Sheryl Crow - Evolution (2024)

Noem het 'trouw' of noem het 'een gewoonte': feit blijft dat ik alles van Sheryl Crow blind koop sinds ze me in 1996 wist te grijpen met haar tweede (titelloze) album. Dat betekent niet dat ze me nooit teleurstelde met haar muziek of dat ik alles goed vind, maar een plaat van Sheryl Crow voelt vertrouwd en maakt me altijd nieuwsgierig.

De singles van deze plaat smaakten meteen naar meer. Ik was met name enthousiast over 'Alarm clock' en 'Do it again', omdat die nummers (zowel tekstueel als muzikaal) precies zijn zoals ik Sheryl graag hoor.
Sheryl wilde aanvankelijk geen albums meer maken, omdat ze merkt dat de cultuur is veranderd en het uitbrengen van losse nummers meer past bij deze tijd. Toch gaf ze zich weer over aan een studio-album, omdat ze nummers had geschreven waarbij ze een bepaalde urgentie voelde om ze samen te voegen tot een plaat.

Helaas voel ik die urgentie van Evolution niet. Vooral toen ik las dat het nummer 'Broken record' aan de basis stond van de plaat, begreep ik niet welke urgentie hier nou precies achter schuilde. Is Evolution een slechte plaat? Nee, maar hij is allesbehalve consistent. De singles blijken meteen de sterkste worpen van de plaat te zijn. Een aantal nummers groeien ('Love Life', 'You can't change the weather' en 'Where'), maar aan het einde valt de plaat met de laatste drie nummers flink terug in kwaliteit. 'Don't walk away' en 'Broken record' hebben zelfs iets vervelends, wat maakt dat Evolution als geheel minder indruk maakt.

Evolution had een sterke EP kunnen zijn. Hij staat in mijn kast en ik ga 'em de komende tijd zeker nog luisteren - maar de top 5 van Sheryl-platen haalt-ie bij mij niet.