Love - Da Capo (1966)

Tracks 1-6 zijn prachtig, maar track 7, de helf van het album, verpest het toch wel.

Helemaal mee eens, als Love er nog een tweede helft van dezelfde kwaliteit achter had geplakt als de eerste, was dit na Forever Changes de tweede klassieker van hun geweest

Vooral Orange Skies en The Castle vind ik tot Love's beste nummers horen (dwz. hadden niet misstaan op Forever Changes )

Ik vind het laatste nummer net wel leuk. Het heeft iets van James Brown en bijgevolg betrekkelijk sexy.

Ik begrijp de problemen met 'Revelation' eigenlijk niet zo. Als het nu een volledig ondoordringbaar nummer was geweest, had ik me er nog iets bij voor kunnen stellen. Maar dat is het juist helemaal niet. En daarbij vind ik het ook zeker niet minder dan de rest van het album.

Daar ben ik het mee eens, Toine.

Nou, 'Revelation' is wel ietsje minder dan de rest van het album. Het is zeker geen slecht nummer, maar het is ietsje minder gefocused. Maar ik mag er graag naar luisteren hoor, er zit een lekkere groove in.

Zoals al gezegd zijn de eerste 6 nummers prachtig en aangezien track 7 er ook mag zijn kom ik op 4 sterren.

Voor die tijd vind ik het wel gewaagd, dat laatste nummer is het enige op kant B. Mooi album. Die tempowisselingen bevallen me wel.

De voorloper van Forever Changes ; Lang niet zo geniaal maar zeker geen verkeerd album ; Een typisch 4 sterren album.

Orange Skies, Que Vida en She Comes in Colors hebben die lekkere flower power vibe. Echt van die nummers die alleen in 1967 en 1968 opgenomen kunnen zijn. Hetzelfde geldt voor Stephanie Knows Who met daaraan toegevoegd een lekkere jazzy groove.

De twee afwijkende nummers van de A kant zijn ook gelijk mijn favorieten. Seven & Seven Is is een lekkere punky track met een leuk bluesy einde en The Castle een heerlijk apart akoestisch nummer.

Afwijkend is zeer zeker ook Revelation, een lange groovy jam. Geen wereldnummer maar ook zeker geen wanstaltig gedrocht (zoals het wel eens is omschreven). Het nummer is echter wel een reden waarom Da Capo niet op dezelfde hoogte staat als zijn opvolger, al vind ik kant A over het algemeen ook niet dat niveau halen.

geef mij maar forever changes...3*

De eerste 6 nummers zijn echt top en kwalitatief beter dan de andere plaatzijde.
Bij 'Revelation' heb ik hetzelfde gevoel als bij 'Bring it on home' van Q65 of 'Goin' home' van The Rolling Stones, het gaat na een paar minuten vervelen.
'Forever changes' is natuurlijk hun meesterwerk, maar de songs van kant 1 liggen toch wat compacter in het gehoor.
The Stones hadden in hun 'She's a rainbow' ook iets met 'She comes in colors'.

Ik ben waarschijnlijk een van de weinigen hier die deze vaker op de draaitafel legt dan Forever Changes. Seven & Seven Is.. wordt ook gebruikt in de film Point Break, die ouwe surf-actiefilm met Patrick Swayze en Keanu Reeves

Kan Toon in het algemeen toch aardig volgen maar.....waarschijnlijk heeft ie 'In A Gadda' van de Ijzeren Vlinders dan ook nie in de kast staan.........tja, ik dan wel weer..................

N.b.
Zitten onder Love-lovers nog 'Nuggets'-liefhebbers?

en ik ook...

kan revelation dan ook wel waarderen

En, in reactie op 'GekkeHerman': nee, ook ik vind dit de beste plaat van Arthur en zijn adepten (TC heeft idd de naam...).

Ondertussen vind ik 'Revelation' al een stuk beter en heb ik deze plaat al op 4.5* staan!
Oh ja, In a Gadda da Vidda is heerlijk natuurlijk

Vandaag gekocht, eens kijken of Revelation nou echt zo vervelend is!

Ik heb Revelation geluisterd! Het is indd. niet het beste nummer wat ik ooit heb gehoord. Maar zo ontzettend slecht is het echter ook niet.
Maar ik begrijp de reacties hier wel heel goed!

Een bescheiden psychedelisch meesterwerkje. Niet vergelijken met de grote broer, gewoon opzetten en luisteren.

De ene helft is goed en met de andere helft heb ik meer moeite .
Dit is een half om half plaat het slechte houd het goede in evenwicht en krijgt daarom ook een half om half rating 3,5*

Erg lekker albummetje. "Revelation" maar vooral "Stephany Knows Who" en "Seven & Seven Is" zijn sublieme nummers. "Seven & Seven Is" is gewoonweg van het niveau van Forever Changes, het had er evengoed op kunnen staan.

Een absolute moet je hebben plaat.

