The Killers - Rebel Diamonds (2023)

Een verzamelaar dus, met wel 3 nieuwe nummers waarvan spirit nog moet uitkomen.
Weet niet wat ik hiervan moet vinden, wat jij Bruce Almighty

Spuuglelijke hoes zeg, een best of verdient toch beter.

Eens, al hoort het wel een beetje bij the killers. Las vegas vibes waar ze ook vandaan komen.
Maar eens, ugly as fuck

Wellicht wat ambitieus qua productiekosten maar het zou toch tijd worden dat je een officiële fysieke Best Of kan bestellen met zelf samengestelde tracklist. Dit standaard lijstje kennen we inmiddels wel en door het ontbreken van veel persoonlijke favorieten zou ik nooit een aanschaf overwegen.

Spotify is dé uitkomst natuurlijk maar voor verzamelaars zouden ze best wat vernieuwend mogen denken. (In het algemeen natuurlijk, niet om The Killers daar persoonlijk op af te rekenen Gewoon toeval dat mijn idee hierover net bij deze release ontstond )

WAT is de meerwaarde hiervan, vooral in de huidige tijd?

Nog eens mijn bericht uit de Killers discussie:

Pff, nog een greatest hits?

Het lijkt of de band best wel in de knoop zit met zichzelf. Dit was natuurlijk al jaren het geval (de afwezigheid van 2 leden waar ik werkelijk nog steeds niet bij kan: hoe kan je jezelf officieel bandlid noemen als je je nooit vertoont?)

Grappig genoeg vind ik de kwaliteit van de nieuwe muziek in de 'verwarde' periode stukken beter dan wat ze in de periode daarvoor deden. Day & Age was natuurlijk niet echt meer op niveau, Battle Born al helemaal niet en Wonderful Wonderful evenmin.

De trend van de afgelopen 2 albums was duidelijk een sterk stijgende lijn, daarom is het vreemd dat Flowers het nu allemaal niet meer weet...

Weinig spannende release natuurlijk. Van Direct Hits zei de band destijds dat het een moetje vanuit de platenmaatschappij was, maar niet zozeer hun eigen keuze. Ditmaal benoemen ze dat niet, hoewel ik ook hier de indruk krijg dat dit het geval is. Volgens mij vonden ze bij Island het idee van een EP, waar Flowers en Vannucci zich aanvankelijk nog over repten toen Flowers net de stekker uit het album getrokken had, niet aantrekkelijk genoeg. Of een dergelijke release zou clashen met de wens van Island om toch al later dit jaar een verzamelaar uit te willen brengen vanwege hun 20-jarig jubileum. Maar goed, dat is speculeren...

Maar ja, wat moet je hierover zeggen? Ik ben groot fan van deze band, maar deze verzameling voelt - net als Direct Hits eigenlijk - incompleet. Smile Like You Mean It is ingeruild voor Jenny, Sam's Town en Wonderful Wonderful komen er bekaaid vanaf (van die laatste slechts één nummer), Sawdust wederom volledig genegeerd, Be Still in plaats van zeker drie tracks van Battle Born die veel bekender zijn... Zo kun je nog wel even doorgaan. Op Spirit na, want die moet nog uitkomen, kan ik zeggen dat ik alle nummers op deze plaat goed vind. Het geeft een beeld van hun oeuvre, maar tegelijkertijd zijn er dusdanig veel hoogtepunten weggelaten dat je zelfs de luisteraar die zo'n Greatest Hits gebruikt om de band te leren kennen toch wat tekort doet.

Ik ben nieuwsgierig naar Spirit en op zich is het een prima 'playlist' voor in de auto, maar ik blijf erbij: de release is een deceptie. Ik had gehoopt op een Sawdust II of een live-album, zeker nadat er een maand geleden over ''groot nieuws'' gesproken werd. Dan voelt zo'n Greatest Hits, slechts tien jaar na de vorige, toch wel als een teleurstelling.

Nou ja, het ligt iets genuanceerder en op zich vind ik het geen foute keuze. Het is vooral heel erg chaotisch en ongestructureerd. Die ellende begon toen de band hun vijfde album eigenlijk voor een groot deel af had. Ik weet nog dat ze in 2015 en 2016 naar buiten kwamen met nieuwtjes, zoals dat ze met Flood en Alan Moulder waren aan het werken en er waren ook op Twitter regelmatig foto's te vinden waar ze alle vier op stonden. Toen besloot Flowers dat hij toch niet helemaal tevreden was en zijn ze opnieuw begonnen. Dat 'opnieuw beginnen' werd uiteindelijk Wonderful Wonderful. Gevolg was dat de ideeën van met name Dave Keuning aan de kant werden gezet. Die had naar eigen zeggen heel lang gewerkt aan dat album, maar was enkel bij de laatste sessies niet aanwezig. Die laatste sessies werden uiteindelijk de helft van dat album, waardoor hij niet op alle nummers te horen is, maar wel een deel. Het uitzitten van Imploding the Mirage leek wel een beetje uit wrok voort te komen (hoewel er nog iets gezegd werd over dat hij ''meer tijd met zijn gezin wilde doorbrengen''...), maar Keuning keerde terug voor Pressure Machine en de drie nieuwe nummers op deze verzamelaar.

