MGMT - Loss of Life (2024)

Wow! Super veel zin in. Mother nature klinkt veelbelovend!

My Indieheroes are back
Kan niet wachten! Nieuwe single is inderdaad leuk
Belachelijke hoes ook weer, het kan ook nooit helemaal normaal met hun

Nothing to declare vind ik de minste, maar nog steeds een heel goed nummer!
Bubblegom dog het interessantst en mother nature beatles esque.
Laat 23 februari maar komen

Zin in deze plaat! Alle drie de vrijgegeven nummers zijn raak, maar vooral Nothing to Declare is een pareltje zeg. Prachtige video ook.

Nothing To Declare voelt echt helemaal juist. Klein maar oh zo schoon. Het zit hem in de details. Dat is pure klasse. Je hoort ook dat dit maar van 1 band kan komen. Een kwaliteit.

MGMT werd met hun debuut wereldberoemd. Vermoedelijk beetje tegen hun zin. Ik vind het prima dat ze nu wat meer in de luwte presteren.

Gaan ze touren?!

Wel erg lelijk artwork

Leuk album dat duidelijk psychedelischer en beter wordt naar het einde toe. Dat vreselijke duet met Christine and the Queens had van mij niet gehoeven, maar er is voor de rest genoeg moois. Een waardige opvolger voor de klassieker Little Dark Age!

Ik zag echt ongelooflijk uit naar dit album, want ook al is dit een band waar ik weinig meer naar luister is een nieuwe MGMT-plaat toch altijd wel een belevenis en ik vond 'stiekem' hun vorige misschien wel hun meest consistente. Bovendien vond ik de 'voorproefjes' stuk voor stuk ontzettend sterk en meeslepend (en uiteraard met waanzinnige videos, zoals altijd bij dit gezelschap). Dus ik ben hier even goed voor gaan zitten, maar helaas bleek dit al gauw als een nogal lange zit te voelen. Het soort halfvormige gefröbel dat in sommige nummers de boventoon voert kan ik op z'n tijd best waarderen, maar ik dacht dat de band een beetje over dat stadium heen was, had op een wat uitgewerkter werkstuk gerekend. Ik zal nu nog geen cijfer geven, dit lijkt me een plaat die ik eerst nog een paar keer (met bijgestelde verwachtingen) moet draaien, hopelijk valt het kwartje dan alsnog.

Mmmmmm, voorspelbaar ook eigenlijk wel: maar net derde luisterbeurt erop en het kwartje begint behoorlijk te vallen. Wat ik eerder ‘vormeloos’ noemde, zou ik nu eerder als ‘andersvormig’ willen bestempelen. Dit is voor mij toch zeker wel een 4, benieuwd naar welke vorm het voor mij verder uit zal groeien, maar ik zie er hoe dan ook zeer naar uit mij de komende tijd steeds dieper in dit wonderlijke universumpje onder te dompelen.

Van dit album is alleen Nothing Changes blijven hangen. Dat moet met meerdere draai beurten toch op te lossen zijn.

Het is voor de Amerikaanse band MGMT een zegen dat succes en kwaliteit in de muziekindustrie niet enkel worden gemeten op basis van hits. Hun hoogste (en tevens enige) notering ooit in de ‘Billboard Hot 100’ is namelijk plek 91. In Europa viel de psychedelische indiepop van het duo in ontvankelijker aarde met in Nederland een redelijk solide plek in de Top 2000 van NPO Radio 2 met het lied Kids (2008). Het succes van MGMT schuilt hem dus niet in de individuele songs, maar in de invalshoek waarmee ze popmuziek benadert bij het maken van een nieuw album. Zo ook op Loss Of Life, hun vijfde album in achttien jaar tijd. Niet een al te hoog moyenne dus, maar gelukkig zegt ook dát niets over kwaliteit.

Loss Of Life begint mysterieus met een gedicht. Onterecht claimt MGMT dit op hun site als eigen werk, want dit gedicht stamt reeds uit de dertiende eeuw en is sinds jaar en dag onderdeel van de Welshe literatuur en poëzie. Laten we houden op een omissie. Het daaropvolgende Mother Nature begint simpelweg mooi, heeft een mooie crescendo opbouw en ontvouwt zich als een krachtige Oasis-track. Dancing In Babylon is een duet met Christine and the Queens. En daarmee is het enige leuke aan dit lied meteen benoemd, want het is een draak van een duet. De eerste drie minuten klinken als een goedkope musical-versie van de jaren ’80-film Top Gun om vervolgens te transformeren in een vreemde dance-track à la Pet Shop Boys. Pas bij de derde track wordt Loss Of Life spannender, gelaagder.