Toch ook een hele goede, maar ook ik vind Forever Changes een klasse hoger. De eerste 3 nummers zijn lekkere luchtige nummers, Seven & Seven Is zelfs fantastisch! The Castle is ietsjes minder, maar She Comes In Colors is wederom geniaal. Ik sluit me verder graag aan bij de liefhebbers van Revelation, misschien wel mijn favoriete nummer op dit album. Maar ik heb dan ook In-A-Gadda-Da-Vida in mijn top 10 staan

Straks Forever Changes nog maar eens herbeluisteren, misschien verdient die dan wel 5 sterren...

Daar waar ik een lofzang schrijf over het magistrale album Forever Changes daar ben ik over Da Capo een stuk gereserveerder. Uiteraard herken ik veel trekjes die ik ook hoor in Forever Changes maar het is net allemaal een gradatie minder waardoor ik Da Capo geen meesterwerk vind maar gewoon een goed album i.t.t. de grote broer.
Ik heb soms ook het gevoel dat de korte nummers wat langer hadden gemogen en ja, een Revelation had dan weer ingekort mogen worden.
Al met al geen slecht album, met Seven & Seven Is als persoonlijke favoriet, maar het staat wat mij betreft veel te veel in de schaduw van dat ene album dat ik zo ongelooflijk waardeer: Forever Changes.

Toch wel een erg hoog gemiddelde voor een album waarvan sommige muziekliefhebbers vinden - en terecht - dat "Revelation" de boel enigszins verpest heeft. Ik sluit mij helemaal bij deze kritiek aan maar dat is niet omdat het nummer slecht is maar omdat het imo gewoon niet op dit album past. Het is totaal andere muziek. En daar het nummer maar liefst meer dan 18 minuten duurt kan ik daarom ook niet op een hoge waardering komen voor dit album. Neemt niet weg dat het fantastische nummer "Seven and seven is.." samen met "You pushing too hard" van The Seeds voor mij tot de beste garagerock nummers behoren van de jaren zestig. Waren alle nummers op dit album maar van dat nivo. Dat had dit album van mij moeiteloos vijf sterren gekregen.

3,0*.

De tweede kant van de oorspronkelijke elpee wordt geheel in beslag genomen door Revelation (dat bijna 19 minuten duurt) en gebaseerd is op het nummer John Lee Hooker, dat de band live speelde, dat op zijn beurt weer gebaseerd was op Smokestack Lightning van Howlin' Wolf. Paul Rothchild (de huisproducer van Elektra Records) heeft de ziel uit de jamsessie gehaald door het knip- en plakwerk. Ik meen dat hij drie verschillende opnames heeft gebruikt. In ieder geval klinkt het in mijn oren erg mat. Jammer, want de 6 nummers op kant 1 behoren naar mijn smaak tot de mooiste popmuziek uit de jaren '60. Ik heb een vinylversie van dit album, maar draai kant 2 nooit meer.

Net op cd aangeschaft. Leuke muziek . Maar dat lange nummer, revalation, springt er helemaal uit .geweldig. Beetje gek dat je eerst de mono versie krijgt en dan de stereo. Kan je kiezen.

Ik vind de albums Love en Forever Changes van Love beter dan dit album. En ja, dat komt voor een groot deel door Revelation. Het duurt wat lang en aan het eind een drumsolo. Ik heb het niet zo op drumsolo's en zeker niet op studioalbums. Ook de eerste 6 songs schat ik wat minder in dan de songs op de twee genoemde albums. Er ontbreekt wat peper en zout.
3* voor Da Capo dat op 13 staat in de 100 Greatest Albums of 1966 en 16 in Best Ever Albums over 1966.

'Seven & Seven Is' maakt wat dat betreft toch heel veel goed op de A-kant van de plaat?!

Poles Apart schreef

Die 2:26 minuten is te kort om het echt goed te maken

Geweldig plaatje, zeg. Die eerste zes nummers laten horen dat de jongens van Love van meerdere markten thuis zijn - ik hoor aanstekelijke songs, funky ritmes, onversneden psychedelica, rauwe rock 'n roll en zelfs zompige blues. En da heb je de B-kant nog niet gehoord.

Die bestaat uit het lange Revelation. Ellenlang, volgens sommigen, lang genoeg om de plaat half te verprutsen in ieder geval, maar zo ervaar ik het allerminst. Deze lange jam bevat een soort rauwe energie, een onbevangen intensiteit die ik erg graag mag. De bezwerende, bevreemdende vocalen geven me het gevoel even in een andere dimensie te zijn terechtgekomen; de instrumentatie is veelzijdig, inventief (ik hoor ook wel wat jazzinvloeden, bijvoorbeeld) en de gitaren en harmonica scheuren een lekker eind weg. De bluesy noten die zo nu en dan waar te nemen zijn, maken het geheel heerlijk af. Een kunststukje, wat mij betreft!

Toch haalt deze het niet bij Forever Changes, wat heel veel zegt over de kwaliteit van die plaat (of toch mijn waardering ervoor). Maar kom, ik ben in een gulle bui!

4,5 sterren

Helemaal met je eens over Revelation!

Ik vind deze nog net een slag beter dan Forever Changes. Wat energieker.

Grappig dat je dat zegt, want ik las dat Revelation juist inderdaad flink ingekort is vanwege de fysieke begrenzingen van het LP-format. Live werd de Revelation-jam geregeld gerekt tot wel een uur.