Kali Malone - All Life Long (2024)

Ik kan niet helpen dat deze albumtitel al dagenlang op de melodie van Lionel Richie's 'All Night Long' door mijn hoofd spookt.

Hij is wel weer heel mooi. Vooral de nummers met het Macadamkoor.

Ik heb het geprobeerd, maar ik ben hier denk ik niet intellectueel genoeg voor. Ik houd het wel bij Joni Mitchell en Taylor Swift. En Neil Young natuurlijk.

Ik wil even iets rechtzetten, want ik denk dat je “intellectueel” verkeerd hebt opgevat. Ik bedoelde er natuurlijk niet mee dat je een uitzonderlijk IQ nodig hebt om bepaalde artiesten te waarderen, of dat andere artiesten in dat opzicht minderwaardig zouden zijn.

Wat ik ermee bedoel, is dat ik zelf graag op een rationele en afstandelijke manier naar kunst kijk, in plaats van emotioneel of persoonlijk. Ik laat me liever niet leiden door persoonlijke verhalen of emoties, en heb een voorkeur voor abstracte en universele vormen van expressie. Het gaat dus puur om mijn manier van kunst ervaren en zegt niets over de artiesten zelf.

Kali Malone’s muziek wordt vaak als pretentieus bestempeld vanwege haar minimalistische en repetitieve benadering, maar is in feite juist pretentieloos omdat ze eenvoudig, oprecht en zonder opsmuk klinkt. Wat haar zo bijzonder maakt, is haar lef om te focussen op het geluid zelf in plaats van op een verhaal of overduidelijke emotie. Deze focus is in wezen vergelijkbaar met veel popartiesten, die vaak werken met repetitieve structuren en geluiden om de luisteraar ruimte te geven om hun eigen interpretatie te vinden. Het verschil is alleen dat Kali Malone opereert binnen een ander genre, waar de focus op atmosferische drones en klanktexturen ligt in plaats van op catchy hooks of lyrics. Net als popartiesten, dwingt ze de luisteraar niet tot een specifieke emotie, maar laat ze het geluid voor zichzelf spreken, waardoor haar muziek zowel tijdloos als universeel is.