Positive Noise - Heart of Darkness (1981)

"Love is a many-splintered thing", zingt A. Eldritch in Ribbons (op Vision Thing). Hier is het een titel van een song. Is er iemand die me iets meer kan vertellen over deze new wave band uit begin jaren '80?

Veel bandjes braken niet door omdat ze niet het nodige geluk hadden, andere omdat ze niet goed genoeg waren. Dit valt naar mijn mening in de laatste categorie. Een nogal wilde kakafonie van allerhande instrumenten zonder echt goede songs.

Ik had aangekondigd eens goed naar dit album te gaan luisteren – zo weinig stemmen en zo weinig commentaar. Aangezien belofte schuld maakt, geef ik hier mijn bevindingen.

Laat ik twee opmerkingen vooraf maken – dit album heeft met name te leiden van:

* een ronduit matige productie: veel klinkt vlak; en de zang heeft de vrije teugels gekregen

* een gebrek aan richting qua muziek/geluid – dat zal ik ook bij de songs aangeven; dit heeft er zeker toe bijgedragen dat het album in de Britse popkritiek ook het stempel ‘vaag’ en ‘onduidelijk’ heeft meegekregen. Men houdt nou eenmaal van makkelijk te hanteren labels om een band een eigen identiteit te geven.

1. Darkness Visible, de opener van het album – een soort statement-song: in eerste instantie beetje a la Virgin Prunes (If I Die, I Die) met etnische invloeden die een associatie oproepen met Dead Can Dance en Bauhaus.

2. Hypnosis: het lijkt alsof Adrian Borland last heeft gekregen van ADHD; hypnosis zou ook neurosis kunnen heten: een pulserende beat: drums als een machinegweer;

3. No More Blood and Soil: begint als een Sound-song en komt onderweg Bauhaus tegen.

4. …and Yet Again: het meest opvallende nummer: met scheurende saxofoon als solo-instrument; was ook de b-side van de eerste single Charm.

5. Down There: doet sterk denken aan de Dance Society; het lijkt er trouwens op dat Positive Noise af en toe een hang naar gothic heeft.

6. Treachery: sterk, gedreven en intens nummer, richting The Sound, maar dan met een zwaarder verzet.

7. Warlords: sterk nummer, lijkt iets te hebben van de Danse Society.

8. Love is a many-splintered thing: lijkt dan weer op Howard Devoto (Magazine) die last krijgt van ADHD.

9. Refugees: doet denken aan Wardance van Killing Joke.

10. Ghosts staat ook op de eerste 12” van positive Noise en doet weer denken aan de derde song, Blood and Soil.

Al met al een curieus album dat ik zeker wil aanbevelen voor een goede luisterbeurt. In mijn ogen zijn 4, 5, 6, 7 en 9 de interessantste nummers. in zijn totaliteit zou ik het een 7,5 willen geven; voor MuMe rond ik het af op 4*. Met de tweede plaat sloegen ze een andere koers in; t.z.t. meer.

Voor zover ik weet is Positive Noise niet op cd verschenen, wel o.a. hier te vinden:
- moderator knip - downloadlink verwijderd

Die sax op ...and Yet Again had ik graag op meerdere tracks zo heerlijk scheurend en vuil willen horen.. Had het heerlijk geweest. Nu af en toe een paar leuke, sympathieke songs, afgewisseld met songs waar ik het gevoel heb dat men nog niet wist waar ze heen wilden. Weet iemand of dit op latere albums dit zich beter ontwikkeld? Mjuman? Je had een belofte open staan, zag ik?

Een aantal erg leuke songs: No More Blood and Soil, ... and Yet Again, Treachery! en oke, dit wordt een te lange lijst om een mooi beeld van de toppers te geven. Er staan echt wel een hoop leuke dingen op, maar ik heb het gevoel dat deze band nog meer kan (kon?) en absoluut meer in petto heeft.

Al met al wel leuk, misschien 'ns opvolgers hiervan checken.

De tweede is veel lichter van toon, meer funk/pop dan post punk. Grootste verschil is de zang, zanger Ross Middleton verliet de band na het eerste album en de gitarist nam de zang over. Heart of Darkness doet me bij vlagen denken aan Real to Real van stadsgenoten Simple Minds.

Ik ben met wat andere dingen bezig maar ik zal binnenkort eens naar die tweede luisteren en erop terugkomen. In eerste instantie heeft premo wel (deels) gelijk: die plaat is lichter van toon, maar over postpunk en funk verschillen we wel eens.

Real to Real van Simple Minds is imo ook een vrij onevenwichtige plaat, net als deze. Sax en wave leidt vaak tot onrust. Maximaal is het op dat punt wel met New Yorkse (no-wave): James White & The Blacks/The Contortions.

Soms kun je platen echt opnieuw ontdekken. Ik kende dit album al wel, maar het was alweer een paar jaar geleden dat ik dit eens beluisterd heb. Vond er toen niet veel aan. Althans dat was mijn herinnering. Nu nav van het dagtopic weer eens een herkansing gegeven. En ik heb genoten. Post-punk met een (neurotische) bite.

Ik vind Premo een beetje laag met zijn beoordeling. Afgaande op deze ene hernieuwde luisterbeurt vind ik het met de vermeende onevenwichtigheid wel meevallen; het album heeft toch een vrij constant niveau.

Ik hoor naast idd 'Real to Real' hier en daar ook een vleugje Magazine en (wat zang betreft) The Associates.

En doe er nog een shotje vroege Wire bij. Zeg ik 14 jaar later. Vandaag kwam post.nl het vinyl aan huis brengen, samen met wat ander (mede postpunk gerelateerd) spul - de bezorger zwaaide nog vriendelijk toen hij het pad weer afrende, op weg naar z’n volgende gehaaste bezorging - had met hem te doen. … On topic. Na vele jaren weer een fijne hernieuwde kennismaking met dit album. Het gaat (nog steeds) behoorlijk wat kanten op, maar zonder echt onevenwichtig te worden. Naar mijn mening. Maar die meningen zijn verdeeld. Best hectisch ook, op momenten. Met hier en daar een vleugje gothiek. Songmatig misschien niet heel sterk, maar er gebeurd geluidsmatig genoeg om geboeid te kunnen blijven luisteren. Je moet er wel voor in de stemming zijn - en dat was ik deze avond. Maar dat geldt ook voor de genoemde invloeden. Ik zie op de binnenhoes-info trouwens dat Derek Forbes de achtergrondzang verzorgt op ‘blood en soil’. Simple Mind ‘Derek’ neem ik aan? En er zitten maar liefst 3 Midlletons in de line-up. Broertjes naar ik ook maar aanneem?

Met de opvolger zouden ze de synthpop-kant opgaan. Heel anders dan dit debuut. Change of Heart. Hoe toepasselijk. Morgen daarvan het vinyl maar weer eens uit de koffer trekken.

2x ja!