People In The Streets lijkt te gaan over de tegenstelling tussen wat het innerlijke zelf wil geloven en de mogelijkheid dat deze wil is gebaseerd op leugens en angst. Daar waar MGMT zich op vorige platen tekstueel wat frivool en speels liet kennen, laat het nu een meer volwassen en weldoordacht vocabulaire horen. ‘Nothing to declare/ Not in the bags under my eyes’ uit het nummer Nothing To Declare laat daarbij het beste uit beide werelden horen: goede woordspeling, maar een waar wel degelijk een volwassen gedachtegang onder schuilgaat. Bij dit lied maakt MGMT overigens ook nog een boeiend muzikaal uitstapje dat bijna folk-achtig klinkt. Toch zijn er ook wel wat planken misgeslagen, zoals de wijze waarop de verstoorde zangpartij is opgenomen in het lied I Wish I Was Joking. Of de waslijst aan instrumenten en genrewisselingen die in het slotnummer en titelstuk Loss Of Life voorbij komen. Hier is de zang onder handen genomen door een producer die een keer Pink Floyd-je wilde spelen. Jammer.

Wat na drie kwartier, naast een aantal prettige momenten, het meest beklijft is het gevoel dat Loss Of Life te vroeg het daglicht heeft gezien. Alsof het nog net niet rijp genoeg is, alsof de fase van het finale afmixen is overgeslagen. Daardoor is Loss Of Life, ondanks een aantal goede songs, een album dat op afstand blijft en weinig doet. En dat is een vreemde ontwikkeling. Was het bij eerdere albums zo dat MGMT het moest hebben van de samenhang in het geheel, moet ze het nu juist hebben van een paar losse momenten die niet echt binding hebben met de rest van de plaat. Wie weet verklaart dat de albumtitel Loss Of Life wel, want wie kan immers bij het verlies van een dierbare het geheel overzien? Niemand; ieder voor zich blijft achter met een paar fijne, losse momenten. Kwaliteit boven kwantiteit.

MGMT - Loss Of Life - nieuweplaat.nl

Bizar om te lezen hoe de Benelux-sites tegen deze plaat aankijken in vergelijk met de websites op metacritic. In de Benelux wordt deze over het algemeen zuinigjes ontvangen terwijl op Metacritic dit bijna als een nieuw meesterwerk wordt ontvangen. Ik ben in ieder geval nieuwsgierig nu

Maar ja, Metacritic heeft dit jaar van de 80 beoordeelde platen er 48 een 8 of hoger gegeven. Met als laagste een 5,9 voor de lp van Jennifer Lopez. Dan heb je je vizier als Metacritic ook niet echt op scherp staan...

Metacritic 'geeft' zelf toch helemaal niks? Het brengt enkel in kaart wat anderen geven.

People in the streets is misschien wel het beste nummer ooit gemaakt door MGMT. Wat een prachtig liedje!
De enige "misperen" zijn dancing in babylon en phradies song.

Met hun psychedelische mix van glamrock, elektro, pop en onnavolgbare gekte zet MGMT iedereen met Oracular Spectacular op een dwaalspoor. Is dit nou geniaal of een uit de hand gelopen drugsexperiment? In eerste instantie wordt vooral Time To Pretend breed opgepakt, maar groeien Kids en Electric Feel, mede door het gebruik in commercials tot klassiekers uit. Die verworven sterrenstatus verspelen ze een beetje op de ver boven de aarde zwevende regenboog surftrip van Congratulations.

Een commerciële zelfmoord, welke de indierockers van alle contractuele verplichtingen bevrijdt en waarmee ze wel hun eigen pad kunnen vervolgen. Toch blijft het grote Columbia label in het duo geloven, maar na het in 2018 verschenen Little Dark Age komt een einde aan die afhankelijkheid en staan ze er weer alleen voor.

