Muriel Grossmann - Devotion (2023)

Al een aantal jaartjes vaste kost: de Oostenrijkse jazzmuzikante Muriel Grossmann die met een nieuwe plaat komt aanzetten zo aan het eind van het jaar. Nog vastere kost: zo'n nieuwe plaat puilt dan uit van de kanjers. Nu eens (hevig) geïnspireerd door Coltrane, dan weer wat meer richting fusion (Miles & Herbie), funk of bluesrock - rake opmerking over The Allman Brothers, Mssr Renard, het jamgehalte is ook hier rijkelijk aanwezig.

Grossmann zelf eist natuurlijk een hoofdrol op, maar wat ik in het bijzonder fijn vind aan deze plaat, is de ruimte die de organist hier krijgt (of gewoon neemt). Die zorgt er op energieke wijze voor dat je nergens ook maar de kans krijgt om in te dutten.

Anderhalf uur is lang, maar dat dien je ook een beetje in de context te bekijken (of beluisteren) van wat voor soort muziek je in je trog gekieperd krijgt. Hier kan ik heerlijk van blijven smikkelen en smullen, kan ik jullie vertellen, en hoewel het een plaat is die best veel van de luisteraar kan vergen, kan je deze ook prima op de achtergrond afspelen - des te toffer hoe een bepaalde passage of detail dan je aandacht weet te trekken.

Volgend jaar mag mevrouw Grossmann wat mij betreft gewoon een album van 2 uur op de mensheid afvuren!

4 sterren