Bubba Sparxxx - Deliverance (2003)

Ik haat hem...maar da's persoonlijk.

Zalige beats van Timbaland vieren hoogtij in een erg goede hiphopcd. Bubba Sparxx is wat monotoom in zijn stijl van rappen maar de songs die hij aflevert zijn dan weer zo goed dat dat allemaal vergeten wordt. Ellke song is goed en weet gebruik te maken van vette beats en vlotte melodieën.

Die beats van timbaland hebben mij nooit kunnen bekoren. Ik hou meer van het hardere gestamp

Van de nummers van sparxxx die ik ken was ik nou niet echt onder de indruk (zowel qua inhoud als stijl).

Ugly, Bad Bitch en Dirt of Your Shoulders zijn toch niet echt zoetsappige nummers. En ook 4 My People (niet die verschrikkelijke Basement Jaxx remix!), Gossip Folks (niet die verschrikkelijke Fatboy Slim remix!) en Pass That Dutch zijn niet echt rustig te noemen.

Jammer dat er geen fatsoenlijke rapper over deze beats rapt. Misschien een idee voor nog een "Black album" remix project?

Ik vind de single Deliverance een onwijs gaaf nummer. Is de rest van de cd ongeveer hetzelfde of zou ik dan bedrogen uitkomen en iets heel anders krijgen dan ik verwacht had? Ik als het allemaal niveau van de single is, dan ben ik misschien van plan om deze cd te gaan kopen.

Wel , naar mijn mening is Deliverance zeker één van de beste nummers op de cd ( het beste ? ) maar er zijn nog vele songs die bijna even vette melodieën en beats hebben.

Dit is echt de stijl van bubba sparxxx en ook van mij ongeveer.
bij Dark nights, bright nights vond ik het num. ugly best wel een lekkere beat hebben en die beats behoren nu ook in deze album, maar dan met meer country style en redneck texten. hij praat soms wel eens wat binnenmonds maar daar heb ik geen problemen mee.




Score: 4 sterren

Waar komt die negativiteit toch vandaan jegens deze MC? Is het zijn stijl? Zou het erg jammer vinden want het is meer dan een gimmick. Bubba is een redneck en is daar trots op ook, hierdoor komt hij toch erg oprecht over. Hij is geen MC in de Eminem of Mos Def klasse maar ook zeker geen Mase of Poef Papa. Moet er wel bij zeggen dat ik nog niet echt op de teksten heb gelet bij dit album maar zijn flow klinkt iig aangenaam.

De beats worden afgeleverd door Timbaland en Organized Noize dus dan kan het bijna niet misgaan. Beetje dubieus wel dat Timbaland het weer eens niet kan laten uit zijn eigen werk te samplen. Bij Nowhere werkt dat nog best goed waar Cry Me a River gebruikt wordt maar bij Comin Round vind ik het een beetje jammer. Verder zijn de beats wel weer dik in orde. Vooral My Tone heeft een lekker lochte Timbaland beat. Van de Organized Noize nummers vind ik hekkensluiter Back in the Mud erg goed. Zou zo op een Outkast album kunnen staan maar Bubba kan er ook goed mee uit de voeten.

4* voor weer een erg fijn album van Bubba Sparxxx, waarschijnlijk toch voor een groot deel te danken aan de geweldige productie.

Deliverance is een erg mooi nummer, maar de rest is niet bepaald om over naar huis te schrijven. 2.5*

WAT EEN BOER!!!!

Das positief bedoelt. De beats zijn gewoon erg lekker, south-style. Niet te veel luisteren maar als je ff 3 nummers tussendoor luisterd echt heel goed...

4*

De beats komen niet van Timbaland, dat waren die van zijn eerste cd. De beats hier zijn afkomstig van Organized Noize.

Jimmy Mathis, Comin' Round, She Tried, Nowhere, Overcome, Warrant, Deliverance, Hootnanny, Take a Load Off en My Tone zijn allemaal van Timbaland.

Idd zker wel beats van Timbaland, die herken je toch ook meteen??

Bij wait a minute van de pussycat dolls doet ie goed mee!

Dat wist ik niet

Typisch geval van een artiest die beter gemaakt worden door de goede beats. Dat gevoel heb altijd bij Bubba.

Ik hou van Bubba, zo'n dikke blanke boer die besluit te gaan rappen klinkt als een mislukte grap maar die man heeft toch wel skills. Ik vind hem in elk geval 396x cooler dan Paul Wall, die is niet echt.

Heel erg leuk album, kan goed 's naar vier sterren. Toch net wat beter dan z'n debuut

Pas nu valt me op dat de single Deliverance zoveel overeenkomsten met de film O Brother, Where Art Thou? heeft dat het geen toeval meer kan zijn. De typische jaren '30 stijl, muzikant bij het kruispunt, de hond, de agent met de bril, de vrouwen, de priesters in het water. Zie niet veel hiphop video's inspiratie uit de Coen broertjes halen

edit: ben het helemaal met BoordAppel eens.

Op zijn tweede album komt Bubba Sparxxx’ unieke stijl nog beter uit de verf, lijkt hij zich nog minder aan te trekken van de hedendaagse rapscène en nog meer te doen waar hij zelf zin in heeft. En dat terwijl Timbaland het kwalitatieve facet nooit uit het oog verliest met zijn soms pompende maar altijd originele en goed passende instrumentaties.

