Counting Hours - The Wishing Tomb (2024)

Van grunts moet je houden. Dat doe ik slechts in zeer beperkte mate. Als het voor mij daadwerkelijk iets toevoegt is een ijselijke schreeuw of zo nu en dan een grommend heerschap best spannend of op zijn minst aanvaardbaar. Af en toe, hè. Grunten om het grunten want 'stijlkenmerk' of omdat het spectaculairder o.i.d. klinkt is verder niet aan mij besteed.

De stijl waarin de muziek gegoten is, spreekt mij daarentegen wel aan. De gewone zang vind ik erg prettig. Alleen zijn er bands met een meer eigen geluid en betere zangpartijen. Katatonia is genoemd. Ja, en dáár kan deze Counting Hours vooralsnog niet aan tippen. Zo is het album van Katatonia Discouraged Ones op zich een leuke referentie, maar het is wel een van de meest mistroostige platen binnen mijn verzameling doomorkesten. Bij Counting Hours heb ik, hoezeer de band ook haar best doet, juist geen beelden van oude, verlaten begraafplaatsen in een mistig veld vol sparren tegen een donkere sterrenhemel. Met een inktzwarte raaf ofzo op zo'n half verweerde steen vol onleesbare inscripties. Om maar eens wat te noemen.

De melodieën op dit album zijn verder (nog) niet zo heel bijzonder, maar niet onaangenaam. Het mag van mij wel iets speelser. Of misschien beter: wat afwisselender. Maar de band is nog jong. Wie weet gaan deze heren dezelfde mooie kant op als mijn favorieten in dit genre.

Counting Hours is zeker een band om in de gaten te houden.