Het Zesde Metaal - Het Langste Jaar (2024)

Afgelopen zaterdagavond was op de VRT een herhaling te zien van een aflevering uit de populaire serie “Eigen Kweek”. In die aflevering bezoeken een aantal hoofdrolspelers het echt bestaande café Des Touristes (tegenwoordig een brasserie) in Ploegsteert. De naam van dat plaatsje was ook de titel van het tweede album, waar de band van Wannes Cappelle en zijn kompanen mee doorbrak.

Het succes werd hierna bestendigd met albums als Nie Voe Kinders, Calais en Skepsels. Daarnaast bracht Cappelle de prachtige EP Dit Is de Bedoeling uit samen met zijn Nederlandse zielverwanten broeder Dieleman en cellist Frans Grapperhaus. Het toeval wil dat Grapperhaus de partner is van Maaike Cafmeyer, een van de hoofdrolspeelsters in de eerder genoemde serie “Eigen Kweek”. Wat deze Cafmeyer gemeen heeft met Cappelle is dat beiden een zwaar West-Vlaamse accent hebben.
Dat zingen van Cappelle in dialect heeft zijn muziek voor mij altijd iets authentieks gegeven. Vandaar ook dat ik deze groep vanaf het begin gevolgd heb.

Helaas stond het nieuwe album Het Langste Jaar in het teken van het overlijden van bandlid Tom Pintens. Ondanks zijn ongeneeslijke ziekte werkte hij nog volop mee aan het album. Het titelnummer werd reeds in oktober uitgebracht. Het nummer werd door de overige bandleden op zijn begrafenis gespeeld, een automatische piano zette er de exacte pianopartij neer die Pintens als producer nog zelf in de studio opnam. Het nummer werd door Wannes Cappelle eerder geschreven voor een overleden familielid.

Een titel als Den Tijd die Ons Nog Rest spreekt natuurlijk boekdelen. Net als Boudewijn de Groot twee jaar terug schreef Cappelle een prachtig eerbetoon aan onze blauwe planeet, Moeder Aarde. Vooral de vergelijking van de aarde met het menselijke lichaam hier is fraai en inventief. Het behoort zeker tot mijn favoriete liedjes op Het Langste Jaar. Het nieuwe album past zonder moeite in het rijtje van prachtige voorgangers. Als eerbetoon aan Tom Pintens en het overleden familielid van Cappelle hieronder integraal de tekst van Het Langste Jaar:

“Morgen gaat 't een jaar zijn da' we
Onder d'n hemel, helledonker
Met een bloemk' en wa' gestamel
U aan d' eirde wereschonken
Omdat de dagen mie zo kwellen
Schrap ik ze van de kalender
Al èt 't weinig zin te tellen
Aan dit einde komt geen ende
Ach, weet j' in hoeveel tijd
Da' zulk verdriet verslijt?
Ben 'k u voor altijd kwijt?
U voor altijd kwijt?
Schreien doen we ondertussen
Meer en meer al zonder tranen
Soms kan maar één gedacht' ons sussen
We zijn naar u onder bane
We bluven zoeken, 't is beloofd
Naar een lichtje in de verte
Maar we wierden bruut beroofd
Gie zat zo diep in ons herte
Ach, weet j' in hoeveel tijd
Da zulk verdriet verslijt
Ben 'k u voor altijd kwijt?
U voor altijd kwijt?
'T langste jaar, dit is 't langste jaar
'T langste jaar, hoe zwaar dat de leegte weegt”

Het Zesde Metaal live :

28-02 GRONINGEN : Vera
29-02 UTRECHT : TivoliVredenburg
01-03 MIDDELBURG : De Spot
02-03 AMSTERDAM : Paradiso (uitverkocht)
08-03 ROTTERDAM : Rotown
09-03 BREDA : Mezz
14-03 MAASTRICHT : Muziekgieterij

Helaas zijn de voorstellingen in België uitverkocht, alleen voor de tweede voorstelling op 28 maart in De Zwerver in Leffinge zijn nog enkele kaartjes!

