Real Estate - Daniel (2024)

De eerste drie Real Estate-platen zijn altijd klassiekertjes voor mij gebleven, de vierde vond ik ietsje minder, de vijfde nogal niksig (die twee soloplaten van Martin Courtney draaide ik met meer plezier). Maar hier is dan nummertje zes en wat een zalige terugkeer naar hun oude niveau blijkt dit opeens te zijn. De band doet precies doet waar het zo goed in is, maar weet tegelijk voldoende toe te voegen aan die sound om het fris te houden. Geen enkele andere band die ik ken weet zo schijnbaar vanzelfsprekend te laveren tussen dreutelende druilerigheid en zonnige extase, en dat doen ze hier weer elf harmonieuze popparels lang. Dit is nou echt een album om de winter in de lente mee te zien overgaan, dus laat dat nou maar gebeuren.

In een grijze wereld is een band als Real Estate pure noodzaak om deze opnieuw in te kleuren. En hoe pak je dit in de praktijk dan aan? Nou, door een album met zonovergoten beeldende zomermelodieën te vullen. Is het winterse februari dan wel de meest geschikte maand om dat nieuwe werk te presenteren? Blijkbaar wel, de behoefte is nu zo groot dat je er niet langer mee moet wachten, de tijd is er rijp voor.

Martin Courtney zal altijd die dromerige verhalenverteller blijven, welke de pandemie benut om alleen in het donker aan zijn Magic Sign soloplaat te knutselen. De Haunted World speelt zich dus tevens in de nachtelijke leegte van zijn kelderisolement af maar is in dit geval eenvoudig naar de afgesloten maatschappij te projecteren. De wereld slaapt, Martin Courtney is klaarwakker. Een zware bevalling welke vooral zijn duistere kant van zijn bestaan belicht. De behoefte om letterlijk en figuurlijk opnieuw het licht te betreden is blijkbaar zo groot dat hij met zijn medebandleden van Real Estate aan een luchtigere softpop opvolger van het toch wat wisselvallige The Main Thing werkt. Zou de rol van producer Daniel Tashian zo groot zijn dat de Daniel plaat naar hem genoemd wordt. Een amicale knipoog voor het vertrouwen. Misschien bekt het gewoon lekker en moet je er vooral geen diepgang achter zoeken.

Die diepgang is weldegelijk op Daniel aanwezig. We ontvluchten in Flowers het leven, de negatieve gedachtes en maken ons klaar voor een nieuwe lente. Waarom jezelf verzetten in het verleden als de toekomst genoeg kansen aanreikt. Die rol van beroepsoptimist ligt Martin Courtney goed, soms heb je gewoon een klein beetje geluk nodig, bij het gebrek hieraan creëer je zelf die kleine gunfactor geluksmomenten. En daar past die glasheldere productie van Daniel Tashian perfect bij. Hij maakt geen onderscheid tussen de instrumenten en de vocalen en plaatst deze prominent naast elkaar in de mix op de voorgrond. Water Underground mengt nineties indie met eighties Paisley Underground en een mespuntje Velvet Underground. Een herdopen Martin Courtney die een licht evangelische bezieling aan zijn woorden toevoegt.

Het opbeurende Somebody New. Iedereen zit in datzelfde zinkende schuitje en houdt amper zijn hoofd boven water. Hoe fijn is het dat alles weer gewoon zijn gangetje gaat. Dat geldt zeker voor Real Estate. Ze hebben het allemaal al eerder en beter gedaan, maar dit is het normale nu. Geen poespas, gewoon de start van een elftal typische Real Estate tracks. Vreemd genoeg voelt het nog steeds als een Martin Courtney soloproject aan. Dat begrijpen bassist Alex Bleeker en de kersverse drummer Sammi Niss ook, die op de overduidelijk op Nashville grond gecomponeerde Interior deze roestoestand doorbreken en de song eigen maken. Dat gevoel houden ze in het ritmische Freeze Brain vast en ook de slidegitaar country folk van Victoria ademt in alles de nieuwe werkplek uit.

De bescheidenheid in het begin is slechts een moment waarbij de ernst van de situatie echt doordringt. Ook Real Estate ontwaakt en gaat vervolgens op verkenningstocht. Af en toe druppelen de songs neder in stilstaand water en zorgt de Say No More psychedelica en de Airdrop pianoregen voor een licht fris stuwende effect. In het afsluitende You Are Here kruipt Martin Courtney uit zijn schaduw, toch heeft hij hier voor mij net te lang mee gewacht. Daniel is vooral een niks aan de hand plaat. En ook niks aan de hand platen zijn nodig om de dagelijkse gang van zaken weer op te pakken.

