menu

Hurray for the Riff Raff - The Past Is Still Alive (2024)

mijn stem
3,70 (33)
33 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Nonesuch

  1. Alibi (2:48)
  2. Buffalo (3:42)
  3. Hawkmoon (3:42)
  4. Colossus of Roads (2:45)
  5. Snake Plant (The Past Is Still Alive) (4:07)
  6. Vetiver (3:52)
  7. Hourglass (2:50)
  8. Dynamo (3:07)
  9. The World Is Dangerous (3:45)
  10. Ogallala (4:59)
  11. Kiko Forever (1:02)
totale tijdsduur: 36:39
zoeken in:
avatar van Zwaagje
4,5
Hier ben ik wel nieuwsgierig naar. Ik moest erg wennen aan het vorige album door de koerswijziging, maar inmiddels heeft het album mij in haar greep. Benieuwd waar het nu naar toe gaat.

avatar van Rottingdale
4,5
Cirkel lijkt rond, nu echt een mooie balans tussen het klassieke vroege werk en de eclectische laatste twee albums. Uitstekend!

avatar van brt
brt
Prima album. Vind dit geen pop, maar eerder alt.country of americana.
Doet me veel denken aan Lucinda Williams, maar het heeft ook wel wat van Kathleen Edwards.

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hurray For The Riff Raff - The Past Is Still Alive - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hurray For The Riff Raff - The Past Is Still Alive
Hurray For The Riff Raff keert op The Past Is Still Alive terug naar de Amerikaanse rootsmuziek, maar boegbeeld Alynda Segarra is de uitstapjes buiten de gebaande paden van de vorige albums niet helemaal vergeten

Bij Hurray For The Riff Raff weet je nooit precies waar je aan toe bent en juist dat maakt de albums van de band uit New Orleans zo fascinerend. Op deze albums speelde de Amerikaanse rootsmuziek altijd een grote rol, maar het genre deed een stap terug op de vorige twee albums. Op The Past Is Still Alive staan invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek weer centraal, maar de muziek van Hurray For The Riff Raff kan ook nog altijd ruw klinken. Het is een combinatie van invloeden die maar moeilijk is te weerstaan, wat nog eens wordt versterkt door de bijzondere stem van Alynda Segarra. The Past Is Still Alive bevalt me een stuk beter dan zijn voorganger en is wat mij betreft het sterkste album van de band tot dusver.

Met het titelloze derde album uit 2011 (dat feitelijk een compilatie was van de twee eerder in eigen beheer uitgebrachte albums) trok de Amerikaanse band Hurray For The Riff Raff voor het eerst de aandacht en sindsdien heeft de band rond boegbeeld Alynda Segarra zich ontwikkeld tot een van de smaakmakers binnen de Amerikaanse rootsmuziek.

Alynda Segarra, die zichzelf ziet als non-binair persoon, groeide als kind van Puerto Ricaanse migranten in armoede op in The Bronx in New York, maar trok uiteindelijk naar New Orleans, waar de Amerikaanse rootsmuziek werd ontdekt. Deze Amerikaanse rootsmuziek stond centraal op de eerste albums van de band en zoals het een band uit New Orleans betaamt werd binnen het genre een zo breed mogelijk palet bestreken.

Op het in 2017 verschenen The Navigator keerde Hurray For The Riff Raff in muzikaal opzicht terug naar het New York waarin Alynda Segarra opgroeide en werden invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek vermengd met de rockmuziek die in de jaren 70 in de stad werd gemaakt. Het leverde een geweldig album op, dat in 2022 werd gevolgd door het op het eerste gehoor wat of zelfs flink tegenvallende Life On Earth, waarop Hurray For The Riff Raff zich omringde met een batterij elektronica en de Amerikaanse rootsmuziek bijna volledig uit beeld was verdwenen.

Dat Hurray For The Riff Raff het verleden van de band niet helemaal vergeten is blijkt dat deze week op het toepasselijk getitelde The Past Is Still Alive. Op het nieuwe album werkt de band wederom samen met producer Brad Cook, maar The Past Is Still Alive is nauwelijks te vergelijken met Life On Earth. Op het nieuwe album heeft Alynda Segarra de Amerikaanse rootsmuziek weer volledig omarmd.

Dat hoor je het beste in de ingetogen countrysongs op het album, die herinneringen oproepen aan de muziek die Hurray For The Riff Raff maakte ten tijde van Small Town Heroes uit 2014, voor mij tot voor kort het beste album van de band uit New Orleans. De elektronica die zo nadrukkelijk aanwezig was op het vorige album is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een warm door gitaren gedomineerd geluid. Het is een geluid dat wat mij betreft beter past bij de karakteristieke stem van Alynda Segarra, die wederom indruk maakt.

The Past Is Still Alive bevat naast een aantal ingetogen songs ook een aantal wat gruiziger klinkende songs. Het zijn songs die wel wat doen denken aan de muziek van Big Thief, al is Alynda Segarra een andere (en wat mij betreft betere) vocalist dan Adrianne Lenker. The Past Is Still Alive is overigens gemaakt met een aantal gastmuzikanten, onder wie Libby Rodenbough, Meg Duffy (Hand Habits), Brad en Phil Cook, Mike Mogis en Conor Oberst (Bright Eyes), die opdraaft voor een fraai duet.

Het is wat mij betreft goed nieuws dat Hurray For The Riff Raff op haar nieuwe album de Amerikaanse rootsmuziek weer heeft omarmd, maar het is ook goed nieuws dat de band rond Alynda Segarra de ruwe randjes en scherpe kantjes van de vorige twee albums heeft behouden. Ik vind The Past Is Still Alive persoonlijk een stuk beter dan Life On Earth, waar ik nauwelijks meer naar heb geluisterd de afgelopen jaren, en sluit niet uit dat het nieuwe album van de Amerikaanse band snel zal uitgroeien tot het beste album van Hurray For The Riff Raff tot dusver. Voor mij is dat het al. Erwin Zijleman

avatar van Zwaagje
4,5
Wat een aangename verrassing is dit zeg. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit een blijvertje voor mij wordt. Stemmen doe ik als ik het album vaker heb gehoord. Helaas ben ik op vakantie als ze in mei in Tolhuistuin staan. Luxe probleem, dat snap ik, maar wel balen als ik dit album zo hoor. Dit album verdient meer aandacht wat mij betreft!

4,0
Lekker plaatje, Alynda Segarra zingt steeds beter, mooie liedjes ook maar ik mis een beetje het charmant-springerige van The Navigator of het zoekende randje van Life on Earth - hoewel ik deze nieuwe plaat over de hele linie toch een stuk beter en afwisselender vind dan Life on Earth.
Het is misschien een beetje flauw om te zeggen maar ik vind deze haast te gelikt, flauw omdat ze volgens mij ook gewoon een betere band zijn dan eerder.

In ieder geval, de hoge waardering van vooral de amerikaanse muziekpers (zie metacritic) deel ik niet helemaal maar wel een lekker plaatje. In ieder geval heb ik veel zin in het concert in de Tolhuistuin!

4,0
... en dat viel niet tegen. Lekker, wat meer pit dan op de plaat, bij vlagen zelfs Patti-Smith-achtig bezwerend...misschien kunnen ze eens een live-plaat uitbrengen?

Gast
geplaatst: vandaag om 22:51 uur

geplaatst: vandaag om 22:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.