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Het Langste Jaar valt me iedere keer weer in positieve zin op. Mooi nummer, vooral het tweede deel.

Al lang op het lijstje, maar dit is pas m’n eerste echte kennismaking met de band. Geweldig album, snel de rest erbij zoeken.

De eerste luisterbeurt zorgde ervoor dat ik heel stil werd. Jammer genoeg dacht mijn zoontje daar niet hetzelfde over en was dit dus nog niet de luisterbeurt waar ik al even op gewacht heb . Een foutje in de bestelling van de Skepsels-shop zorgde ervoor dat ik nog even langer moest wachten op de plaat. Dat foutje werd bliksemsnel rechtgezet waardoor ik het gisteren ontving, in plaats van donderdag.

Een grote sprong tussen Skepsels en Het Langste Jaar, al hoort Wachten daar nog tussen als logische tussenstap.

Waar ik initieel Skepsels teleurstellend vond, en ik het eigenlijk nog steeds beschouw als het zwakste album in hun oeuvre, komt Het Langste Jaar zéér positief binnen. Ik hoop dat het zo blijft en dat m'n eerste indruk blijft zoals het nu is: een album die de stijl van HZM weer positief laat ontwikkelen.

Al wie Het Zesde Metaal een heel warm hart toedraagt wist het wellicht en zag de gitzwarte wolk al van ver komen aanschuiven. Hoe dan ook de albumtitel van hun nieuwste zegt genoeg. Wannes Capelle en zijn groep gingen in 2023 door hun diepste dal, beleefden er hun zwaarste jaar.

Na de albums 'Skepsels' en 'Wachten' zou Wannes eerst zoals de voorgaande jaren in de luwte gewoon een nieuwe soloplaat afwerken. Een zesde groepsplaat, daar was niet onmiddellijk haast mee gemoeid. Tot in april 2022 de mededeling kwam van de laat gediagnosticeerde darmkanker van gitarist-toetsenist krullebol Tom Pintens en de groep direct het roer omgooide. Een nieuw groepsalbum moest er komen. Wannes had dat jaar als steeds weeral wat schitterende songs klaar en onder meer het verpletterend titelnummer ontsproten naar aanleiding van het onverwacht overlijden eind 2021 van zijn Ijslandse schoonbroer Einar Egilsson stond nog in de steigers. Het is een talent dat Wannes al altijd beheerst als geen ander. Herinner je zijn topsong 'Ploegsteert', in rake trekken de pijn van het zijn, teloorgang en dood verankeren in pakkende, tijdloos poëtische songs.

Maar Tom toestand evolueerde in het najaar evenwel naar precair. Hijzelf vergoelijkte het, maar de familiale hommage aan Einar, waar het vijftal al samen aan werkte kreeg meer en meer een dubbel wrange inhoud. De band wilde hoe dan ook samen nog in allerijl het album afwerken in de intimiteit van de eigen kring. Bikkelharde opgave, niet alleen omdat het ineens veel vlugger moest gaan, ook omdat meerdere songtitels en tekstfragmenten voortdurend ongewild een eigen leven gingen leiden. Omdat ze telkens als een memoriaal naar de voor Tom aftikkende klok bleven refereren. En toch spande diezelfde man, ondanks zijn FOMO-gevoelens, met een haast bovenmenselijke wilskracht zichzelf nu voor het eerst als arrangeur en producer vóór het hele proces in de studio. Hij de ideeënman, improviseerde nu als nooit tevoren en speelde rond Wannes' teksten alleen verbluffende muziekpartijen in. Daarover bericht Bandcamp. "Gezien zijn fysieke toestand mag het een wonder heten dat hij de opnames nog kon bijwonen, maar zijn geest bleef vlijmscherp tijdens de intense sessies. Toen het begon door te dringen dat hij de mix niet meer zelf zou afkrijgen, riep Pintens de hulp in van het vertrouwde producersduo Jo Francken en Pieterjan Maertens ('Nie voe kinders', 'Calais', 'Skepsels'), die het werk binnen de uitgezette lijnen feilloos afmaakten." De strijdvaardige vriend-compaan van Het Zesde Metaal overleed amper enkele maanden later op 4 augustus 2023. Tijdens zijn rouwdienst bracht een automatische piano de exacte partij van 'Het Langste Jaar' die hij er zelf mee had opgenomen.