Mark Stoermer is een ander verhaal. Die was best prominent aanwezig op Wonderful Wonderful en Imploding the Mirage. Op Imploding speelt hij zelfs hier en daar de gitaarpartij in en was hij ook op afstand nog betrokken bij de productie. Pressure Machine zou hij alleen hebben uitgezeten vanwege COVID.

Het is een onhandige, ingewikkelde constructie, waarbij Keuning en Stoermer elkaar wel een beetje als parttimers lijken af te wisselen. Voordeel is wel natuurlijk dat ze er nooit een heel groot punt van hebben gemaakt. Ze hebben wel de vrede binnen de band bewaard en beiden kunnen bij wijze van spreken het volgende album weer gelijk aansluiten. Laten we hopen dat ze dat dan ook maar weer gewoon gaan doen.

Overigens is het wél opvallend dat er nog een UK Tour is aangekondigd naar aanleiding van dit album. Wellicht de ideale gelegenheid om ook live als viertal terug te keren, hoewel Stoermer nog met rug- en gehoorklachten kampt, dus het is de vraag of dat mogelijk is.



Volgens mij is dat deze keer juíst de reden dat hij het niet meer weet. Hij wil meer terug naar de sound van Pressure Machine, terwijl de band met nummers als Boy en Your Side of Town eerder terugging naar de synthpop van Hot Fuss en Day & Age.

Wat zich overigens niet zo goed manifesteert want het zijn allebei draken van nummers...voor mij ten minste.

Geen Shadowplay en geen sams town abbey roadversie.

Om nog maar even door te ranten, waarom maken ze er op zijn minst niet nieuwe frisse mixes van zoals Muse nu aan het doen is?

De "nieuw nummers" verschillen imo heel erg in kwaliteit. Boy vind ik fantastisch, your side of town verschrikkelijk en spirit redelijk goed (1e luisterbeurt).
Verder is dit gewoon een hele logische verzameling aan nummers.
Had liever een nieuw albuk uiteraard

Mooie verzamelaar van een band die ik al sinds Day & Age volg en eigenlijk sindsdien nooit meer heb losgelaten. Had ik liever een nieuw album gezien? Zeker weten. Ik denk dat ik persoonlijk de richting die in eerste instantie gekozen werd, namelijk de laatste drie nummers op deze plaat, best had kunnen waarderen. Flowers en Vannucci Jr. zagen het in ieder geval niet meer zitten, wilden de nummers op een EP uitbrengen en uiteindelijk werd het, net als bij Direct Hits, in overeenstemming met de platenmaatschappij een ''best of''. Ik had zoiets al verwacht, maar Brandon bevestigde het ook in een radio-interview.

Spannend is anders, maar het mag gezegd worden: het is een imposante tracklist, die ook mooi achter elkaar afspeelt. De verwachtingen die ik uitspreek in mijn bericht van 9 november op deze pagina blijken vrij goed overeen te komen met wat ik ervan vind. Leuke, sterke playlist, maar Sam's Town en Wonderful Wonderful hadden meer verdiend. Daarnaast vind ik het ronduit afschuwelijk dat de cd ingekorte versies bevat van The Man en Caution. Ik vind het onbegrijpelijk dat ze daarmee akkoord zijn gegaan, want die twee nummers worden op deze manier best om zeep geholpen.

Het nieuwe materiaal vind ik dus best sterk. Boy en zeker Your Side of Town zijn bij mij echt heel goed geland. Het zijn nummers die ik graag en regelmatig luister en ze verdienen wat mij betreft eenzelfde status als de twee nieuwe singles die de band uitbracht voor Direct Hits, namelijk Shot at the Night en Just Another Girl. Spirit vind ik dan nog het minste nummer van de drie; ook veruit het minste nummer op de plaat. Ik ben 'm wel na een aantal luisterbeurten wat meer gaan waarderen, maar draai het eigenlijk nauwelijks uit mezelf.

Voorts mag nog gezegd worden dat ik vind dat de band net een mooie UK Tour van dit album heeft neergezet. De beelden liegen er niet om: wat een mooie productie! Hadden ze hiermee naar Nederland getrokken, dan had ik zeker willen gaan! En natuurlijk geweldig om Dave Keuning weer terug te zien op gitaar

4*