MGMT - Loss of Life (2024)

Mmmmmm, voorspelbaar ook eigenlijk wel: maar net derde luisterbeurt erop en het kwartje begint behoorlijk te vallen. Wat ik eerder ‘vormeloos’ noemde, zou ik nu eerder als ‘andersvormig’ willen bestempelen. Dit is voor mij toch zeker wel een 4, benieuwd naar welke vorm het voor mij verder uit zal groeien, maar ik zie er hoe dan ook zeer naar uit mij de komende tijd steeds dieper in dit wonderlijke universumpje onder te dompelen.

Het is voor de Amerikaanse band MGMT een zegen dat succes en kwaliteit in de muziekindustrie niet enkel worden gemeten op basis van hits. Hun hoogste (en tevens enige) notering ooit in de ‘Billboard Hot 100’ is namelijk plek 91. In Europa viel de psychedelische indiepop van het duo in ontvankelijker aarde met in Nederland een redelijk solide plek in de Top 2000 van NPO Radio 2 met het lied Kids (2008). Het succes van MGMT schuilt hem dus niet in de individuele songs, maar in de invalshoek waarmee ze popmuziek benadert bij het maken van een nieuw album. Zo ook op Loss Of Life, hun vijfde album in achttien jaar tijd. Niet een al te hoog moyenne dus, maar gelukkig zegt ook dát niets over kwaliteit.

Loss Of Life begint mysterieus met een gedicht. Onterecht claimt MGMT dit op hun site als eigen werk, want dit gedicht stamt reeds uit de dertiende eeuw en is sinds jaar en dag onderdeel van de Welshe literatuur en poëzie. Laten we houden op een omissie. Het daaropvolgende Mother Nature begint simpelweg mooi, heeft een mooie crescendo opbouw en ontvouwt zich als een krachtige Oasis-track. Dancing In Babylon is een duet met Christine and the Queens. En daarmee is het enige leuke aan dit lied meteen benoemd, want het is een draak van een duet. De eerste drie minuten klinken als een goedkope musical-versie van de jaren ’80-film Top Gun om vervolgens te transformeren in een vreemde dance-track à la Pet Shop Boys. Pas bij de derde track wordt Loss Of Life spannender, gelaagder.

People In The Streets lijkt te gaan over de tegenstelling tussen wat het innerlijke zelf wil geloven en de mogelijkheid dat deze wil is gebaseerd op leugens en angst. Daar waar MGMT zich op vorige platen tekstueel wat frivool en speels liet kennen, laat het nu een meer volwassen en weldoordacht vocabulaire horen. ‘Nothing to declare/ Not in the bags under my eyes’ uit het nummer Nothing To Declare laat daarbij het beste uit beide werelden horen: goede woordspeling, maar een waar wel degelijk een volwassen gedachtegang onder schuilgaat. Bij dit lied maakt MGMT overigens ook nog een boeiend muzikaal uitstapje dat bijna folk-achtig klinkt. Toch zijn er ook wel wat planken misgeslagen, zoals de wijze waarop de verstoorde zangpartij is opgenomen in het lied I Wish I Was Joking. Of de waslijst aan instrumenten en genrewisselingen die in het slotnummer en titelstuk Loss Of Life voorbij komen. Hier is de zang onder handen genomen door een producer die een keer Pink Floyd-je wilde spelen. Jammer.

Wat na drie kwartier, naast een aantal prettige momenten, het meest beklijft is het gevoel dat Loss Of Life te vroeg het daglicht heeft gezien. Alsof het nog net niet rijp genoeg is, alsof de fase van het finale afmixen is overgeslagen. Daardoor is Loss Of Life, ondanks een aantal goede songs, een album dat op afstand blijft en weinig doet. En dat is een vreemde ontwikkeling. Was het bij eerdere albums zo dat MGMT het moest hebben van de samenhang in het geheel, moet ze het nu juist hebben van een paar losse momenten die niet echt binding hebben met de rest van de plaat. Wie weet verklaart dat de albumtitel Loss Of Life wel, want wie kan immers bij het verlies van een dierbare het geheel overzien? Niemand; ieder voor zich blijft achter met een paar fijne, losse momenten. Kwaliteit boven kwantiteit.

