José James - 1978 (2024)

Invloeden variërend van Prince, Marvin Gaye en Stevie Wonder. Hiermee is het jazz-karakter dus ietwat minder, maar daar dreef James sowieso op zijn laatste albums al wat vanaf, ondanks het feit dat het altijd wel aanwezig is. Iets minder op de voorgrond in elk geval.

Toch hoor je de jazz-vibe zeker wel op 1978, alsmede de hip-hop invloeden die James altijd wel inbrengt.

1978 Is vooral een zwoel klinkend album, waar ik van de genoemde voorbeelden dan toch het meest Marvin Gaye invloeden ervaar. Maar eigenlijk is dit vooral een typisch José James album en dat valt te prijzen.
James heeft een zeer herkenbare eigen sound wat te danken is aan zijn warme stemgeluid, en zijn geweldige begeleiders stuwen het op naar een hoger niveau.
Geweldige muziek om bij te relaxen, maar ook om je er volledig door in te laten onderdompelen. Het is zelfs mogelijk er een voorzichtig dansje op te wagen (Planet Nine) en een nummer als Dark Side of the Sun met Baloji heeft een ongelooflijk lekkere flow, waar Trayvon door de cello een zeer warm en emotioneel geluid krijgt.

Het voelt als een warm bad; herkenbaar en toch voelt het nergens als een kopie ergens van. Met 1978 levert José James wederom kwaliteit. Kwaliteit die voelbaar is in elke groef van het album en het zou mij dan ook niet verbazen wanneer dit album nog beter tot me is doorgedrongen de beoordeling ook een beetje opgeschroefd gaat worden.

Prachtig, Prince en D’Angelo geven hun goedkeuring.
Vinyl klinkt geweldig.

Och, wat kwam José James in 2008 als een komeet binnen met The Dreamer. Daarna is hij bijzonder productief gebleven en is hij op zoek gegaan naar allerlei zijwegen van zijn muzikale spectrum. Vaak resulteerde dit in meer dan uitstekende albums, heel af en toe was het wat minder. Dit 1978 is gedeeltelijk in het verlengde van zijn eerdere werk, maar James verkend ook hier weer muzikale gebieden die hij nog niet per sé eerder heeft opgepakt. Opener Let’s Get It is bijna hypnotiserend te noemen. De zalvende stem, het dromerige sfeertje, een relaxt gitaartje en luie drums. Een heel mooi begin. Gevolgd door Isis & Osiris, een dromerige song. Verwarmd, verwonderd, vermaakt. Heerlijk relaxte muziek, een José James in topvorm. Planet Nine is het meer aanstekelijke werk. Licht funky, best wat groove en echt een cool nummer te noemen. Saturday Night (Need You Now) brengt nog wat extra groove met zich mee in een vrolijke behuizing. Als het zonnig weer is werkt dit waarschijnlijk nog een stukje beter. Heerlijk vrolijkmakend nummer. Black Orpheus (Don’t Look Back) dan. Deze heeft weer meer het relaxte karakter, is herkenbaar een José James nummer. Dark Side of the Sun heeft met Baloji een goede rapper, past goed bij de stijl van José en de vibe van de muziek. Place of Worship biedt hele mooie samenzang met Xênia França. Een nummer met een warme sfeer en stemmen die heel goed bij elkaar passen. For Trayvon is een prachtige gevoelige ballad. Een nummer waar James lekker vol in. En dan zijn we opeens alweer bij de afsluiter, 38th & Chicago. Deze afsluiter voelt wat traditioneler aan met zijn groovy, jazzy karakter. Het moge duidelijk zijn, José James heeft weer raak geschoten met dit 1978. Het is een heerlijke plaat geworden.