Het mooie van dat nulpunt is dat je vervolgens met een schone lei kan beginnen. Nog zoekende brengen ze in 2019 de In the Afternoon single op hun eigen MGMT label uit, een half jaar later gevolgd door As You Move Through the World. In alle rust werken ze aan nieuw materiaal en kondigen ze begin 2023 aan dat er dat jaar nog een plaat zal verschijnen. Dat dit doel niet haalbaar is, blijkt als de Little Dark Age release uiteindelijk naar eind februari 2024 verschoven wordt. Ondertussen zijn de Mother Nature, Bubblegum Dog en Nothing to Declare singles wel al door hun nieuwe werkgever Mom + Pop Music op de markt gebracht.

Het Mother Nature kampvuurliedje mengt melancholische nostalgische Amerikaanse folk met een flinke dosis aan Britpop nuchterheid en een hoog Oasis gehalte. Zonder de geestverruimende middelen heeft MGMT juist een meer visuele blik op het hier en nu. Het draait niet om de opgewekte fantasieën, het draait om het dagelijks genot, dicht bij huis, niet in een geschepte wereld. Andrew VanWyngarden is de keizer in zijn eigen back to basic keizerrijk. De verloren zoon is teruggekeerd en omarmt het leven. Zo eenvoudig kan het zijn. Ook met opvolger Bubblegum Dog blijven ze in het Verenigde Koninkrijk steken.

Bubblegum Dog heeft een akkoordenschema dat overduidelijk raakvlakken heeft met Just van Radiohead; MGMT voegt er vooral veel seventies glam aan toe. Het is ouderwets lekker vaag, gelukkig hebben ze het niet verleerd, en die gitaaruitbarsting blijft uiteraard een groot genot. Het dromerige Nothing to Declare moet het meer van die folk verfijning hebben en is puur in de basis. Een vergeelde jaren zeventig studentenhuissingle die opeens opgedoken in een nieuw jasje gestopt wordt. Zo worden ze eigenlijk tegenwoordig niet meer geschreven.

MGMT heeft die elektronische psychedelica niet meer nodig, maar stiekem verlang je nog wel naar zo’n Oracular Spectacular banger, waarin absurdistische dwaasheid en genialiteit samenkomen. Die humor zit wel in het feit dat ze met Loss of Life, Pt. 2 openen en met Loss of Life afsluiten. Loss of Life, Pt. 2 heeft het knullige van een foute retro soft erotische liefdesfilm soundtrack, waar iemand anders irritant het poëtische middeleeuwse I Am Taliesin. I Sing Perfect Metre gedicht als een mantra doorheen dramt. Het effect van een ouderwetse televisieantenne die verschillende zenders in elkaar laat overlopen. En jawel, daar zijn gelukkig ook die goedkope keyboardklanken weer. Loss of Life, Pt. 2 is echter meer dan dat, het is een bewustwording van het zijn, en benadrukt nogmaals dat MGMT hun heil tegenwoordig in de spiritualiteit en mindfulness meditatie zoekt en minder naar de drogerende middelen teruggrijpt.

Het Dancing in Babylon duet met Christine and the Queens overstijgt alle verwachtingen. Wat kleuren de mooi in het fluorescerende decor van blikkerige eighties percussie en dito gedateerde powerpop omlijsting mooi samen. Heerlijk theatraal, maar dan wel aan de juiste kant van de streep. Laten we stellen dat People in the Streets de vrijheid viert, laten we stellen dat People in the Streets de ontwaking na de pandemie winterslaap is. Ja, laten we dat vaststellen, dan alleen al raak je in een euforische hoerastemming. Het afgestemd plaatsen van de fretloze bas benadrukt nogmaals de muzikale ontwikkeling van Benjamin Goldwasser en Andrew VanWyngarden.

De zesjarige stilte heeft wel tot een volwassener geluid geleid; doordachter en meer in balans. Waar een sabbatical goed voor is geweest. Als je dan toch groots wil uitpakken, doe het dan ook goed. Nothing Change, en is dit erg? Waarom het conservatisme in een negatief daglicht plaatsen? Misschien moeten we die muzikale nalatenschap juist lekker uitbuiten, heerlijk misbruik van maken. MGMT eert hier duidelijk de Bowie-erfenis, en misschien is daarom de link met God niet eens zo verkeerd. Bowie blijft een van de grootste popvernieuwers, niet als katalysator, maar wel als de motor die deze draaiende houdt.

