Bernie Marsden - Look at Me Now (1981)

In augustus overleed gitarist Bernie Marsden. Als soloartiest niet de meest bekende naam, maar liefhebbers van Whitesnake weten waarschijnlijk meer. Op deze Oudjaarsdag reis ik verder door zijn boek en carrière.

Het tweede soloalbum van Marsden bereikt tot zijn blijde verbazing de Britse albumlijst: twee weken in september 1981 met #71 als hoogste notering. "Suddenly I was a charting solo artist," schrijft hij nog altijd verbaasd in Where's My Guitar? (2020).
Dat Whitesnake met hem in de gelederen tegelijkertijd nieuwe hoogten in hun populariteit bereikte zal ongetwijfeld hebben geholpen, maar er was meer. Liedjes schrijven was zijn andere grote talent. Mede daarom was zijn solodebuut met pakkende poprock maandenlang de bestverkochte Britse importplaat in Japan geweest, gok ik zo.

De bekende namen op de opvolger zullen een extra duwtje aan de verkoopcijfers hebben gegeven. Op het meestal hardrockende Look at Me Now doen namelijk leden van Whitesnake en Rainbow mee: drummers Ian Paice, sessiedrummer Simon Phillips en Marsdens maatje Cozy Powell; bassist Neil Murray en toetsenist Jon Lord.
De bio vertelt meer. Michael Schenker kwam eens kijken en mocht van Marsden meedoen... door in zijn handen te klappen op de boogierock van Who's Fooling Who. Gemiste kans, hier had ik graag een gitaarduet gehoord! Het is wél een zangduet en Marsden wordt weggeblazen door de strot van Doreen Chanter. Want dat is het enige minpunt aan dit plaatje: zijn lichte stem past beter bij popmuziek dan bij rockende gitaren.

David Coverdale had gráág het titelnummer voor Whitesnake gebruikt, maar Marsden weigerde. Niet slim beseft hij achteraf, ongetwijfeld omdat er dan meer royalties waren binnengekomen. Jon Lord had het naar zijn zin en vroeg op zijn beurt Marsden voor soloplaat Before I Forget.
De plaat werd in drie weken opgenomen met producer Guy Bidmead, die een robuuster geluid afleverde dan de knusse jaren '70-sferen van de voorganger. In de tijdsdruk kwam Marsden nog een nummer tekort. Powell stelde Shakey Ground voor van soulgroep The Temptations: het funkuitstapje op Look at Me Now met een toetsenpartij van John Cook (ex-Mungo Jerry). De plaat sluit af met de instrumentale blues van After all the Madness.
In 2000 verscheen bij Purple Records een cd-versie met drie bonusnummers en andere voorzijde plus uitgebreide informatie in het boekje, in 2013 bij Hear No Evil een volgende cd-editie met oorspronkelijke hoes, één bonus en eveneens een achtergrondverhaal.

Al met al een verrassend stevige opvolger met als persoonlijke hoogtepunten het titelnummer, dan het instrumentale, spuitende en in tweeën gedeelde Byblos Shack, het met Murray geschreven Thunder and Lightning wat met zijn spannende gitaarpartijen en dubbele basdrum (Phillips) doet denken aan Emerald van Thin Lizzy; bovendien zijn de koortjes van Doreen en Irene Chanter in Can You Do It? niet te versmaden.

Sterke riffs en composities, niet verrassend voor de man die tevens aan de wieg stond van UFO’s Doctor Doctor. Het enige wat minder bevalt is de lenige maar te keurige stem van Marsden.
En nu is het tijd om oliebollen op te halen en elders af te leveren en u een goede jaarwisseling te wensen. Of, om David Coverdale te citeren: "We wish you well."

Goede plaat is dit. Heb 'm ook in de kast staan maar het is jaaaaren geleden dat ik 'm heb gehoord. Ik kan de stem van Marsden wel goed hebben geloof ik. Op z'n laatste album (Shine) viel me dat ook weer op. Shaky ground ken ik ook van Frankie Miller. Nooit geweten dat het origineel van The Temptations was. Lekker nummer in ieder geval. Ik snap wel trouwens dat Coverdale het titelnummer voor Whitesnake wilde hebben. Is toch wel met enige afstand het prijsnummer op het album. Moet 'm nodig weer eens draaien!