Sarah Shook & The Disarmers - Revelations (2024)

De groepsnaam Sarah Shook & The Disarmers deed geen enkel belletje bij mij rinkelen. Frontvrouw Shook van deze alt-country en indie rock vijfmansformatie gebruikt tegenwoordig River als voornaam. Wellicht heeft die naamsverandering iets te maken met het afzetten tegen het streng Christelijk milieu waarin ze opgroeide. Ze mocht in haar jeugd alleen luisteren naar klassieke en religieuze muziek. Ze is volledig autodidact, ze leerde zichzelf op jonge leeftijd piano en vervolgens akoestische gitaar spelen. Naast muzikant maakt ze zich hard voor de LGBT gemeenschap en burgerrechten. Ze is trouwens non-binair.

River schreef alle liedjes voor Revelations. En zoals de titel al doet vermoeden neemt ze in haar teksten bepaald geen blad voor de mond, waarbij cynisme vaak nooit ver weg is. Een goed voorbeeld is de derde vrijgegeven single Motherfucker. Ze schreef het nummer voor iedereen die ooit te maken heeft gehad met personen die voortdurend problemen uit het niets creëren, je vaak tot wanhoop drijven en over het algemeen een waardeloze, liegende klootzak is. Revelations had bij mij enige tijd nodig om te landen, maar is uiteindelijk een bijzonder prettige eerste kennismaking met de muziek van Sarah Shook & The Disarmers geworden.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sarah Shook & The Disarmers - Revelations - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sarah Shook & The Disarmers - Revelations
Sarah Shook & The Disarmers zijn nog relatief onbekend, maar na een verdienstelijk debuut, twee weergaloze albums en het nu verschenen en nog betere Revelations moet dat maar eens heel snel gaan veranderen

Toen ik in 2018 Years van Sarah Shook & The Disarmers beluisterde was ik direct verkocht. Het was niet anders met Nightroamer uit 2022 en ook het deze week verschenen Revelations had maar heel weinig tijd nodig om me te overtuigen. Op het nieuwe album zetten Sarah Shook & The Revelations indrukwekkende stappen. De zang van Sarah Shook klinkt nog net zo doorleefd, maar wel iets verzorgder en ook het rijke gitaargeluid op het album ademt kwaliteit. De vooral door Amerikaanse rootsmuziek beïnvloede songs op het album zijn al even aansprekend en vertellen ook nog eens indringende persoonlijke verhalen. Sarah Shook heeft het niet makkelijk gehad in haar leven, maar nu is het tijd om te oogsten met dit uitstekende album.

In het voorjaar van 2018 verscheen Years, het tweede album van Sarah Shook & The Disarmers. Het album greep me direct bij eerste beluistering bij de strot en toen ik aan het eind van 2018 de balans op maakte zette ik Years in de top 3 van mijn jaarlijstje. Het was vooral de verdienste van de zang van Sarah Shook, die misschien niet beschikt over de mooiste stem in het genre, maar de teksten van de songs op het album wel met zo veel gevoel vertolkt dat deze songs aan komen als een mokerslag.

De Amerikaanse muzikant, die zichzelf ziet als non-binair persoon en zichzelf tegenwoordig River noemt, groeide op in een streng religieus gezien waar een rebels karakter en afwijkende opvattingen over onder andere seksualiteit niet werden getolereerd. Sarah Shook greep uiteindelijk naar de fles, waardoor de zang op Years veel ruwer en doorleefder klonk dan de leeftijd van de muzikant uit Chapel Hill, North Carolina, rechtvaardigde. De oorspronkelijk klinkende Amerikaanse rootsmuziek van The Disarmers maakte het aansprekende geluid op Years compleet.

Na de trieste ondergang van het ooit fameuze Bloodshot Records uit Chicago moesten Sarah Shook & The Disarmers op zoek naar een nieuw label, waarna de coronapandemie de muziekwereld lam legde. In 2022 verscheen het uitstekende Nightroamer, dat in het verlengde lag van Years en niet onder deed voor dit album. Omdat er tijdens de coronapandemie alle tijd was voor het opnemen van muziek, maakte Sarah Shook ook nog een soloalbum onder de naam Mightmare dat opschoof richting pop en rock en dat me destijds niet erg aansprak. Inmiddels kan ik het soloalbum van Sarah Shook meer waarderen, maar ik ben toch heel blij dat er deze week weer een nieuw album van Sarah Shook & The Disarmers is verschenen.

