Shapeshifted - Gimme Rock'N'Roll (2023)

De artiesten die ons tot groot genoegen dag in dag uit zomaar met hun fijne muziekkunst verblijden, je vindt ze in geuren en kleuren, tot aan de uiteinden van alle spectra. Halen we er nu zo, tijdens die momentumweken waarin het hitalbum 'Hackney Diamonds' van The Rolling Stones nog wordt grijsgedraaid, even de steeds krimpender krans der bluesrockers bij... Zijn daar uiteraard ten overvloede de bejubelden en de altijd druk becommentarieerden als The Stones zelf, maar op eenzelfde warme lijn bevinden zich verder evenzeer de nog goed bewaarde geheimen als die van Shapeshifted. Die met tal van anderen tot de artiesten behoren die zich inmiddels zelfs nog niet van de lockdownklap hebben hersteld. Die, in het geval van Shapeshifted, aldaar in Gent uiteraard nooit van hetzelfde licht van de zon zullen genieten, maar die niettemin, album na album, tot in hart en nieren even onverminderd door passie en talent worden voortgedreven. Mannen van Shapeshifted, wiens namen in de belpophistorie toch ook al wat belletjes laten rinkelen, omwille van hun uitlopers tot bij The Scabs, Red Zebra, An Pierlé of Derek and the Dirt en zo nog een paar anderen. In wiens eigen kleine bandgeschiedenis er bovendien evengoed al memorabele hoogtepunten te sprokkelen vielen. Als die keer omwille van de eervolle vermelding voor hun (nog altijd) topsingle 'Spit It Out' van hun vorig album. Vanwege de Italiaanse Rolling Stone dan nog, jawel, in wiens jaarranking ze ooit binnenin de top 10 werden gestemd tussen niet de minsten. Of door Virgin Radio Italy waar ze zelfs een half jaar de top 20 afscheerden. Italië, waaruit ze overigens nog steeds een deel van hun internationale fanbase genereren.

Eigenlijk staat Shapeshifted's naam niet echt voor wat ze doen. Erg weinig shapeshifting hier, want sedert hun ontstaan zijn ze nooit bepaald helemaal 'van vorm veranderd'. Integendeel, al die tijd zijn frontman-singer-songwriter Marc Van der Eecken en zijn mannen consistent heel dichtbij hun coresound gebleven, bij het onderdeel 'rijkelijk dampende rock' dan nog vooral, die rechtstreeks bij The Stones, The Ramones, Iggy Pop en consoorten aanleunt.

Net zo pakken ze nu met hun derde album zelfs des te meer uit met dat passende geluid van vol bevrijdende ontlading, een regelrechte postcorona-rock'n'rollplaat helemaal op speed. Uit de lyrics van het ijzersterke 'Good Times Will Come' weerklinkt dan ook een heus verlossingshymne. Vanaf de met heilig vuur openende single-titelsong 'Gimme Rock'N'Roll', overheen de voortrazende klappers en singles als 'Rock'N'Roll Cities' of het zich veel lager dan vanuit het middenrif verslikkende 'Get High', tot helemaal aan die glorieuze afsluiter, die pure The Stones-energiebooster 'Good Times Will Come'... komt alles er vrijwel zonder adempauze in een geut uitgegulpt. Vooral die aanvangsnummers, verschroeiend overdonderende vintage rock'n'roll met de ongepolijste urgentie van The Sex Pistols in nood. Kunnen we ons bij al deze hete stuff, waarin bedwelmende riffs en adrenalinesolo's je voortdurend gratis rond de oren vliegen, evenwel ook best goed een zoveelste volgende van de Black Box Revelation voorstellen. Want ondanks alle vuigheid Shapeshifted's bluessound eigen klinkt deze voor het podium gemaakte kickass-rock'n'roll nergens aftands en ook op vandaag zelfs heel eigentijds.

De verzamelde genen van Mick Jagger, Guy Swinnen, Jan Paternoster en Iggy Pop wringen zich doorheen de strot van Marc Van der Eecken. Een muzikale aanvoerder en zijn band in voortdurend heessnijdende combat. In de extreme catchiness van die twaalf heerlijk melodieus over je heen rollende opgestoken middenvingers waar dimmen dus nauwelijks aan de orde is. Of het moet dan in 'Next Best Thing' zijn waar ietwat gas wordt teruggenomen. Alhoewel, ja, die tweede helft van het album licht dan toch enigszins anders op, meer puur The Rolling Stones van kleur. Neem het warmbloedige, prachtige 'Sweet Fanny Mae' of een even sterke rythmische soulrocker als 'Ain't No Doubt About It' met een ritmesectie op dreef, beide onvergetelijke singles waarbij je je onmiddellijk een stuiterende Jagger voorstelt. In de begeleidende video's moet je het evenwel met een bevallige schone of met de slanke pasjes van een meute springerige dansmeiden doen.

Shapeshifted is vandaag een door de wol geverfde rockformatie op zijn sterkst. Verre van als coverband te touren, verkiest het gezelschap onkreukbaar om nieuwe songs te brengen die het pure geluid van old skool-rock'n'roll uit vervlogen decennia echt levend houden. Weinig anderen sluiten daarbij zo goed aan bij het werk van hun idolen. Altijd als eerbetoon, zonder poespas, altijd met verve. In tegenstelling tot hun meer diverse vorige album of hun heel recente single 'Stoned Flowers', waar ze bewijzen evengoed met de zachtere blues aan de slag te kunnen, zijn ze op dit 'Gimme Rock'N'Roll' bewust helemaal back to basics gegaan. In originele bezetting de studio in en daar alles zowat live inblikken. Met overweldigend resultaat.