MGMT - Loss Of Life - nieuweplaat.nl

Met hun psychedelische mix van glamrock, elektro, pop en onnavolgbare gekte zet MGMT iedereen met Oracular Spectacular op een dwaalspoor. Is dit nou geniaal of een uit de hand gelopen drugsexperiment? In eerste instantie wordt vooral Time To Pretend breed opgepakt, maar groeien Kids en Electric Feel, mede door het gebruik in commercials tot klassiekers uit. Die verworven sterrenstatus verspelen ze een beetje op de ver boven de aarde zwevende regenboog surftrip van Congratulations.

Een commerciële zelfmoord, welke de indierockers van alle contractuele verplichtingen bevrijdt en waarmee ze wel hun eigen pad kunnen vervolgen. Toch blijft het grote Columbia label in het duo geloven, maar na het in 2018 verschenen Little Dark Age komt een einde aan die afhankelijkheid en staan ze er weer alleen voor.

Het mooie van dat nulpunt is dat je vervolgens met een schone lei kan beginnen. Nog zoekende brengen ze in 2019 de In the Afternoon single op hun eigen MGMT label uit, een half jaar later gevolgd door As You Move Through the World. In alle rust werken ze aan nieuw materiaal en kondigen ze begin 2023 aan dat er dat jaar nog een plaat zal verschijnen. Dat dit doel niet haalbaar is, blijkt als de Little Dark Age release uiteindelijk naar eind februari 2024 verschoven wordt. Ondertussen zijn de Mother Nature, Bubblegum Dog en Nothing to Declare singles wel al door hun nieuwe werkgever Mom + Pop Music op de markt gebracht.

Het Mother Nature kampvuurliedje mengt melancholische nostalgische Amerikaanse folk met een flinke dosis aan Britpop nuchterheid en een hoog Oasis gehalte. Zonder de geestverruimende middelen heeft MGMT juist een meer visuele blik op het hier en nu. Het draait niet om de opgewekte fantasieën, het draait om het dagelijks genot, dicht bij huis, niet in een geschepte wereld. Andrew VanWyngarden is de keizer in zijn eigen back to basic keizerrijk. De verloren zoon is teruggekeerd en omarmt het leven. Zo eenvoudig kan het zijn. Ook met opvolger Bubblegum Dog blijven ze in het Verenigde Koninkrijk steken.

Bubblegum Dog heeft een akkoordenschema dat overduidelijk raakvlakken heeft met Just van Radiohead; MGMT voegt er vooral veel seventies glam aan toe. Het is ouderwets lekker vaag, gelukkig hebben ze het niet verleerd, en die gitaaruitbarsting blijft uiteraard een groot genot. Het dromerige Nothing to Declare moet het meer van die folk verfijning hebben en is puur in de basis. Een vergeelde jaren zeventig studentenhuissingle die opeens opgedoken in een nieuw jasje gestopt wordt. Zo worden ze eigenlijk tegenwoordig niet meer geschreven.

MGMT heeft die elektronische psychedelica niet meer nodig, maar stiekem verlang je nog wel naar zo’n Oracular Spectacular banger, waarin absurdistische dwaasheid en genialiteit samenkomen. Die humor zit wel in het feit dat ze met Loss of Life, Pt. 2 openen en met Loss of Life afsluiten. Loss of Life, Pt. 2 heeft het knullige van een foute retro soft erotische liefdesfilm soundtrack, waar iemand anders irritant het poëtische middeleeuwse I Am Taliesin. I Sing Perfect Metre gedicht als een mantra doorheen dramt. Het effect van een ouderwetse televisieantenne die verschillende zenders in elkaar laat overlopen. En jawel, daar zijn gelukkig ook die goedkope keyboardklanken weer. Loss of Life, Pt. 2 is echter meer dan dat, het is een bewustwording van het zijn, en benadrukt nogmaals dat MGMT hun heil tegenwoordig in de spiritualiteit en mindfulness meditatie zoekt en minder naar de drogerende middelen teruggrijpt.

