Solbrud - IIII (2024)

Wat een geweldig album !
Lange zit, maar dit soort meeslepende, sfeervolle atmosferische black metal kan me niet lang genoeg duren...

(leuke clip ook trouwens bij Når Solen Brydes • del III: For Evigt – for Altid – forandret, een van de hoogtepunten van het album wat mij betreft)

Al op de radar Kondoro0614, Apollo, ABDrums neem ik aan ?

Yes, ik wou hem van de week tijdens het wandelen checken. Je klinkt erg positief dus ik waag me er wel aan.

Dat heb ik vanochtend ook gedaan; dan vliegen die 1½ uur voorbij...

ProGNerD, dankzij jouw bijdrage in het 'Ontdek Metal anno 2024'-topic is het album bij mij op de radar beland. Track 5 klinkt dus goed en smaakt naar meer. Ik laat nog van mij horen wanneer ik het album als geheel onder de loep heb genomen. Op voorhand is de grote vraag of Solbrud mij ruim anderhalf uur weet te vermaken, of dat zij toch te ambitieus zijn geweest. De hoes is in ieder geval gaaf.

Ik voelde, gelet op de speelduur, al aan mijn watertjes dat dit een te ambitieuze plaat zou zijn. Als ik dat ene nummer niet zo fijn vond had ik mij hier ook niet aan gewaagd. De nummers duren vaak te lang zonder ergens heen te gaan. Een trucje wat veelvuldig wordt toegepast is om in het midden van het nummer een rustpunt te creëren, zodat het gedeelte erop harder aankomt, denk ik. Voor mij voelen die rustpunten willekeurig aan, en vallen zij buiten de toon t.o.v. de rest van het nummer. Vlak nadat je je als luisteraar afvraagt "waar ben ik ook alweer naar aan het luisteren?", pakken ze de draad op, maar dan zijn zij mij al kwijt. Ik vind het buitengewoon onhandige keuzes. Om een voorbeeld te geven: track 4 rond 05:23. Wat is nou de meerwaarde van die stilte, om vervolgens nog meer gas terug te nemen en dat minimale instrumentele geleuter twee minuten te laten duren? De opbouw begint dan weer van voren af aan en ik ben vergeten wat ik daarvoor heb gehoord. In- en outro's duren doorgaans onnodig lang. Na track 7 had ik mijn buik er wel van vol, maar dan heb je nog een half uur te gaan. Waarom deze plaat zo lang duurt is mij totaal niet duidelijk geworden. In tegenstelling tot wat ik op voorhand dacht is er geen samenhangend concept door het album te vinden. Oké, een horde Vikingen die te land, ter zee en in de lucht hun dood tegemoet zien, maar dat was het dan ook wel.

De vocalen redden deze plaat van een onvoldoende. Ik vind die zanger echt heerlijk, dat intense gekrijs is helemaal mijn ding. Zijn positie voorop in de mix schept de broodnodige sfeer, maar tegelijkertijd wordt het akelig duidelijk waar de lacunes liggen. Met name de drums hebben weinig vlees op het bot en de meeste drum fills zijn zachte achtergrond roffels. Ook het gitaarwerk is bij vlagen gedempt, of dof. Er is qua productie veel winst te behalen.

Vandaar dat ik denk dat hier meer in had gezeten, maar ik kan er nu niet meer van maken dan een 6. Die outro track (11) vind ik nog een noemenswaardig hoogtepuntje.

Ik heb vanmiddag een paar tracks gehad. Wel leuk maar, de tijdsduur spreekt me erg tegen. Zal hem van de week nog wel even meer beluisteren, alleen heb ik het gevoel dat ik hier nog wel een dagtaak aan heb.

Ik kan jullie bedenkingen over de speelduur op zich wel begrijpen, en het blijft natuurlijk persoonlijk, maar mij nemen ze voor de volle duur mee in de flow. En ik vind de afwisseling / dynamiek juist wel mooi en vooral de gitaarthema's zijn heel smaakvol (volgens mij houden ze ook van Pink Floyd... ). Het lijkt alsof bepaalde thema's in meerdere nummers terugkomen en op een iets andere wijze zijn uitgewerkt. Ik meen iets gelezen te hebben dat delen van het album door verschillende bandleden geschreven en samen uitgewerkt zijn (waar het blijkbaar eerder meer van 1 persoon kwam) ?

Anyway: voor mij een van de mooie ontdekkingen in het nog jonge 2024 !

Helemaal eens met jouw bespreking, Apollo, ik had het niet beter kunnen verwoorden. De vragen die je poneert over bepaalde compositionele keuzes die de band heeft gemaakt, kan ik me ook helemaal in vinden. Er is edoch ontegenzeggelijk sprake van kwaliteit en mooie passages, maar de band slaat hier echt door in de (veel te lange) speelduur. Op beide punten ga ik kort in.

De grootste truc bij atmosferische black metal is om de composities, ondanks de extreme nadruk op sfeer, boeiend en interessant te houden. Het gevaar is dat je als luisteraar snel afhaakt wanneer het een gevalletje 'net niet' is. De scheidslijn tussen het zoeken van die balans is mijns inziens erg dun. Helaas voor Solbrud is dit voor mij een gevalletje 'net niet'. Als deze plaat de helft korter had geduurt, had ik er wellicht 3,5* voor over gehad. Nu blijf ook ik steken op een krappe voldoende. Jammer, want ik hoor wel voldoende goede bedoelingen en intenties.

De pluspunten van deze plaat worden verbloemd door de bovengenoemde negatieve punten. En dat is jammer, want ik heb toch echt genoten van de kleurrijke en venijnige atmosferische tremolo-riffs, de intense krijsen van de zanger en de cleane gitaarpassages die in veelvoud voorbij komen. Het maakt allemaal echter geen impact op mij, omdat deze positieve punten verzwolgen worden in een overambitieuze en veel te lang durende plaat. Hier had veel meer in gezeten wat mij betreft, maar ik houd het op 3,0*.

Ik ben wel onder de indruk van de kolossale epossen die hier zich ontspinnen. Vind het gezochte juist meevallen. Solbrud zet haar sfeerschetsen op een vloeiende wijze neer en zet je anderhalf uur lang op een plaats buiten deze tijd en ruimte. Overweldigend en majestueus.

Helemaal mee eens; heb dan ook erg zin in (in) deze bijzondere live-registratie te gaan kijken binnenkort: Solbrud - Levende I Brønshøj Vandtårn (2021)

(afgelopen weekend op ZappenDuster Festival 2024 | Black Silence Productions | Sputnikhalle (Münster) op de kop weten te tikken voor € 10,- )

Sjæleskrig werd daar destijds al gespeeld trouwens...