Frontman Wannes Capelle is sinds jaar en dag de creatieve duizendpoot die op muzikaal vlak van vele, ook solo, met Schubert en Mozart van klassieke markten thuis is en die ook met scenario-, tv- en acteerwerk hoge toppen scheert. Bij Het Zesde Metaal was er evenwel in meer dan tien jaar een hechte tandemwerking met Tom Pintens gegroeid, met de ego's volledig opzij. Tom, de ervaren klassiek geschoolde musicus ving Wannes' songs en teksten op, verlevendigde ze en voorzag ze mee van het gouden randje en de sound waarvan frisse popklassiekers zijn gemaakt. Waardoor Wannes' hele songbook vlug van de gestripte kleinkunst van 'Akkattemets' naar de alternatieve rock à la dEUS, Wilco, Damien Rice of The National evolueerde en de band met zijn songs nu uiteindelijk ook probleemloos vanaf de mainstage Rock Werchter overstag krijgt. Trapsgewijs is Wannes Capelle zo veel meer de veelzijdige Flip Kowlier geworden dan de legendarische West-Vlaamse bard Willem Vermandere.

'Het Langste Jaar', het album, is in één vloeiende beweging de vreemdste marcia funebre richting die ene finale titelsong.
Starten met afgemeten drums, een heerlijke weidse riff, Tom Pintens' grandpianogeluid en met Wannes' Schubertstemmetje vrij de lucht incirkelend. Een Het Zesde Metaal dat subliem afbijt met zijn derde single 'Nog Maar Begonnen', waarin Wannes scherpzinnig religieus-filosofisch zijn liefdesrelatie met zijn vrouw Alda analyseert en de sleutel aanbiedt voor durend samenzijn. Uitkomst: ondanks eeuwige ups en downs, samenzijn helpt. In een lange relatie kom je vaak op dezelfde problemen uit. Raak je er weer uit dan krijg je het gevoel dat je nog maar begonnen bent en dat het nog zoveel beter kan worden.

Het even grandioze funky 'Den Tijd Die Ons Nog Rest' doet onmiddellijk terugdenken aan Glen Hansard's recente topplaat 'All That Was East Is West Of Me Now' die dezelfde inhoud dekt. Banaal, het kwam bij Wannes op na een geweigerd scenario voor een tv-reeks waaraan hij een paar jaar kostbare tijd had gespendeerd. Hier wordt het een rustig, op klagende gitaarlijnen drijvend, romantisch terugkijken op wat voorbij is en positief peinzen over wat nog komen kan. Bucketlists afwerken of leven met de dag? In alle geval: "kin omhoge nu en schoeren rechte", zoals de West-Vlaming zou adviseren. "Het leven kan zo voorbij zijn." En Tom Pintens stond in de band en demonstreerde hierbij op zijn gitaar intussen verbeten de ene na de andere prachtige Cline- of Gilmour-bravoure. Indrukwekkend.

Het houdt niet op, want volgt op een dartel ritme een zachte ingetogen folksong, fraai gearrangeerd, 'De Storm'. Wannes' haast mystiek wijze bestaansallegorie over de onverschilligheid van de gemeenschap en verlies van houvasten, alles opgehangen aan het onzekere lot van een eenzaam zoekende dakloze naar een stek. Wat een compositie.

In de iets meer uptempo pianosong 'Alles Moet Veranderen' deelt Wannes vervolgens hoopvol zijn universele inzichten in wat zowel een relatiesong als een song over de stand van de wereld kon zijn. Stilstand is achteruitgang. "De gevaren zijn geweten/ De problemen zijn gekend/ Ze negeren als remedie/ Maakt ze stilaan resistent". Een song die vol finesse en raffinement enkel maar openbloeit.