Het Dancing in Babylon duet met Christine and the Queens overstijgt alle verwachtingen. Wat kleuren de mooi in het fluorescerende decor van blikkerige eighties percussie en dito gedateerde powerpop omlijsting mooi samen. Heerlijk theatraal, maar dan wel aan de juiste kant van de streep. Laten we stellen dat People in the Streets de vrijheid viert, laten we stellen dat People in the Streets de ontwaking na de pandemie winterslaap is. Ja, laten we dat vaststellen, dan alleen al raak je in een euforische hoerastemming. Het afgestemd plaatsen van de fretloze bas benadrukt nogmaals de muzikale ontwikkeling van Benjamin Goldwasser en Andrew VanWyngarden.

De zesjarige stilte heeft wel tot een volwassener geluid geleid; doordachter en meer in balans. Waar een sabbatical goed voor is geweest. Als je dan toch groots wil uitpakken, doe het dan ook goed. Nothing Change, en is dit erg? Waarom het conservatisme in een negatief daglicht plaatsen? Misschien moeten we die muzikale nalatenschap juist lekker uitbuiten, heerlijk misbruik van maken. MGMT eert hier duidelijk de Bowie-erfenis, en misschien is daarom de link met God niet eens zo verkeerd. Bowie blijft een van de grootste popvernieuwers, niet als katalysator, maar wel als de motor die deze draaiende houdt.

Liefdesliedje Phradie’s Song vat de intensiteit van het schrijverstalent kort samen. Zelfs de Romeo en Julia serenade heeft zonder muziek geen zeggingskracht. Muziek versterkt de romantiek, verbindt zielen. Sentimenteel? Zeker, maar wel gemeend sentiment. Misschien begrijp je hierdoor de Gangster Of Love verwijzing van Steve Miller Bands The Joker in I Wish I Was Joking beter. Herplaatst Andrew VanWyngarden zich in het dieptrieste Joaquin Phoenix The Joker personage? Het uitschot? De antiheld?

Bij het afsluitende insomniatische Loss of Life drugroes besef je hoe het voelt om van zoveel druk bevrijd te zijn. Columbia biedt MGMT zoveel kansen, uiteindelijk wil je zelf leren lopen. De Loss of Life plaat zet de eerste kleine stapjes, helemaal zelfstandig, niet meer aan de hand van de grote broer. MGMT neemt zichzelf nog steeds niet te serieus, maar levert daardoor wel een serieus topalbum af.

MGMT - Loss of Life | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Over de band
MGMT is een Amerikaanse band die bekend staat om hun psychedelische indie rock en elektronische muziek. De band, opgericht door Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden, verwierf grote bekendheid met hun debuutalbum "Oracular Spectacular" en de hitsingles "Kids", "Time to Pretend" en "Electric Feel". Hun muziek combineert vaak nostalgische elementen met moderne klanken, wat resulteert in een unieke en onderscheidende stijl. MGMT blijft een invloedrijke kracht in de moderne muziekscene.

Over het album:
In de recensies lees ik dat de band wat terugkeert naar haar roots op dit nieuwe 6e album. Ik kan dat lastig beoordelen omdat ik de voorgaande albums niet ken. Dat ik dit album hier nu beschrijf is weer te danken aan mijn wekelijkse scan van de releaselijst. Een korte luistertoets en bingo.

De muziek komt behoorlijk zoet en poppy op mij over. Met het intro dat gezien de naam eigenlijk het vervolg is op het slotnummer en de daaropvolgende drie nummers wordt in elk geval geen decibelgrens overschreden. Het is goed onderhoudende Indiepop en daar kan ik wel wat mee. Het klinkt dus erg luchtig, maar de songteksten van de nummers zijn dat niet allemaal. Althans voor zover ik ze begrijp en interpreteer

Bubblegum Dog is het eerste nummer dat in mijn favorietenrijtje van dit album terecht komt. Ook bij dit nummer een bijzondere tekst. Nothing to Declare bevalt me ook goed; een beetje Simon & Garfunkel - achtig. En ook de songs daarna bevallen me wel, maar het blijft een walhalla met niet direct te begrijpen teksten. Nou ben ik iemand die de muzikale inhoud veel belangrijker vindt dus echt vervelend vind ik dat niet.

Over het geheel genomen is het een prettig album, maar een echte topper is het voor mij niet

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl