Robert Palmer - Pressure Drop (1976)

Prima vroege plaat van deze gentleman van de pop/rock. Veel goede funk met blanke soul overgoten. Aanra(n)der van formaat!
**** 4 stars zijn dat

Idd een prima plaat. Robert Palmer vormt voor mij een soort eilandje binnen blanke jaren 70 soul. Je weet dat het "het net niet" is en toch is het prima te verteren.

Je moet er niet te veel geld aan uitgeven Maar mocht je deze eens ergens voor een zacht prijsje tegenkomen..meenemen.
Downloaden kan ook, maar dan mis je die lekkere foute hoes die precies bij deze muziek hoort.

De hoesfoto is natuurlijk best wel te downloaden.
Dit is een leuk album met lekkere white soul en een snufje reggae en het wordt tijd dat ik 'm weer eens ga draaien. Toen was Palmer nog echt goed. Zijn allerlaatste 'Drive' is ook retegoed!

Zeldzaam geval waar hoes even mooi is als de muziek op het album!

Ik vind die hoesfoto nogal cheesy eigenlijk, al moet ik toegeven dat ze een lekker kontje heeft ........

But seriously folks: Op Pressure Drop komt Palmer als zanger beter uit de verf dan op Sneakin' Sally, waarop hij IMO hier en daar behoorlijk overschaduwd wordt door de muzikale zwaargewichten die hem begeleidden. De songs op Pressure Drop vormen ook meer een eenheid en krejeren daardoor een betere overall sfeer.

zeer goede plaat met een verdomd mooie hoes zoals ze er in die tijd meer maakten , ware kunstwerkjes , die zie je niet meer nu

amai , wat heb ik weer last van jeugdsentiment ,

Viel zo maar in mijn boodschappenmandje! Ik moet hem nog krijgen, dus nog geen oordeel.

Wel: behalve Give me an inch geen bekende nummers voor mij, nummers waar Robert Palmer zelf ook nog eens op terug kwam, live of met compilaties van heropgenomen eigen werk.

Maar kwalitatief was Robert Palmer meestal niets te verwijten en Give me an inch een fijn nummer. Hopelijk is de rest van hetzelfde niveau...

Dat laatste is helaas niet het geval. Give me an inch blijkt het beste nummer van de cd.

Palmer brengt geen onaardig album uit, een voorloper van zijn grote doorbraak Double fun. Zijn insteek en benadering zijn nog niet eens zo verschillend.

Toch zijn de nummers op Double fun wel beter en daarmee is het gelijk te verklaren waarom Palmer met Pressure drop nog niet zijn doorbraak had.

De nummers hebben een nogal Amerikaanse inslag, dat mag uiteraard, maar weten nog niet een album vol te boeien. Daarnaast staat er een draak van een reggae nummer op in de vorm van de titelsong.

Nee, al met al geen slecht album maar nog verre van een groots niveau.

Veruit de mooiste hoes van Robert Palmer (met name natuurlijk de lp-hoes, lekker groot). Mag dit trouwens niet onder soul vallen i.p.v. pop? Of is RP daar te wit voor?

Euh, vroegah werd dit - samen met Hall & Oates en Paul Young - wel eens aangeduid als blue-eyed soul. Mensnen die witman Jess Roden kennen weten dat die meer soul zijn bones heeft dan voornoemden.

RP maakte goede muziek, maar soul is te veel eer. Je ziet tegenwoordig regelmatig die driedubbelaar (Best of..) liggen voor 5 euro en da's een prima koop.

Fijn album maar niet alle songs raken me.



Palmer én Roden is het beiden nooit echt gelukt een compleet goed album af te leveren. Compilaties kunnen dan uitkomst bieden. Bij Palmer blijkt dat een onmogelijke opgave. Het verschil tussen de vroege en late Palmer is stilistisch gewoon te groot voor een mooi samenhangend overzicht. Er is in 2009 wél een erg goede verzamelaar van Jess Roden verschenen op Lemon Recordings. Een feest!

Ben het eens met Mjuman, de discografie van beide mannen is grillig te noemen. Daar moet ik wel bij zeggen dat de heren mij qua zang zeer kunnen bekoren. Waar Palmer doorbrak en een mooie carriere heeft gehad bleven er voor Roden niet meer dan enkele kruimels over. Hij raakte dan ook in de vergetelheid. Het oeuvre van Roden is wat mij betreft echter net zo interessant als dat van Palmer. De prijs van de uitgave; The Jess Roden Anthology, Hidden Masters uit 2013 houdt mij nog echter tegen....

De eerste vier albums van Robert Palmer vond ik in de jaren zeventig allemaal prachtig. Daarna deed de elektronica zijn intrede en toen was ik Robert 'kwijt'. En alle vier de albums hebben de tand des tijd uitstekend doorstaan. Ze zijn nog altijd een feest om te horen.

Pressure Drop was in 1976 mijn eerste kennismaking met de muziek van Robert Palmer. En hoewel de muziek op dit album iets gladder is dan op het debuut, vind ik het nog altijd een heerlijk album. Maar ja, zo gaat dat wel vaker: die eerste keer, hè ...

Robert Palmer vond dit album niks, mede daardoor nog altijd het enige album uit zijn oeuvre is dat niet op de streamingdiensten te vinden is.

Voor mij mijn eerste kennismaking met zijn muziek. Een lekker album, iets meer poppy dan zijn voorganger, maar het luistert heerlijk weg.

Echt een mooi album. Luistert lekker weg, veel groove. Give Me an Inch, Back in My Arms, Pressure Drop, Fine Time en Which of Us Is the Fool zijn mijn favorieten. Was wel lastig deze plaat te vinden, mede omdat het niet op spotify te beluisteren is. Vond hem uiteindelijk in een franse platenwinkel. Kan Fine Time iedereen aanraden