Bubba Sparxxx - Dark Days, Bright Nights (2001)

Eminem behoort tot geslaagde witte rapper en heeft ook heel wat nummers. Maar hij komt echt over als een zwarte rapper en met bubba sparxxx is het wat anders want hij komt echt over als een redneck en heeft echt dat boere en dopsachtige stijl over zich. Ik ben zelf niet zo'n redneck maar ik kom wel van het platteland en ik ben fan van dmx maar ook van bubba want hij komt echt over als een blanke en de beats zijn in dit album wel redelijk maar niet alle nummers zijn perfect, maar in zijn nieuwere album deliverance laadt hij echt het redneck achtige en american football achtige stijl horen.

Dark days, bright nights doet me denken aan een
outkast album en dat klopt ook wel want hij neemt
outkast als voorbeeld. Maar in deliverance is het
meer country achtig en dat doet me toch meer
vanwege afkomst. mijn score: 3 sterren

Toch wel een erg laag gemiddelde; Vind dit gewoon een erg vermakelijk album met vooral erg sterke producties.

Alleen ugly ken ik, dit is de reden waarom ik dit album een 5 geef:)

*zucht* sommige mensen ...

/me wacht op een admin

Bubba begint op een gegeven moment een beetje te vervelen, maar de producties maken toch wel wat goed. 3,5*

Deze recensie schreef ik oorspronkelijk voor viping.nl.

Dat moet ik ook kunnen, moet Timbaland gedacht hebben toen hij zag hoe Dr.Dre met de blanke Eminem onder zijn hoede de hiphopscène nieuw leven wist in te blazen. Toen kwam Timbaland’s blanke protégé, Bubba Sparxxx, de eerste artiest van Timbo’s eigen Beat Club label. Maar Bubba is meer dan een simpel antwoord op de hype rondom Eminem, want hij bewijst vanaf het begin (openingsnummer Take Off) van zijn debuutalbum Dark Days, Bright Nights vrijwel geheel zijn eigen ding te doen. Dat houdt in: hiphop met een accent van het zuidelijke platteland en vaak instrumentaties met dit type elementen – zoals bij Bubba Talk, waar de geluiden van galopperende paarden en grazende koeien op een verfrissende wijze in de beat zijn verwerkt.

Deze plattelandsrap samen met de harde en hitlijstgeoriënteerde beats van Timbaland, dat is toch wel een gedurfde combinatie, die verbazingwekkend goed uitpakt. Bubba had de wereld ten tijde van dit debuutalbum kortstondig maar krachtig in zijn greep met de single Ugly, maar dit onevenwichtig doch amusante debuutalbum biedt een stuk meer dan slechts één grote hit. Het eerder genoemde nummer Bubba Talk bevat evenals Ugly een productie van Timbaland, die zijn beats goed weet aan te passen aan de afkomst van Bubba. Het gevoel je even te bevinden op het Amerikaanse platteland druipt af van de instrumentaties, waarin gitaartjes, dierengeluiden en zachte achtergrondzangeressen meer regel dan uitzondering zijn. Raptechnisch is Bubba Sparxxx zeker geen held, hij ontstijgt de middelmaat wat dat betreft maar nipt en ook zijn teksten zijn nooit meer dan vermakelijk, maar omdat hij eerder pronkt met dan zich schaamt voor zijn afkomst en het overduidelijk te horen is dat het een gezette, onaantrekkelijke, kale en blanke man van het Amerikaanse platteland is heeft het toch altijd iets verfrissends.

Jammer blijft natuurlijk wel dat Bubba weinig tijd heeft gestoken in zijn teksten, die uiteenlopen van de tamelijk gebruikelijke denigrerende praatjes jegens vrouwen (Lovely) tot reële zelfreflectie (Bubba Sparxxx), maar die ondanks deze thematische variatie nooit van de grond komen.

De producties op dit album zijn een geval apart. Deze (meestal door Timbaland geproduceerd) lopen uiteen van keihard, opzwepend en aanstelijk (o.a. Twerk A Little) tot uiterst minimalistisch, zoals bij het weemoedige en aangename Well Water, waar een rustig gitaartje de boventoon voert. Soms pakt de eenvoud productioneel gezien minder goed uit, zoals bij het lome All The Same, dat niet verder komt dan wat gitaartokkeltjes, een matige drum en een overdreven gezongen refrein dat in de verste verte niet bij Bubba’s stijl past. Een stuk beter is dan het vlotte en zware pianotoontje bij Get Right, waar Bubba wel raad mee weet. Wederom matige teksten, die niet ergerlijk zijn omdat hij het toch snel en goed brengt.

Dat is eigenlijk een beetje het verhaal van dit album: teksten die een voldoende scoren maar nooit werkelijk pakkend zijn, een flow die misschien niet zo goed maar wel erg uniek is terwijl het productionele niveau op enkele nummers na hoog blijft. Dat laatste is vooral te danken aan Timbaland, zonder wie Bubba dan nu ook ongetwijfeld de eindjes aan elkaar zou knopen op het platteland.

Bubba Sparxxx heeft zich in de loop der jaren niet weten te ontpoppen tot de megaster die Eminem intussen is geworden, maar daar lijkt Bubba ook niet volledig voor te gaan. Hij zet een nieuwe stijl binnen de hiphop op de kaart met dit album, waarvan eigenlijk alleen de producties het enige kwalitatief echt hoogstaande zijn. Maar Bubba brengt iets nooit eerder gedaan is in de hiphopscène, en dat is tegenwoordig al een unicum op zich.

Trailer Park rap, met aardig wat fijne producties. Jammer is alleen dat ik de rapstijl van Bubba niet zo interessant vindt. Dit album gaat alleen maar voor een aantal nummers nog in de cd-speler.

2,5 ster.

Vind dit de minste van de Bubba Sparxxx albums. Geen slecht album maar zal hem niet vaak draaien.

Take Off, Ugly, Betty Betty, Dark Days Bright Nights en Lovely zijn de beste nummers. De rest is matig tot OK. Op Deliverance en The Charm staan een stuk meer toppers. Vind hem op de andere albums ook anders/leuker rappen.

Magere 3* (6-)

Was toch echt te enthousiast over dit album met 3 sterren. Heb hem deze week weer geprobeerd te luisteren maar bijna elk lied wordt op de helft gestopt, zeer matig, een beetje saai eigenlijk. Alleen Take Off en Ugly zijn redelijk.

ster eraf, 2*

Wat vind je hier dan ontbreken, wat er op Deliverance en The Charm (?) wel aanwezig is?

Deliverance en The Charm zijn ten opzichte van elkaar eigenlijk heel andere type albums. Deliverance klinkt meer 'country/rock' dan hip-hop, The Charm vind ik weer meer richting de hip-hop gaan. Toch vind ik ze beide beter dan deze.

Op dit album staat naar mijn mening gewoon geen topper. Op Deliverance staan de tracks Deliverance en Back in the Mud die ik goed vind en alvast beter dan alles wat hier op staat. The Charm is weer een heel ander verhaal. Heat it Up, Ms. New Booty en The Otherside gaan wat meer naar mijn type muziek toe. Ms. New Booty helemaal vanwege de Ying Yang Twins

Het komt er dus op neer dat ik dit album een stuk moeilijker kan plaatsen en het ontbreekt aan een topper. Ook mis ik een beetje verrassing die ik bij de andere albums wel had.

Heat It Up, Ms. New Booty en The Otherside toppers? Eerder de dieptrieste dieptepunten..

Er staat ook 'naar mijn mening' en 'mijn type muziek'

Ok.