Sarah Shook laat de drank en drugs inmiddels staan, maar op Revelations klinkt de zang nog altijd aangenaam ruw en doorleefd. Sarah Shook & The Disarmers maken op Revelations nog altijd Amerikaanse rootsmuziek en het is Amerikaanse rootsmuziek die wordt gedomineerd door gitaren. De gitaren buitelen op het album over elkaar heen en dit combineert prachtig met de stem van Sarah Shook, die beter is gaan zingen.

Vergeleken met Years hebben invloeden uit de wat traditionelere Amerikaanse rootsmuziek iets aan terrein verloren en zijn invloeden uit de rootsrock en incidenteel de indierock iets prominenter aanwezig, maar dit is niet in alle songs op het album het geval en zeker wanneer de pedal steel het voortouw neemt domineert nog altijd de country in de muziek van Sarah Shook & The Disarmers.

Net als op de vorige albums tekent Sarah Shook voor persoonlijke teksten, die zonder blad voor de mond en met hart en ziel worden vertolkt. Op het soloalbum van Sarah Shook miste ik het heilige vuur van Years en Nightroamer, maar op Revelations brandt dit vuur weer in alle hevigheid. Revelations klinkt net wat verzorgder dan het door mij zo geliefde Years, maar ook het nieuwe album van Sarah Shook & The Disarmers klinkt ruwer en urgenter dan de meeste andere albums in het genre.

Naast de geweldige zang van Sarah Shook vind ik ook de kwaliteit van de songs net wat hoger dan op de vorige albums en ook het gitaargeluid op het album spreekt net wat meer aan. Sarah Shook lag lang overhoop met zichzelf en met de gevolgen van een zwaar en ruig leven, maar focust nu volledig op de muziek en dat hoor je. Sarah Shook & The Disarmers gaan heel groot worden, let maar op. Erwin Zijleman

Het kost countrypunker Sarah Shook een veelvoud aan ervaringsjaren om het leven weer op de rails te krijgen. Nightroamer bewaakt de spoken uit het verleden, gunt haar nachtmerries een plekje in dat bestaan en staat vooral bij bewustwording stil. Wil ze nog wel als Sarah Shook aangesproken worden? Ze identificeert zichzelf ondertussen met een totaal andere persoonlijkheid en distantieert zich van haar vroegere gewelddadige keuzes om het verdriet in troost te verdringen en te verdrinken. Doordat de alcohol en drugs afgezworen zijn en het geloof definitief op een zijspoor geplaatst wordt, ontstaat er ruimte en lucht in het hoofd van Sarah Shook.

Ze geeft al langer aan dat geslacht niet echt relevant is en dat ze als een non-binaire persoon gezien wil worden. Daar past een andere naam bij, ze herdoopt zich tot het meer passende River Shook. Een verandering die zich ook in begeleidingsband The Disarmers doorzet. Het alt-country gezelschap bestaat tegenwoordig uit gitarist Blake Tallent, bassist Andrew Lambie, Jack Foster en Nick Larimore als extra pedal steel gitarist.

Bij een naam als River Shook moet ik automatisch aan de vroeg overleden rebelse River Phoenix denken. Een dromerige romanticus, hartenveroveraar met een uitgesproken karakter. River Shook bezit deze mooie eigenschappen dus ook en verder valt River Shook naar onstuimigheid te herleiden, een in beweging zijnde waterweg die zich een eigen weg baant. Het zal wel te omslachtig zijn om de hele bandnaam aan te passen, al ontstaat er nu wel meer verwarring en onduidelijkheid. Spreek je het boegbeeld van Sarah Shook & The Disarmers nu aan als Sarah Shook of als het recent verworven alter ego River Shook? Om de eerder aangegeven redenen gaat mijn voorkeur dus ook naar River Shook uit.

Revelations staat voor de betrekkelijkheid van het korte bestaan en richt zich vooral op de nabije toekomst. De milieu kritische Dogbane indiepop country gumt gedane zaken uit en kleurt deze opnieuw in. River Shook heeft het zware verleden achter zich gelaten en ademt tegenwoordig gelukzaligheid. Dat hier een minder geleefde country kant bij past en juist een meer luchtige popzijde op aansluit is begrijpelijk, en dat hoor je op alle fronten terug. Het Revelations titelstuk zit nog in de pijnlijke litteken depressies gevangen, en benadrukt hoe lastig het is om de dag te starten. Het is een kwestie van aangeleerde futloze gewoontes doorbreken, het licht trotseren en de duisternis verlaten.

