Haywire - Nuthouse (1990)

Matig album van deze band uit Canada.

Maar de aanschaf alleen al waard voor de ballad Taken the Pain, de rest is zozo....

Ik denk uiteindelijk dat dit toch het beste is van deze band. In eerste instantie dacht ik dat die eer hun tweede album Don't just stand there ten deel viel maar nee, denk toch dat deze derde het nipt wint. Veel verschil is er overigens niet hoor. Maar met name productioneel zit deze ijzersterk in elkaar. Muzikaal tappen ze (gelukkig) nog steeds uit hetzelfde melodieuze hardrock vaatje. En in dat genre was Canada in de 80's toch wel heel erg bovengemiddeld vertegenwoordigd. Ga maar na met bands als Honeymoon Suite, Loverboy, Harem Scarem, Coney Hatch en noem ze allemaal maar op. Maar goed, dit album is dus een topper in het genre. Vanaf opener Operator central is het raak! Heerlijke catchy hardrock voorzien van hooks en prachtige melodieën. Het gitaargeluid is lekker open en rasperig. Het is inmiddels 1990 en de sound is wat aan het verschuiven in het melodieuze hardrock landschap. Niet meer zo gepolijst en glad als een paar jaar ervoor. Gettin' the groove is een heerlijk nummer met funky groove (no pun intended). Eigenlijk staat er geen slecht nummer tussen. Zanger Paul MacAusland verdiend nog een aparte vermelding naar mijn mening. Super strot! Ik geef eerst 4* met kans op verhoging.

Voorganger Don't Just Stand There bevat wel een bepaalde charme en dat geldt ook wel voor dit schijfje. Lekkere energieke hardrock, flink wat gitaarsolo's (waar blijft de tijd..) en catchy melodieën. De plaat start met het vlotte en uitstekende Operator Centra, kijk zo moet je een album in een dergelijk genre openen. Short End of a Wishbone is van hetzelfde laken het pak. Livin' It Up vormt een song die zo uit de koker van Aerosmith had kunnen komen en dat bedoel ik positief. Gettin' the Groove verraad het feit dat de heren zijn aanbeland in de jaren 90 en doet zijn titel eer aan. Smerige sleazerock op midtempo, zo hoort het. Hierna gaat het niveau nauwelijks naar beneden, blijven de heren kont schoppen en pas bij de afsluiter Taken the Pain kun je de aansteker tevoorschijn halen. Ben het wel met vielip eens dat dit de beste plaat is van de heren. Veel energie, goede compacte composities, fijne gitaarsolo's en de uitstekende zang van MacAusland maken het tot een fijn schijfje.