Na Boudewijn de Groot op 'Aarde' is nu ook de protestzanger Wannes Capelle aan de beurt met een nog pakkender ode aan 'Moeder Aarde'. Door zijn meerduidigheid tegelijk lofzang aan alle moeders der aarde. Met welke domheid gaan we toch met onze planeet en onze eigen existentie om. Terecht daarom, Moeder Aarde, bid voor ons. Een aangrijpend poëtisch en muzikaal hoogstandje. Een als The Scene Wannes dramatisch volgende elektrische gitaar die opent en samen met een laatste "bid voor ons" afsluit.

'Geweun Nen Dag', nog zo'n glinsterende tekstuele en muzikale parel. Over de dag dat het nieuws van het overlijden van schoonbroer Einar bij Wannes insloeg en uiteindelijk de onvermijdelijke vermenging met de melding van Tom's doodsvonnis. Spaarzame akoestische gitaar leidt Wannes hartverscheurende verhaal in. Steeds meer instrumenten komen beschroomd en onderdanig bij de fabuleus vertellende Wannes bijschuiven, triestgalmende gitaarlijnen, onheilspellend repetitieve pizzicato's duiken op vanuit de achtergrond, één beangstigend samenspel. Fenomenaal geschenk is hier Tom Pintens' outro, alles zelf ingebracht, naast zijn jankende gitaren, de steeds wilder aanzwellende achtergrondakkoorden tot en met Tom's complexe drumpartijen. Het langste jaar, de langste song. Enkel kippenvel.

De weemoedig kabbelende gitaarakkoorden van de tweede single 'De Zaden van Morgen' roepen onwillekeurig de desolate stilte van 'Duizend Soldaten' op van Wannes' grote voorbeeld Willem Vermandere. De boodschap is evenwel hoopgevender en krachtig. Welke miserie en oorlogsellende ook, de zaden van het herstel vind je onuitroeibaar in de grond. Wannes' stem gaat doordringend hoger, trekt met de galmende slidegitaar mee crescendo. Tot energiek "De zee houdt 'em goed/ Vindt weeral de moed /Om de kusten te bestoken" weet af te ronden.

En dan moet finaal de eerste single 'Het Langste Jaar' nog komen, pianosong die uiteindelijk dan toch het laatst af was. Gitaarsnaren raspend akoestisch opstartend. Een muzikaal uitgekleed sluitstuk in mineur, vol van Wannes' uiterste gevoeligheid en dubbele rouw. De ondraaglijke pijn van het absolute verdriet, samen met de vaststelling dat alles niet in een oogwenk overgaat en doorgaan met leven niet onmiddellijk aan de orde is. Klaagstemmen in de achtergrond vallen Wannes bij, als een namens velen meehuilend koor. In het langste jaar.

'Het Langste Jaar', het album dat onbedoeld een hevig, krachtgevend rouwalbum werd. Voor de bandleden, ook al klinkt het veelvuldig niet echt zo, werd het gaandeweg meer schreien zonder tranen. Omwille van de rots Tom Pintens die als een Mozart mee aan zijn eigen requiem schreef, die waardig zelfs de rouw voor achterna op de meest passende wijze mee organiseerde, die tot het einde vasthield aan het leven en met de levenslijn die muziek voor hem was met de rug naar de dood toe is gewandeld. 'Het Langste Jaar' blijft over als een schitterend melodieus en poëtisch testament van schoonheid, zonder verbittering, een op en top muzikale plaat met met voorheen nooit gehoorde geweldige instrumentale passages. Het meesterwerk van een nog nooit zo gefocust Het Zesde Metaal.

