Busta Rhymes - Blockbusta (2023)

Busta stelt teleur na het sublieme E.L.E. 2.

Toegegeven dat ik nooit de grootste fan geweest ben van Busta Rhymes, ik ken al zijn soloalbums wel maar enkel The Big Bang heb ik écht hoog zitten. Net daarom verschoot ik ervan dat E.L.E. 2 me drie jaar geleden zo wegblies en dat nog wel met een speelduur van 1:15u (bijna twee uur als we de twee re-releases meetellen). Zijn EP, The Fuse Is Lit, viel me vorig jaar ook tegen maar toch had ik onwijs veel zin in een nieuwe LP van The Dragon... tot de tracklist vrijgegeven werd.

Laten we beginnen met het positieve: Busta Rhymes blijft op zich een prima rapper en ik vind het heerlijk dat hij zijn woorden zo nadrukkelijk uitspreekt met een perfecte intonatie. Op gastbijdrages is het ook altijd duidelijk dat deze man echt wel een top MC is, als we puur naar het rappen luisteren op Blockbusta merk je dat hier ook.
Het leek ook wel alsof deze man me ongelijk ging geven toen ik voor het eerst zijn elfde studioalbum een draai gaf, The Statement is een heerlijke opener en een perfect voorbeeld van hoe goed Bus-a-Bus kan rappen. Daarna volgt de banger dat Remind 'Em is en ik zat er echt lekker klaar voor!

Jammer genoeg hebben we na de eerste twee nummers de hoogtepunten wel gehad. Nu kan ik Beach Ball al wel appreciëren al blijft het verschil toch groot met de twee openers, hetzelfde geldt voor OK.

Het grootste probleem met deze LP is dat het gros klinkt als een coveralbum. Samplen is iets dat echt bij Hip Hop hoort maar de laatste jaren kan het in de mainstream echt de spuigaten uitlopen, ook hier lijkt het vaak te hard op de originele beat zodat het meer een soort remix is in plaats van een nieuw nummer dat een ouder samplet. Nummers zoals Could It Be You, Luxury Life, Big Everything, The Return of Mansa Musa, Stand Up en Slide zouden toch niet mogen kunnen? Over het algemeen doet Bus het zelf prima hoor, zo ook de gastartiesten, maar een sample dat zo duidelijk te horen is waardoor het een soort cover lijkt is echt vreselijk.

Daarbij komt ook nog dat de man zijn Jamaicaans accent niet thuis gelaten heeft. Hoe de gastheer klinkt op bijvoorbeeld Roboshotta, Tings en The Hive is ver-schrik-kelijk! Hoe blijft hij hier mee weg komen?

If You Don't Know Now You Know, Pt. 2 kan ik dan wel weer appreciëren. Het kan wel wat corny overkomen maar ik vind zo'n conversaties als raps echt heerlijk, dat is pas inventief omgaan met het rappen en vooral het rijmen. Altijd leuk om Big Tigger (RapCity!) nog eens te horen.
Busta doet dit trouwens ook niet onverdienstelijk met DaBaby op Big Everything.

Dit is wat mij betreft duidelijk één van de slechtste album dat The Dragon ooit afgeleverd heeft. Dat niet één maar zelfs vier (ook Pharrell, Timbaland en Swizz Beatz) levende legendes verantwoordelijk zijn voor een product als dit is bijna onbegrijpelijk. Is hij niet te oud geworden om de charts (en de streams) zo na te jagen? Kijk naar vele collega's van dezelfde generatie, die doen gewoon hun ding op een onafhankelijk label en maken over het algemeen wat de fans willen horen. Ligt het aan het feit dat dit weer uitgekomen is op een major label? God mag het weten... maar als dat het geval is hoop ik dat zijn volgende project weer een onafhankelijk zal zijn.

1,5*