Bubba Sparxxx is geen eendagsvlieg, het bewijs daarvan leveren was de voornaamste reden dat Timbaland en Bubba Sparxxx twee jaar na het succes van hitsingle Ugly en in mindere mate van het album Dark Days, Bright Nights de handen weer ineen sloegen voor een nieuw album: Deliverance.

Zo’n release gaat natuurlijk gepaard met een single, en dat was in dit geval titeltrack Deliverance. Een logische keuze, aangezien dit nummer door het opgewekte gitaartje, de eenvoudige drumpatronen en het pakkende refrein (deels gezongen door niemand minder dan Timbaland zelf) een stuk toegankelijker is dan het merendeel van Deliverance. Maar deze ontoegankelijkheid is eigenlijk eerder een voor- dan een nadeel, want vanaf openingsnummer Jimmy Mathis wordt duidelijk dat Bubba doet waar hij zin in heeft. ‘’Fuck with me, I doubt if you really can” is nou geen line om je vingers bij af te likken, maar door Bubba’s aangename flow (die iets vooruit gegaan is ten opzichte van zijn vorige album) en vooral dankzij de fantastische productie van Timbaland, die bestaat uit een harde baslijn en een hoofdmelodietje met een geluid dat verdacht veel wegheeft van een mondharmonica, haalt dit nummer toch een erg hoog niveau.

Deze sfeer van het zuiden van de Verenigde Staten wordt ook opgeroepen bij het daaropvolgende Comin’ Round waar een stukje country-zang succesvol wordt omgebogen tot het refrein van de track, die het wederom van de productie moet hebben omdat Bubba inhoudelijk niet met leuke vondsten op de proppen weet te komen.

Maar dat laatste is niet altijd het geval, Bubba is namelijk een stukje volwassener geworden, tekstueel snijdt hij een enkele maal serieuze onderwerpen aan, meestal met succes. Op She Tried rapt hij over zijn ex-vriendin, die hem heeft verlaten. Bubba ziet achteraf de fouten in die hij in de relatie heeft gemaakt, maar ze komt niet meer terug, tot zijn gigantische spijt.

Enkele uitzondering daargelaten is Deliverance in de verste verte geen zwaarmoedig album geworden, nummers van deze net beschreven sombere aard (het droefgeestige Nowhere is hier ook een uitstekend voorbeeld van) voeren nooit de boventoon en dienen enkel en alleen als onderbreking van de opgewekte en originele hiphop zonder doordachte teksten.

Een goed voorbeeld van zo’n enthousiast nummer is Overcome, een krachtige track die leunt op harde blazers, uitaard uit de koker van Timbaland. Daarbovenop telt het album nog wat typische Bubba Sparxxx tracks – hoog tempo, gitaartje erdoor, aanwezig refrein – zoals Take A Load Off en het opgewekte Hootnanny.

(deze recensie schreef ik redelijk lang geleden voor een site, maar daar verwijder ik 'm nu en ik vind het zonde als het gehele schrijfwerk verloren gaat, vandaar).

Bubba Sparxxx, een boerenpummel uit het Zuiden van de VS. Wist in zijn jeugd amper wat rap was (dacht eerst dat het een soort granen van het noorden waren), tot die op een keer bij zijn buurman (die nota bene een anderhalve kilometer ver woonde, zegt genoeg in wat voor een gat hij woonde) rapmuziek hoorde. De brave buurman was immers een fan van dit soort genre en binnen de kortste keren was Bubba Sparxxx ook al verkocht.

Bubba Sparxxx begon ook met het zingen ervan maar hij wist eerst niet over wat. Hij was immers geen gangsta en is niet 27 keer neergeschoten geweest. Toch stonden zijn songs me meteen aan! Dit album van hem is top en bevat één van mijn favoriete songs aller tijden, namelijk Deliverance. Naar deze plaat kan ik maar blijven luisteren, heerlijke country-beat en dan een grappige, leuke en aanstekelijke tekst. Ook de andere liederen van dit album zijn dik in orde maar de song Deliverance zelf is pure klasse. Zo vreemd maar tegelijk o zo lekker!

4,5 sterren. Knap, zeer knap, dat het me na al die jaren nog aanstaat, en hoe!

Heb de titeltrack destijds grijs gedraaid en luister die nog wel eens. Misschien wordt het eens tijd om dit album ook te gaan luisteren.

Dit album valt me nog helemaal niet tegen, alhoewel ik het wel wat te veel van het goede vind. Zeker naar het einde toe blijft het steken in eentonigheid en is de zit dus net wat te lang. Gelukkig zorgt Deliverance nog voor een flinke boost, waardoor het slotstuk niet volledig in het water valt. Qua producties - hoewel niet volledig mijn smaak - is het meer dan prima, en laat Timbaland horen dat hij hier in goede vorm was. Qua raps is het zeker tekstueel gewoon erg matig, maar de stem van Bubba Sparxxx is wel gewoon aardig: ik kan er goed naar luisteren. Dit verstaand op nul plaatje krijgt een nipte voldoende van mij.

Titeltrack is prachtig

Meer dan aardig album. De producties van Timbaland zijn redelijk origineel en de country invloeden geven Dirty South toch een ander sfeertje. Nergens echt indrukwekkend, maar zeker een leuk plaatje.