Solbrud - IIII (2024)

Helemaal eens met jouw bespreking, Apollo, ik had het niet beter kunnen verwoorden. De vragen die je poneert over bepaalde compositionele keuzes die de band heeft gemaakt, kan ik me ook helemaal in vinden. Er is edoch ontegenzeggelijk sprake van kwaliteit en mooie passages, maar de band slaat hier echt door in de (veel te lange) speelduur. Op beide punten ga ik kort in.

De grootste truc bij atmosferische black metal is om de composities, ondanks de extreme nadruk op sfeer, boeiend en interessant te houden. Het gevaar is dat je als luisteraar snel afhaakt wanneer het een gevalletje 'net niet' is. De scheidslijn tussen het zoeken van die balans is mijns inziens erg dun. Helaas voor Solbrud is dit voor mij een gevalletje 'net niet'. Als deze plaat de helft korter had geduurt, had ik er wellicht 3,5* voor over gehad. Nu blijf ook ik steken op een krappe voldoende. Jammer, want ik hoor wel voldoende goede bedoelingen en intenties.

De pluspunten van deze plaat worden verbloemd door de bovengenoemde negatieve punten. En dat is jammer, want ik heb toch echt genoten van de kleurrijke en venijnige atmosferische tremolo-riffs, de intense krijsen van de zanger en de cleane gitaarpassages die in veelvoud voorbij komen. Het maakt allemaal echter geen impact op mij, omdat deze positieve punten verzwolgen worden in een overambitieuze en veel te lang durende plaat. Hier had veel meer in gezeten wat mij betreft, maar ik houd het op 3,0*.