Liefdesliedje Phradie’s Song vat de intensiteit van het schrijverstalent kort samen. Zelfs de Romeo en Julia serenade heeft zonder muziek geen zeggingskracht. Muziek versterkt de romantiek, verbindt zielen. Sentimenteel? Zeker, maar wel gemeend sentiment. Misschien begrijp je hierdoor de Gangster Of Love verwijzing van Steve Miller Bands The Joker in I Wish I Was Joking beter. Herplaatst Andrew VanWyngarden zich in het dieptrieste Joaquin Phoenix The Joker personage? Het uitschot? De antiheld?

Bij het afsluitende insomniatische Loss of Life drugroes besef je hoe het voelt om van zoveel druk bevrijd te zijn. Columbia biedt MGMT zoveel kansen, uiteindelijk wil je zelf leren lopen. De Loss of Life plaat zet de eerste kleine stapjes, helemaal zelfstandig, niet meer aan de hand van de grote broer. MGMT neemt zichzelf nog steeds niet te serieus, maar levert daardoor wel een serieus topalbum af.

MGMT - Loss of Life | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Het blijft toch wel een potpourri van folk, psychedelica en sic-fi gekte. Ik vind het soms wat 'too much', maar dat heb ik wel meer bij deze band. Helemaal niet beroerd en zeker de accoustisch getinte nummers doen het goed hier, maar over de hele linie geen hoogvlieger.

MGMT heeft enkele nummers en albums op hun palmares waarover ik lyrisch ben, maar al te vaak raakt hun honkbalknuppel enkel lucht. Ook deze leek deze richting uit te gaan.

Al bij blijft het een wisselvallig album. Het heeft veel luisterbeurten nodig gehad om een beetje op zijn plaats te vallen en waar ik gisteren nog negatief gestemd was, is dat vandaag eerder positief. Al vrees ik dat dit album, zoals "MGMT" uit 2013, toch op termijn eerder in de vergetelheid zal belanden.

Over de band
MGMT is een Amerikaanse band die bekend staat om hun psychedelische indie rock en elektronische muziek. De band, opgericht door Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden, verwierf grote bekendheid met hun debuutalbum "Oracular Spectacular" en de hitsingles "Kids", "Time to Pretend" en "Electric Feel". Hun muziek combineert vaak nostalgische elementen met moderne klanken, wat resulteert in een unieke en onderscheidende stijl. MGMT blijft een invloedrijke kracht in de moderne muziekscene.

Over het album:
In de recensies lees ik dat de band wat terugkeert naar haar roots op dit nieuwe 6e album. Ik kan dat lastig beoordelen omdat ik de voorgaande albums niet ken. Dat ik dit album hier nu beschrijf is weer te danken aan mijn wekelijkse scan van de releaselijst. Een korte luistertoets en bingo.

De muziek komt behoorlijk zoet en poppy op mij over. Met het intro dat gezien de naam eigenlijk het vervolg is op het slotnummer en de daaropvolgende drie nummers wordt in elk geval geen decibelgrens overschreden. Het is goed onderhoudende Indiepop en daar kan ik wel wat mee. Het klinkt dus erg luchtig, maar de songteksten van de nummers zijn dat niet allemaal. Althans voor zover ik ze begrijp en interpreteer

Bubblegum Dog is het eerste nummer dat in mijn favorietenrijtje van dit album terecht komt. Ook bij dit nummer een bijzondere tekst. Nothing to Declare bevalt me ook goed; een beetje Simon & Garfunkel - achtig. En ook de songs daarna bevallen me wel, maar het blijft een walhalla met niet direct te begrijpen teksten. Nou ben ik iemand die de muzikale inhoud veel belangrijker vindt dus echt vervelend vind ik dat niet.

Over het geheel genomen is het een prettig album, maar een echte topper is het voor mij niet

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Zeer tegenvallend. Ik dacht de hele tijd: gooi er nou even een versnelling in, een beetje tempo/energie. Maar nee, het bleef dezelfde stroperige, trage substantie. Veel heimwee derhalve naar de electrorock van her doorbraakalbum.