Niemand heeft het recht om te bepalen hoe jij je hoort te gedragen, hoe jij je moet voelen. Met het vrijgevochten You Don’t Get to Tell Me verzet River Shook zich tegen het etiketteren, het kortzichtige hokjes denken. Het heeft een typerende jaren negentig rauwheid. Eventjes is daar die veelzeggende aansluiting met feministische krachtvrouwen die dit tijdsbeeld domineren, singer-songwriters die wel degelijk iets te zeggen hebben, een verhaal vertellen. River Shook draagt dit ook in de werkwijze uit, logisch dat ze in deze fase geen bemoeienis tolereert en geen producer in de studio toelaat. Alles volgens het do it yourself principe. De actuele emanciperende Motherfucker countryrocker verzet zich tegen het uitbuiten in de muziekbranche. Op financieel gebied, het vervlakken van ideeën, het monddood maken van inspiraties, maar ook de vrouwelijke afhankelijkheid wordt aan de kaak gesteld.

Het traag opbouwende bluesy Nightingale benadrukt nogmaals dat die vermoeiende vlucht uit de duisternis niet vanzelf gaat. Het primaire doel is om die vrijheid tegemoet te vliegen, maar je moet dan wel de nodige tegenslagen verwerken. Schimmige Backsliders muurschaduwen uit het verleden verleiden de vocalist en blijven River Shook achtervolgen. De terugval naar het foutieve zelfvertrouwen en het afscheid van het negatieve zelfbeeld dat je te lang als trouwe vriend beschouwt. Nick Larimore presenteert zich hier met zijn pedal steel gitaar als plaatsvervangende kameraad. Hij houdt die aandacht ook in de country klassieker Stone Door vast, al is het mij net te gewoontjes en te standaard.

Jane Doe koppelt anonimiteit aan een persoon en is in principe voor iedereen te herleiden die zich hierin herkent en kansloos aan de zijlijn staat. In de stevige oprechte Give You All My Love bubblegum Americana hervindt de vocalist de liefde, al dreunt de luie Criminals countryfolk rock dan gemeen na. Accepteert de maatschappij deze wijze van houden wel, of zet de buitenwereld haar juist als een misdadiger neer. River Shook moet zich genoodzaakt onder het uitschot scharen, een getekende einzelgänger zonder duidelijk toekomstperspectief. Revelations is de doorstart naar nog te ontdekken zekerheden, al zal de weg daar heen nog de nodige tegenslagen kruisen.

Sarah Shook & The Disarmers - Revelations | Roots | Written in Music - writteninmusic.com

Het leven van een muziekrecensent gaat niet altijd over rozen. Soms gaat de tijd sneller dan je wilt en word je door de feiten achterhaald. Een gegeven dat door de telkens wisselende samenstelling van haar band de Amerikaanse singer songwriter River (Sarah) Shook heeft aangekondigd The Disarmers te ontbinden. Het nieuws, dat zij via sociale media deelde, heeft de trouwe aanhang zowel verdrietig als dankbaar voor de muziek achtergelaten. En dat terwijl ze zich voorbereiden om de laatste, in juli eindigende toernee afscheid te nemen van de band die sinds 2015 een vaste waarde is in de underground country punk. Tijd voor een nieuw hoofdstuk in haar carriere, hoewel ik nog even stil blijf staan bij haar laatste wapenfeit met The Disarmers, dat vorig jaar april werd uitgebracht, en hier was blijven liggen. Een plaat waar Sarah Shook and the Disarmers op haar best klinken. Een altcountry en outlaw hoogtepunt van 2024.

In een recent interview met de New York Times vertelde River over haar tiener leven nadat zij met de familie van New York naar North Carolina verhuisde. “Ik ging van 0 naar 100, van één keer gekust worden naar seks hebben naar een trio de volgende nacht”, vertelden ze. “En toen trouwde ik drie weken later met een man die ik op MySpace had ontmoet en raakte ik twee maanden later zwanger. Alles wat mijn ouders dierbaar vonden op zijn kop zetten was een daad van zelfbehoud, omdat hun geloofssysteem me leerde dat ik niet mezelf kon zijn. Ook op Revelations neemt de non-binaire, atheïstische, veganistische alleenstaande ouder geen blad voor de mond. En verklaart dat wanneer ik sterf en de hel wijd opensplijt, het een lust voor het oog zal zijn en ik zal graag voor altijd branden. Zij lucht haar hart en ziel. Een muzikale reis die pijn doet, heelt, je laat meezingen en je aan het denken zet.

18-04: Groningen, Vera
19-04: Schijndel, Paaspop
20-04: Rotterdam, Rotown