Westside Gunn x Conway the Machine x The Alchemist - Hall & Nash 2 (2023)

Mja.

Dit vervolg op Hall & Nash van Westside Gunn en zijn broer Conway the Machine moesten eigenlijk rond 2016 uitkomen. Rond die tijd hebben de Griselda-heren echter een deal gesloten met Shady Records waardoor de focus niet meer op Hall & Nash 2 lag en deze op de plank bleef liggen. De producer van dit project, The Alchemist, nam het op zich om het project eindelijk uit te brengen.

Het jammere is dat we iedereen al beter gehoord hebben. Voor Conway is dit het 7de project dat hij dit jaar uitbrengt en waar de meerderheid de middelmaat niet ontsteeg geloof ik wat moe geworden te zijn van hem, terwijl hij wel één van mijn favoriete rappers is.
The Alchemist produceert ook niet slecht, maar wederom: we hebben al beter gehoord.

Veel zal ik dit niet meer opzetten vrees ik. Een 13-in-een-dozijn Griselda/The Alchemist-plaatje.
Wel leuk om ScHoolboy Q nog eens te horen, wat mis ik die rapper.

3*

Inderdaad een beetje filteren hier; favorieten zijn het desoriënterende Introduction, de 80s Miami funk van Fork in the Pot, 94 Ghost Shit, de sombere nacht-sfeer van Ray Mysterio en Pete vs Andre (denk Air Holez, Rex Ryan, dat soort werk) en de grimmige onrust van Judas.

94 Ghost Shit heb ik volgens mij al jaren geleden gehoord; met zijn driftig rollende piano-loopje, op de achtergrond aangevuld met mistige fluiten, is het waarschijnlijk het meest urgente nummer op deze plaat. Als ik Yestsida's verhaal lees verbaast het me niet als er al meerdere tracks al langer in omloop zijn.

Houden we nog drie tracks over die op mij weinig impact hebben: Michaelangelo heeft zo'n typische beat die lichte elementen (piano, windklok) vertraagt tot iets sinisters, maar inderdaad heb je dat trucje al vaker en vooral beter gehoord. Fuck & Get High bestaat uit een droge boombap&drum aangevuld met spaarzame free(bar)jazz-akkoorden, en dat gebrek aan variatie kunnen Conway en WestsideGunn niet echt redden hier. Afsluiter Hall & Nash 2 drijft op een smerige bluesy gitaarbend afgewisseld met een kaal baslijntje, maar echt donker wil het niet worden.

Op tweederde van dit half uur durende plaatje heb ik weinig aan te merken, dus al met al kan ik dit Griselda-liefhebber wel aanraden (zeker voor de old schoolers die de opgeblazen trap-beats en het maximalisme van WestsideGunns And Then You Pray For Me eerder dit jaar slecht trokken.

Ik herken wel de Conway-moeheid die Yestsida hier beschrijft; zeker op de meer minimale tracks kun je soms wel met je ogen gaan rollen als je voor de zoveelste keer zijn zelfingenomen flow hoort en de bars niet hitten.

WestsideGunn heeft dit probleem voor mij een stuk minder, doordat hij zichzelf een stuk minder serieus neemt, een hoop goedmaakt met zijn attitude en zijn soms middelmatige lines in ieder geval compenseert met honderd ad-libs.

De afwisseling tussen de twee rappers werkt trouwens wel prima!

PS: shoutout naar ScHoolboy Q inderdaad, klinkt weer top hier.

Fork in the Pot

Fork in the Pot is inderdaad erg lekker. Dit project glijdt verder nogal langs me heen, ik snap wel dat het een poosje op de plank bleef liggen.