Sheryl Crow - Evolution (2024)

Was na "C'mon C'mon " haar compleet uit het oog verloren. Draai SC nog geregeld . Vooral de eerste 2 albums zijn schitterend. Hier al even het titelnummer beluisterd. Mmm klinkt goed

Do It Again klinkt best lekker moet ik bekennen.

Is dit de definitieve hoes, of zo'n placeholder? Bijzonder inspiratieloos anders...

Mooie hoes! alleen jammer dat Evolution door haar naam heen staat geschreven in die vieze kleur. Haalt de sfeer weg.

Ik ben geen Sheryl Crow volger, maar meen een poos geleden gelezen te hebben dat ze geen albums meer zou maken, omdat het principe van een coherent album luisteren van a tot z (tijd gunnen en waarderen als een geheel) uit de mode is geraakt door de huidige manier van muziek consumptie. Waarin ik haar triest genoeg wel een punt vond hebben.
De hoes lijkt op een deksel van een gezelschapsspel.

Ik ben één van de weinige die heel bewust een cd opzet van a tot z én daarvan genieten. Ach noem mij maar een oude zak. Geen probleem. LP's of CD's beluister je volgens mij veel intenser dan bv Spotify.
Komt natuurlijk dat al deze streaming gratis is en dan is voor sommige de keus snel gemaakt.
Jammer. ( ook voor de artiest die je anders wel financieel steunt bij aanschaf van een fysiek exemplaar ).

Ik kan Sheryl Crow wel smaken, zeker haar beginperiode. Toch benieuwd naar de cd

Digging in The Dirt met Peter Gabriel mis ik op dit album?

Een beetje een lekke skippybal die hoes.

Zo meteen komt Bugs Bunny zijn hoofd steken om 'That's all, folks' te zeggen.

Ziet dan niemand dat dit zwaartekrachtgolven zijn...

Ben d'r even aan begonnen, maar na twee nummers gestopt. Haar debuut vond ik in die tijd alleraardigst, maar daarna al snel afgehaakt; ze heeft het debuut nooit meer kunnen evenaren helaas. Dat album was de magie van een zangeres voortgestuwd door de producer en geweldige muzikanten. Het was het totaal plaatje en dit een commercieel en veilig product. Het brengt geen emoties over. Bij mij in iedergeval niet. Ik had het kunnen weten.....

Noem het 'trouw' of noem het 'een gewoonte': feit blijft dat ik alles van Sheryl Crow blind koop sinds ze me in 1996 wist te grijpen met haar tweede (titelloze) album. Dat betekent niet dat ze me nooit teleurstelde met haar muziek of dat ik alles goed vind, maar een plaat van Sheryl Crow voelt vertrouwd en maakt me altijd nieuwsgierig.

De singles van deze plaat smaakten meteen naar meer. Ik was met name enthousiast over 'Alarm clock' en 'Do it again', omdat die nummers (zowel tekstueel als muzikaal) precies zijn zoals ik Sheryl graag hoor.
Sheryl wilde aanvankelijk geen albums meer maken, omdat ze merkt dat de cultuur is veranderd en het uitbrengen van losse nummers meer past bij deze tijd. Toch gaf ze zich weer over aan een studio-album, omdat ze nummers had geschreven waarbij ze een bepaalde urgentie voelde om ze samen te voegen tot een plaat.

Helaas voel ik die urgentie van Evolution niet. Vooral toen ik las dat het nummer 'Broken record' aan de basis stond van de plaat, begreep ik niet welke urgentie hier nou precies achter schuilde. Is Evolution een slechte plaat? Nee, maar hij is allesbehalve consistent. De singles blijken meteen de sterkste worpen van de plaat te zijn. Een aantal nummers groeien ('Love Life', 'You can't change the weather' en 'Where'), maar aan het einde valt de plaat met de laatste drie nummers flink terug in kwaliteit. 'Don't walk away' en 'Broken record' hebben zelfs iets vervelends, wat maakt dat Evolution als geheel minder indruk maakt.

Evolution had een sterke EP kunnen zijn. Hij staat in mijn kast en ik ga 'em de komende tijd zeker nog luisteren - maar de top 5 van Sheryl-platen haalt-ie bij mij niet.

Één van mijn afwijkingen is het horen van andere liedjes in een melodie. En ik geef het een schrijver ook te doen om iets te maken dat nog nooit eerder bedacht is (of zelf niet onbewust iets the hebben opgeslagen). Vandaag hoorde ik toevallig het liedje Where?
De compositie is een mix van Phil Collin's Take me home en Richard Marx' Hazard. Maar dan zonder indruk te maken en dat geldt voor het hele album.

Beetje tegenvaller, zeker na het fantastische Threads uit 2019. Ik hoorde onlangs wat nieuwe tracks, hopelijk volgt er snel weer een regulier album.