Bandit - The Good Times Are Killing Me (2023)
mijn stem
4 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Uitgebracht in eigen beheer
-
The Good Times Are Killing Me (1:40)
-
Dead Poets Society (3:43)
-
What Did You Expect (3:32)
-
Sad Boys (3:12)
-
We'll Be Alreet (2:57)
0
geplaatst: 19 november 2023, 14:19 uur
2de EP van Bandit: catchy rock songs vanuit Liverpool.
Britse gitaren met vette riffs, goedgekeurde zang en lekker meezingbare refreins.
Zonder enige opsmuk weer een geslaagde EP.
Britse gitaren met vette riffs, goedgekeurde zang en lekker meezingbare refreins.
Zonder enige opsmuk weer een geslaagde EP.
0
geplaatst: 7 december 2023, 23:12 uur
Bij elke draaibeurt stijgt waardering voor deze 5 out of 5 EP.
Super lekker dat de buiten wereld nikx in de gate heeft.
Super lekker dat de buiten wereld nikx in de gate heeft.
0
geplaatst: 7 januari 2024, 10:32 uur
Veel postpunkgroepen verliezen na twee albums hun felheid. Bandit is op deze EP (nog lang?) niet zover.
Vorig jaar struikelde ik over de laatste Metallica: te veel nummers die bovendien te vaak te lang uitgerekt zijn. Bij postpunkgroepen als Bandit hoor ik de remedie. Het felle titelnummer The Good Times Are Killing Me dat aftrapt duurt slechts honderd seconden maar in die korte tijdspanne wordt wél een verhaal verteld, ook qua muziek. Minipareltje.
Daarna wordt ieeets gas terug genomen (alhoewel, What Did You Expect eindigt vóluit), maar nog steeds spatten de zweetdruppels uit de boxen, zoveel energie zit erin, om met afsluiter We'll Be Alreet (is dat Liverpulians dialect?) terug te keren naar het hoogste tempo. Aangename gitaarmuurtjes doen me de volumeknop omhoog draaien.
De hoes associeerde ik met psychedelische rock vol noise en fuzz, vervormde zang en uitgerekte nummers. Gelukkig bleek dat een misvatting. Het plastic skelet uit een biologielokaal met een tutu (?) in het winkelwagentje is simpelweg een knipoog, passend bij de titel.
Bandit biedt denderende postpunk en weet dat in een kwartier, oftewel vijf nummers, gevarieerd met vaak lekkere melodieën te combineren. Zo kan het dus ook, heren Hammet, Hetfield, Trujillo en Ulrich. Van deze jonkies kun je leren. Dank blur8 voor de tip!
Vorig jaar struikelde ik over de laatste Metallica: te veel nummers die bovendien te vaak te lang uitgerekt zijn. Bij postpunkgroepen als Bandit hoor ik de remedie. Het felle titelnummer The Good Times Are Killing Me dat aftrapt duurt slechts honderd seconden maar in die korte tijdspanne wordt wél een verhaal verteld, ook qua muziek. Minipareltje.
Daarna wordt ieeets gas terug genomen (alhoewel, What Did You Expect eindigt vóluit), maar nog steeds spatten de zweetdruppels uit de boxen, zoveel energie zit erin, om met afsluiter We'll Be Alreet (is dat Liverpulians dialect?) terug te keren naar het hoogste tempo. Aangename gitaarmuurtjes doen me de volumeknop omhoog draaien.
De hoes associeerde ik met psychedelische rock vol noise en fuzz, vervormde zang en uitgerekte nummers. Gelukkig bleek dat een misvatting. Het plastic skelet uit een biologielokaal met een tutu (?) in het winkelwagentje is simpelweg een knipoog, passend bij de titel.
Bandit biedt denderende postpunk en weet dat in een kwartier, oftewel vijf nummers, gevarieerd met vaak lekkere melodieën te combineren. Zo kan het dus ook, heren Hammet, Hetfield, Trujillo en Ulrich. Van deze jonkies kun je leren. Dank blur8 voor de tip!
* denotes required fields.
* denotes required fields.