In de Tootssessies op de Vlaamse VRT-Canvas op 22 januari 2024 zien we dan de vier overblijvende leden van Het Zesde Metaal voor het eerst in een live-setting terug. Nu is het Wannes die op grand piano Tom Pintens' pianosolo overneemt, voor een aangrijpend 'Het Langste Jaar'. Filip Wouters (gitaar/pedal steel/lapsteel), Robin Aerts (bas) en Tim Van Oosten staan bij.
Kasper Cornelus werd als Tom Pintens opvolger aangesteld en neemt vanaf de start van de tournee in februari over. Kasper speelde al met Flip Kowlier en is ook frontman van de popband Lip Service.

Het Zesde Metaal besloot de Tootssessies met een schitterende West-Vlaamse versie van een klassieker van dEUS. Het ultieme bewijs dat Het Zesde Metaal zijn leegten heeft opgevuld, niet enkel met dankbaarheid, maar ook met veerkracht. 'Nothing Really Ends'.

Mooi stuk hoor, henrie9. Het is inderdaad een plaat om stil van te worden.

De zoveelste voltreffer. Het titelnummer doet me volschieten. Hulde.

En zo denkt deze user er ook over

In mijn reviewtje hierboven van HZM's laatste staat er helaas bij herhaling een fout. De familienaam van Wannes is immers Cappelle, dus met dubbele p, en niet Capelle, zoals een aantal keer vermeld. Hier in mijn streek in West-Vlaanderen wonen vooral Capelle's met één p, vandaar de vergissing. Sorry hiervoor.

Ik weet niet of ik het je ooit zal kunnen vergeven, henrie9. Dat ligt zeer gevoelig hier in West-Vlaanderen. Ai ai ai, wat een flater.

Hahaha nee, ff serieus, prachtig stuk heb je geschreven man!

Even afgewacht om te stemmen, maar ondertussen beseft dat ik niet anders kan dan 5 sterren aan deze plaat geven. Een plaat die niet had mogen bestaan, maar zo zo zo mooi is. Tekstueel én melodieus zijn ze voor mij sterker dan ooit tevoren. Om héél stil van te worden, telkens opnieuw. Ben enorm benieuwd wat dat live gaat geven... ♥

Een heel fijne verrassing (voor ons), met een minder fijne aanleiding (voor de band). Ik heb het album nu een aantal keer beluisterd en heb het idee dat dit album het hoge niveau van hun eerste drie albums heeft. De tijd gaat het uitwijzen.

Maar eerst nog vele luisterbeurten en erg genieten. Later kom ik hier nog wel eens op terug.

Wat een geweldig album is dit zeg.... Ik leerde de band pas kennen na 'Geef mie nen dag' , had ook zomaar op dit album gekund. Volgende week maar eens zien in Vera. Dikke vijf sterren dit.

Vera bedoel je?

Tuurlijk, Vera. Ik verander het direct.

Wat ben ik blij dat ik sinds 2016 kennis heb mogen maken met de mannen van de intens sfeervolle Vlaamse popmuziek. Dat gebeurde met het album Calais, wat mede daardoor een van mijn favoriete 6e metaal albums is gebleven.

Toen ik de bandnaam voor het eerst las in Oor, had ik wellicht niet geheel verrassend andere associaties. Dat dit niets met de muziekstroming metal heeft te maken was snel duidelijk want de band van Wannes Cappelle maakt parels van popliedjes, keer op keer

Het verheugt me daarom dat er een nieuw album is ondanks de lastige periode met het verlies van Tom Pintens.

De kracht van deze band is dat je als Nederlander niet per se elk woord hoeft te verstaan van het prachtige West-Vlaamse dialect…je VOELT vaak wat de, in mooie pop melodieën, verhulde boodschap is.
En een poëtische tekst als, alles moet veranderen, als je wilt dat alles hetzelfde blijft, behoeft weinig toelichting . Daar wordt je even stil van.

