Bernie Marsden - Working Man (2023)

In november 2020 berichtte de BBC dat gitarist Bernie Marsden, toen 69 jaar, zijn Marshalls verkocht. Vervolgens verschenen drie bluescoversalbums, waarna hij in augustus 2023 onverwacht overleed, naar in oktober bleek aan bacteriële mengitis, net als Jeff Beck zou zijn overkomen. Kort tevoren had hij een soloalbum met nieuw, eigen werk afgerond.

De hoes van het postuum verschenen Working Man suggereert dat dit opnieuw op Amerikaanse blues gebaseerd is, maar alhoewel die inspiratie regelmatig klinkt slaat Marsden verrassend een andere weg in. Wat volgt is vooral melodieuze poprock in jaren '70-stijl. De gitaar scheurt soms, maar nooit té. In opener Being Famous is het nog "rock 'n' roll time", daarna is het aanmerkelijk ingetogener.
Zijn vrij lichte maar lenige stem past beter bij deze ontspannen aanpak en al helemaal als soms countryrock binnensluipt, zoals in het titelnummer. Daarmee begrijp ik de keuze voor de (fraaie!) hoesfoto beter. De eerste helft wordt sterk afgesloten met het instrumentale gitaarpareltje The Pearl.

De tweede helft van de 2lp/2cd wordt steevast aangemerkt als bonus, al is Working Man niet zonder die nummers verkrijgbaar. Toch is opvallend dat het vanaf track 13 Look at Me Now nogal eens steviger wordt én dat Marsden zijn historie uit de mottenballen haalt: het nummer is een reprise van het titelnummer van zijn tweede soloplaat uit 1981. Who's Fooling Who, wat hij in 1982 met zijn kortstondige groep SOS op Reading speelde, rockt eveneens.
Vanaf track 18 komen vier nummers uit zijn jaren met Whitesnake langs, welke echter veel ingetogener worden gespeeld. Vooral de versie van Til the Day I Die maakt indruk met een prachtig arrangement inclusief de viool van Tom Leary, waarmee warempel folkrock klinkt.

Jammer dat de man niet meer onder ons is, maar dit album is een waardig en gevarieerd afscheid geworden, waarop niet alleen blijkt hoe goed hij was als gitarist, maar ook als liedjesschrijver.

Ik ken Marsden eigenlijk alleen zijdelings omdat hij in Whitesnake speelde. Maar Whitesnake ken ik dan verder ook weer niet goed. Ik stap dus behoorlijk neutraal in deze plaat.

Wat Marsden brengt is een soort van oprechte en sympathieke Heartlandrock, zoals Tom Petty en John Cougar Mellencamp dat graag maakten. Althans dat is wat ik erin hoor. Ik hoor dus eerder een soort mix van 80's en 90's rock en eigenlijk geen 70's rock. Ik hoor ook geen blues en country. Het is allemaal redelijk middle of the road-working class-muziek, maar nergens echt banaal. Het luistert lekker weg zonder vervelend te worden, maar onderscheidend is het nergens. Ik heb bij elk nummer het gevoel het al 100den malen eerder te hebben gehoord.