Ondanks een terechte ambitie knallen ze niettemin precies in Vlaanderen en Nederland geheel ten onrechte nog veel te weinig uit de boxen. De wedloop om media-airplay is moordend. Maar intussen laat overal waar het gezelschap live aanmeert hun besmettelijke rechttoe-rechtaan-sound enkel geestdriftigen achter. Ze verdienen dus wel beter, veel beter. Of om even The Stones te parafraseren: "Shapeshifted is only rock'n'roll (but when the hell are we gonna like it)!" Kan het krasse herentrio Jagger-Richards-Wood deze op hen geïnspireerde speed of sound van Shapeshifted trouwens zelf nog bijhouden?


- Get High/

- Sweet Fanny Mae

- Ain't No Doubt About It

- Good Times Will Come/

- Stoned Flowers/

Ik heb een poging gewaagd, maar wordt er niet heel enthousiast van. De link met de Stones is hoorbaar door het geluid van de open g tuning van de gitaar. Bij een aantal nummers hoor je zelfs min of meer gejatte licks van de Stones. Het intro van Brown Sugar lijkt bijna 1:1 gekopieerd te worden.

Voor de rest: veel te ruig en onrustig. En dan vervalt men ook nog eens in herhaling. De waardering die ik geef, zit ik het proberen en blijk van waardering voor het genre, dat de groep bewandelt.

Nu blijkt maar weer hoe moeilijk het is om het geluid en het gevoel van de Stones te benaderen. Des te meer lig zou er naar The Black Crowes moeten gaan. Die verslaan de Stones regelmatig op eigen terrein. Dat komt vooral door het ongelooflijke talent van Rich Robinson. Hij heeft de open g tuning van Keith twee niveaus omhoog getild. Dat is na ruim zestig jaar dan ook de enige kritiek, die ik op de Stones heb. Zij hebben hun eigen sound nooit verdiept of rijker gemaakt. Shapeshifted doet dat ook niet.

Tenks voor de tip henrie9.
Toffe R&R band die me terugbrengt naar eind '70 begin '80 live optredens van vele bandjes uit mijn jeugd.
Vooral de energie en snelle tempo doet me daar aan denken.
Mijn aandacht is ondertussen wat meer verschoven naar jazz maar het is nog enorm gaaf om te zien dat er nog steeds dit soort bands aan de weg timmeren.

Ook ik was blij met deze tip van henrie9, die mij middels een pm op dit album attendeerde. Ik kon gek genoeg niet veel over dit album vinden, zelfs (?) Discogs vermeldt niets. Nu heeft dat platform momenteel enkele softwareproblemen die de zoekfunctie belemmeren, vandaar wellicht deze omissie.
Was Shapeshifted in het verleden vierkoppig (zo vond ik daar en elders), vanwege de hoes van Gimme Rock'n'Roll en hetgeen ik hoor, ga ik ervan uit dat nu sprake is van een trio: drums, bas, gitaar.

Hierboven is één en ander reeds opgemerkt, maar dat had ik nog niet gelezen toen ik eerder deze week met luisteren begon: de ideale band in het voorprogramma van de Rolling Stones of Iggy Pop en ook AC/DC zou vrolijk worden van Shapeshifted, want opgewarmd wordt de luisteraar zeker. Vuige rock 'n' roll zoals die in menig Australische / Britse / Amerikaanse kroeg werd (wordt?) gespeeld. Geen kapsones maar riffs en bovendien lekker geproduceerd.

De originaliteit is niet hoog, hoeft ook niet. Wél mis ik een tweede gitaar, die net wat meer slagaccentjes zou kunnen geven. Laat onverlet dat er héérlijk wordt gerifft en gesoleerd met een maximum aan afwisseling binnen het land van good ole rock 'n'roll.
De zang houdt dan weer het midden tussen Jagger en Osterberg, al wordt het soms wat eentonig. Dat zit 'm eerder in de continue stevigheid met dito zang dan in de zangkwaliteiten.

Geen wereldtop maar wél heul lekker. Vermoedelijk in concert nog véél lekkerdererererer!

Bedankt voor de tip, maar ik sluit me aan bij Riffhard. Live is dit vast dikke pret, maar voor thuis vind ik dit te onrustig en te generiek.

Ook de tip gehad van henrie9 en aangezien het enigzins vergelijkbaar zou zijn met The Stones, deze geprobeerd.
Een hoop energie en speelvreugde is wat ik hoor, maar ook meer van hetzelfde en dat breekt op een gegeven moment wel op.
Het is een soort vuige traditionele rock die zeker naar behoren gespeeld wordt en de vergelijking met The Stones is er zeker. Het verschil zit 'm echter in de geraffineerdheid van de composities, daar valt nog veel te doen voor deze band.
Ik denk ook dat dit live op de bühne veel beter tot zijn recht komt.
3 sterren voor de aanstekelijkheid en de positieve energie, en eerlijk is eerlijk, slecht is het zeker niet, maar meer afwisseling en wellicht wat meer diepgang is wel een aanbeveling.

Ik ben benieuwd. Ik ga me eens aan Shapeshifted wagen.

Beide albums van Shapeshifted gehoord, zowel "Gimme Rock'n Roll als "Old Nicks Fire". KLinkt inderdaad wel goed. Dit past inderdaad wel in mijn straatje. Heeft inderdaad wel iets weg van The Rolling Stones, al vind ik The Stones wat diverser. Ik hoorde ook al vergelijkingen met Iggy Pop, The Ramones, AC/DC. Maar ik dacht toch ook wat Joe Jackson voorbij horen komen.
Al bij al, wel een goede band maar voor mij kunnen ze niet tippen aan The Rolling Stones, maar dat hoeft ook niet. Shapeshifted lijkt mij wel een band die ik live wel eens wil zien.