Tricky - Angels with Dirty Faces (1998)

Ik kan me nog goed herinneringen dat ik in de zomer van 1995 op vakantie ging naar de Alpen. Lange tochten maken door de bergen en bovenal twee weken afzien, omdat ik geen muziek bij me had. We vertrokken heel vroeg, dus voor het weggaan zette ik nog even MTV aan en zoviel ik - het was 4 uur 's nachts ongeveer - opeens in de videoclip van Tricky's Hell is Round the Corner. Ik wist niet wat me overkwam. Die vakantie kreeg ik die clip maar niet van mijn netvlies; zo vreemd en duister. Totaal anders dan alle andere muziek die ik op dat moment ooit gehoord had.

Jaren later zag ik een optreden van Tricky op Lowlands. Met zijn rug naar het publiek gekeerd danste als hij een bezetene op - als ik me goed herinner - de opener van dit album. Het was alsof hij zijn eigen exorcist speelde en wij toevallige deelgenoten waren. Voor mij zijn dit de twee sleutelmomenten als ik aan Tricky denk.

"You trample on my soul" zingt een kwade Tricky in Money Greedy, een opzwepend nummer dat van mij eigenlijk best een half uur had mogen duren. Volgens mij gaat dit over de platenmaatschappijen o.i.d., maar het klinkt vooral alsof je beter geen ruzie kan krijgen met Tricky. Mellow begint inderdaad zoals de titel doet vermoeden, maar gaandeweg wordt het wat steviger. Alsof er nog even wat frustratie uit moet, voordat we verder kunnen. Singing the Blues is een nogal apart nummer. Het klinkt als een fucked up blues met vervreemdende klanken en staccato-drums en blazers. Ondertussen zingt Martina Topley-Bird vrij onverstoord op relatief conventionele het nummer vol. Wel een apart contrast. Het doet me ergens wel denken aan de John Spencer Blues Explosion (komt ook omdat ik zowel dit album als de JSBX ken van mijn vriendin uit die tijd).

Broken Homes is zo'n fijne lome Tricky-plaat waarin het voor mij vooral het gospelkoor is dat de show steelt en niet eens zozeer mijn favoriete PJ Harvey. Een mooi nummer, destijds ook nog wel 's te zien bij MTV's Alternative Nation (iets dat me nu ondenkbaar lijkt). 6 Minutes is ook een toffe track, dat me zowel muzikaal als vocaal sterk doet denken aan Brand New You're Retro van Maxinquaye. Dat nummer is wat opgefokter, dit nummer is wat subtieler met de piano en dat korte gitaarriffje in de achtergrond. Analyze Me is een rustig nummer met een naargeestig (maar wel pakkend) xylofoon-melodietje waarin de praatstem van Tricky en de sensuele zang van Martina voor een mooi spanningsveld zorgen.

Daarna zakt het album flink in, helaas. Misschien ligt het ook wel aan mij dat ik me de rest van het album nooit 'eigen' heb kunnen maken. The Moment I Feared is een nummer met een ongenadig tempo waarin Tricky uitleg geeft aan de titel. Heb dit nummer nooit zo kunnen volgen, het is mij wat over the top. Volgens mij was hij hier ook net verhuisd naar New York en moest hij iets te overdreven zijn rapkunsten te tonen. Het mist ook een beetje de dreiging van het openingsnummer, al wint Tricky's stemgeluid gaandeweg het nummer wel wat aan grimmigheid. Talk to Me is weer een nummer met Martina. Heel knap hoe de drummer stelselmatig net de maat mist. Een vreemd nummer, eigenlijk verlies ik hier altijd een beetje de aandacht. Het einde is wel heel mooi, als alle instrumenten opeens stil vallen en Martina a capella verder gaat. Helaas duurt dat moment te kort. Het is een van de laatste hoogtepunten, want alhoewel Carriage for Two nog wel goed begint, is het een nogal vervelend nummer. Evenzo voor het toepasselijk getitelde Demise en Tear Out of My Eyes, dat aan het einde wel sterker wordt en op een goede manier ontspoort. De afsluiter Record Companies maakt nog veel goed: een duister nummer dat een voorbode lijkt te zijn voor de gitaarplaat die het volgende album Blowback zou worden. Al is dit nog een stuk minder toegankelijk.

Voor mij een plaat met twee gezichten. Money Greedy is een fantastische track, dat zou ik graag nog eens live mee willen maken. Maar helaas weet Tricky dit niveau niet heel het album vast te houden. Het verbaast me dan ook niet echt dat hij hierna met een veel toegankelijker album op de proppen kan, want 's man gemoedstoestand lijkt me niet altijd even gezond als je met name de tweede plaathelft hoort... Al met al wel een erg intrigerende plaat, maar helaas net geen hoogvlieger.