Robert Palmer - Riptide (1985)

Over de doden niets dan goeds natuurlijk, maar dit is niet echt zijn beste album. Waarschijnlijk wel commercieel het succesvolst.
Toch staan er enkele lekker nummers op. "I didn't mean to turn you on" funkt lekker weg bijvoorbeeld.

Hij staar er mooi en blinkend op, maar het blijft een matig plaatje; I Didn't Mean To Turn You On springt er echt wel uit, alsook de titelsong, en misschien ook nog een beetje Discipline of Love, maar voor de rest is dit helaas Meneer Middelmaat.

Zag pas op tv Addicted to Love. Verschrikkelijk vond ik het. Zal mijn muziek wel niet zijn.

wat is mis met jullie, deze plaat is geweldig. rober palmer flikt het alweer om al bekende hits op geheel eigen manier een typish palmer tintje mee te geven. niet zijn allerbeste maar zeker 4 sterren waard.

volgens mij dan

Behoorlijk stevige, dansbare rock gelardeerd met crooners, als af- en aankondiging.

Stijl- en smaakvol? Daar heeft Palmer waarschijnlijk wel een bedoeling mee gehad.

Ik kies voor de stevigere rocknummers maar ben inhoudelijk toch niet van alles gecharmeerd, zoals Trick bag en Flesh wound.

Dat betekent dat het werk dat overblijft en dat interessant is, daalt naar beneden Robert Palmer niveau. En dat voor zijn meest verkochte solo cd ooit.

Dat kwam voornamelijk door de goede song Addicted to love, met een gladde video show op MTV en een nummer één in de VS.

Vergeleken met robin thick 's blurred lines video zijn de dames bij addicted to love gekleed als nonnen. Erg aanstekelijk nummer van in de tijd dat er nog met gitaarsoloos gestrooid werd op dans plaatjes en je vooral niet moest lachen.
Robert Palmer heeft met zijn warme stem wel meer aanstekelijke pop-rock songs uitgebracht maar staan erg verdeeld over zijn discografie helaas.

De muzikale kameleon Palmer heeft er altijd een handje van gehad om verschillende stijlen die op dat moment populair waren te verwerken op zijn albums. De jaren 80 vind ik op creatief gebied een magere periode van Robert. Veel opgezwollen pop/rock met weinig oog voor de kanten waarin de beste man in uitblinkt; Soul en Rhythm & Blues. Echter de tachtiger jaren waren op commercieel gebied de man wel het beste gezind. Dat komt mede door de hit Addicted to Love, het blijft een heerlijk nummer met een lekkere groove. De overige nummers zijn toch wel een pak minder, opener Riptide is een niemendalletje, van Hyperactive wordt je inderdaad hyperactief maar is toch niet echt een prima song. Trick Bag is niet slecht maar bevat vervelende repetitieve keyboard klanken, Get It Through Your Hard vormt echter weer een mooi soulvol moment op de schijf, hoewel het ook geen klassieker is. I Didn't Mean to Turn You On heeft een funky karakter en is redelijk. Discipline of Love ligt in het verlengde van Addicted to Love en bevat een lekkere groove maar had rustig 3 minuten korter mogen duren. Kortom; wisselvallig materiaal waarin Palmer zich zoals altijd zangtechnisch prima van zijn taak kwijt maar het album maar bitter weinig hoogtepunten kent.

Een heel middelmatig en saai album - behoudens het overbekende addicted to love staat er niets memorabels op. Geen groot verlies als je dit album niet kent. Voor mij maar anderhalve ster waard

Ik vind het relatief lange Discipline of Love ook nog erg de moeite waard. Deze en idd de hit zorgen nipt voor een 3,0*

Na het uitstapje met de Taylor broers van Duran Duran op het succesvolle The Powerstation doet Palmer het hier nog eens dunnetjes over. De met rock geinjecteerde catchy dance tunes deden het prima in die tijd. Discipline of Love blijft voor mij de kraker met die hypnotiserende jerry seinfeld keys en de guitar/ keys battle in het midden. Ja, dat was nog eens dansmuziek! Haha.

Het is een kwestie van smaak, maar ik vond de albums tot dit album (Riptide) en zijn laatste album ( Drive) zijn beste werk behoren.

Hoe kan je het zeggen... Het nummer "Riptide" staat op dit album. Alleen daarom al 4 sterren.

Commercieel zijn meest succesvolle album met name in de VS waar hij zowaar een sterrenstatus kreeg toebedeeld. Maar zijn sterkste is het lang niet. De titelsong, de rocker Addicted to Love en de funky I Didn't Mean to Turn You On vind ik wel behoorlijke hitsingles maar de rest is weinig bijzonder.

Blijft wel een kraker van de bovenste plank, Addicted to love. Een van de singles die de 80s definieerden.

Discipline of love is natuurlijk ook lekker vet.

Addicted to Love ademt in alles jaren 80 maar is ook een onweerstaanbare song. Riptide vind ik voor het overige een vrij magere worp van de beste man. Qua zang is er weinig mis met deze plaat maar het songmateriaal vind ik maar matig.

Goede songs, leuke clips, snoeiharde drums, gierende gitaren. Robert Palmer doet een album die zich niet laat vergelijken met zijn voorgangers maar is gemaakt om succes te hebben. Voeg de ingrediënten van The Power Station en wat in 1985 hip is bij elkaar en het lijkt net alsof succes maakbaar is. Vraag me alleen af of Robert Palmer het echt zo bedoelde of hij enkel zijn financiële toekomst veilig wilde stellen.