Real Estate - Daniel | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Real Estate - Daniel - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Real Estate - Daniel
Real Estate wist me de afgelopen jaren niet meer echt te overtuigen met haar albums, maar het deze week verschenen Daniel verrast met sterke songs met een vleugje nostalgie en een flinke dosis zonnestralen

Net iets meer dan vier jaar na de release van The Main Thing keert Real Estate terug met een nieuw album. Ik was eerlijk gezegd wat uitgekeken op het werk van de band uit Brooklyn en had daarom geen hoge verwachtingen van Daniel, maar het nieuwe album van Real Estate is veel beter dan ik had verwacht. Het is deels de verdienste van de productie van Nashville wonderboy Daniel Tashian (die mogelijk wordt geëerd in de titel van het album), maar het is vooral de kwaliteit van de songs die het nieuwe album van Real Estate zo goed maken. Daniel verleidt makkelijk met flink wat zonnestralen en een vleugje nostalgie, maar heeft al snel veel meer te bieden.

Bij mijn eerste beluistering van Daniel, het nieuwe album van de Amerikaanse band Real Estate, had ik ongeveer dezelfde ervaring als bij mijn eerste kennismaking met het nieuwe album van Grandaddy een week eerder. Net als Blu Wav van Grandaddy is Daniel van Real Estate een album dat vanaf de eerste noten bijzonder lekker klinkt, maar dat wanneer de aandacht wat afdwaalt ook wat fantasieloos voort lijkt te kabbelen.

Net als Grandaddy is Real Estate een band die ik bij de release van de eerste albums heel hoog had zitten, maar uiteindelijk wat uit beeld raakte. Ik heb hiermee nog niet alle overeenkomsten tussen de beide bands genoemd, want net als Blu Wav van Grandaddy is ook Daniel van Real Estate een album waarop uiteindelijk alles op zijn plek valt en dat zich kan meten met het beste werk van de band.

Dat beste werk van Real Estate stamt wat mij betreft uit de periode 2009-2014, toen de Amerikaanse band met Real Estate (2009), Days (2011) en Atlas (2014) drie geweldige albums uitbracht. Albums vier en vijf deden me een stuk minder, al is het lastig om uit te leggen wat er nu precies minder is aan In Mind uit 2017 en The Main Thing uit 2020. Ik ga geen poging wagen, want met het deze week verschenen Daniel is mijn liefde voor de muziek van Real Estate weer helemaal opgebloeid.

Het zesde album van Real Estate strooit vanaf de eerste noten met onweerstaanbare melodieën en laat de zon uitbundig schijnen. Het is dan ook geen toeval dat de donkere wolken even worden verdreven door zonnestralen op het moment dat ik deze recensie aan het typen ben. De inspiratie voor de zonnige klanken vond de band uit Brooklyn, New York, niet in de eigen thuisbasis, maar in Nashville, Tennessee, waar de band de samenwerking zocht met producer Daniel Tashian.

De Nashville producer zette zichzelf op de kaart met de productie van het briljante Golden Hour van Kacey Musgraves, maar deed de afgelopen jaren ook mooie dingen voor Birdy, Becca Mancari, Lily & Madeleine, A Girl Called Eddy en recent nog voor Brittney Spencer en Sarah Jarosz. Daniel Tashian heeft buiten een af en toe opduikende pedal steel geen grote veranderingen aangebracht in het geluid van Real Estate, maar heeft het album wel voorzien van een mooi warm geluid.

Real Estate doet op Daniel vooral wat het ook haar eerste albums deed en tovert het ene na het andere prachtige popliedje uit de hoge hoed. Het klinkt onmiskenbaar als Real Estate, maar op een of andere manier doet het me meer dan op de vorige twee albums van de band. In muzikaal opzicht klinkt het allemaal bijzonder aangenaam, maar de gitaarakkoorden op het album zijn meer dan eens prachtig en ook de stem van Martin Courtney overtuigt makkelijk.

Het knappe van Daniel (en van de eerdere muziek die Real Estate maakte) is dat het een eigentijds klinkend album is, maar op hetzelfde moment ook een album met een nostalgisch tintje. Dat nostalgische tintje vergroot de kracht van de zonnestralen op het album, maar Real Estate is zeker geen dertien in een dozijn retro bandje.

Ik had Daniel na te vluchtige beluistering bijna terzijde geschoven, maar inmiddels ligt het zesde album van Real Estate, dat veel beter en knapper is dan snelle beluistering doet vermoeden, op het stapeltje potentiële soundtracks voor de lente en zomer van 2024 en op het stapeltje met de beste albums van deze week. Erwin Zijleman

Een heel prettig album en bij nadere beluistering een stuk steviger dan ik eerst dacht. Dit zit hem in al die prachtige details in de arrangementen, waar steeds weer iets verrassends opduikt. Bij mij is de manier waarop een Real Estate album landt altijd hetzelfde. Er lijkt niets te gebeuren. Soms blijft dit ook zo en komt voor mij de muziek niet tot leven. Bij 'Atlas' en nu 'Daniel' gebeurde dit wel. Een heel prettig album; o, dat schreef ik al.

Elk nummer 3 sterren gegeven, mis een uitschieter , zoals een Wonder Years op Days of Holding Pattern op In Mind. En daar ben ik naar op zoek.

Fijne zanger. Fijne sound. Fijne plaat.
Ik wordt hier wel vrolijk van.