Ook word je stil van het nummer het langste jaar. Dat de lading van de teksten hier en daar zwaar is valt te begrijpen … maar voel ik het verkeerd dat er altijd hoop en toekomst is in de teksten van Cappelle? Er wordt veel vooruit gekeken. ‘We zijn nog maar begonnen’ ‘Wat gaan we doen met de tijd die er nog rest’ ‘Alles moet veranderen’ ‘De Zaden van Morgen’
De prachtige muziek arrangementen versterken de boodschappen en poëzie van Cappelle en kornuiten..

Helaas was ik dit keer te laat om ze in Tivoli te gaan zien en Rotown is uitverkocht maar ze komen gelukkig vaak in de buurt dus ik wacht op een volgende gelegenheid want wat mij betreft zijn deze giganten nog maar begonnen….

De betekenis van de bandnaam Het Zesde Metaal is voor West-Vlamingen duidelijk. De uitdrukking "Hij zit in het zesde metaal" betekent zoveel als "hij zit in de technische school in de metaalrichting".

Ik heb dit inderdaad ergens gelezen

Een album om stil van- en diep door geraakt te worden.

Lura en henri9, dank voor jullie mooie bijdrage.

Heb net m’n collectie vinyl uitgebreid met zes mooie albums. Beter laat dan niet.
Wat een ontdekking en waarom nu pas. Zo gaat dat soms.

Tip: schaf aan op de site zelf van het zesde metaal. Scheelt behoorlijk in aanschaf en je krijgt er ook nog eens een zilverenschijfje bij (zo erg ninentees, doch gewaardeerd).

De lente in met de klanken van onze zuiderburen

Wat is dit toch een mooie plaat. De lyriek van het West-Vlaams kleurt prachtig bij de muziek. Na een paar keer luisteren, zing je de teksten vloeiend mee. Bij het omfloerst gezongen "Ben'k U voor altid kwit" hou ik 't niet meer droog. Gaat dat alsjeblieft luisteren. Het jaar kan mij niet lang genoeg duren.

Het Zesde Metaal scoort met zijn vijfsterrenalbum 'Het Langste Jaar'. Dit vertaalt zich tegenwoordig in een overrompelende passage in België en Nederland langs uitverkochte zalen. Vandaag worden hieraan nog een aantal grotere zalen toegevoegd. Om in 't West-Vlaams te zeggen: " 't Zal were voo de rappe zin..."

5/12/24 Lantarenvenster Rotterdam
6/12/24 Tolhuistuin Amsterdam
7/12/24 Vegafabriek Kolderveen
11/12/24 Doornroosje Nijmegen
12/12/24 AB Brussel

Fantastisch album, ga ze zien in de tolhuis tuin!

Heel af en toe is er album wat je meteen diep raakt. En dit is zo'n album.
En dat terwijl ik nog nooit van de band had gehoord de tekst niet altijd versta.
Maar je hoort en voelt wel de enorme emotie.
Ik ben gaan luisteren en ben lang blijven luisteren.
En toen las ik het verhaal over Tom Pintens en toen viel het kwartje op zijn plek.
Tragische gebeurtenissen zijn helaas vaak prima voedingsbodem voor prachtige muziek.
En dit is een school voorbeeld / Fantastisch

Afgezien van enkele losse nummers is dit ook mijn eerste echte kennismaking met Het Zesde Metaal. Ik ben diep onder de indruk. Prachtige melodielijnen, schitterende taal, mooie instrumentatie, een voordracht vol emotie. Ik krijg er een brok van in mijn keel.

Imponerend album, uit ons taalgebied een van de beste die ik ken.

In mijn toplijsten over een bepaald jaar staat meestal wel een Belgische band in of vlakbij de top-10, maar dat is dan altijd in het Engels. Wat 2024 betreft komt hier verandering in. Ik kende deze band hiervoor eigenlijk alleen van "losse" nummers (die ik wel stuk voor stuk erg mooi vond), maar toen (de single) Het Langste Jaar uitkwam, wist ik dat ik het hele album ook wilde luisteren. Wat een prachtplaat, zowel tekstueel als muzikaal.

Live in Utrecht
Het Langste Jaar
Moeder Aarde