Laurie Anderson - United States Live (1983)

Eindelijk, eindelijk, eindelijk is 'ie er dan, op MuMe, o.a. zodat ik 'm direkt kan opnemen in mijn top 10, waarin die om een heleboel redenen thuishoort. Dit werk doet eigenlijk platen als Mister Heartbreak en Big Science een beetje als mosterd na de maaltijd smaken - Al was Big Science er natuurlijk al eerder. Deze multimediashow duurt eigenlijk acht uur, maar is hier teruggebracht tot vier CD's van samen 4 en een half uur speelduur. Vier CD's is lang, maar ik kán lang luisteren naar het betoverende timbe van Anderson's stem. Haar spoken word is vermakelijk, humoristisch en absurd. Ze is kritisch naar zowel de Amerikaanse consumptiemaatschappij als naar de kunst- en muziekwereld en ook vooral zichzelf. Muzikaal is er ook veel te beleven, allerlei onconventionele instrumenten zoals de Tape Bow violin zijn te horen, absurde instrumentaties zoals op Walk The Dog geven je het gevoel na al die jaren nog steeds te luisteren naar Nieuwe Muziek. En zo kan ik nog uren doorgaan. Avant Garde op zijn best!!! Je leest het al, geen al te objectief verhaal dit, maar ik hoop dat de juiste verstaander aan deze woorden genoeg heeft; Bestellen dit ding, geeft niet wat het kost, en stel je open voor de wereld van Laurie Anderson!

In ieder geval zijn er hier al drie de 'Oh Superman' briljant vinden, hier is nummer drie in ieder geval.
En daar blijft het niet bij, voor mij is dit één van de grote meesterwerken uit de geschiedenis van de muziek van de 20e eeuw.
Het overstijgt de term popmuziek, hoewel er ook stukken op staan die onder die je noemer zou kunnen vatten.
Het is in de eerste plaats een registratie van iets wat je, ehmm, totaaltheater zou kunnen noemen? Of multimediashow zo als Citizen schreef.

De stukken van het optreden, de performance, die puur en alleen visueel zijn, zijn omdat het hier natuurlijk een geluidsweergave betreft, weggelaten. Dan blijft er altijd nog bijna vier en een half uur te genieten over.

Wat je te horen krijgt zijn stukken muziek, aaneengeregen door delen gesproken woord, conferences, flarden performance en een soort geluidsbody-art waarbij door Anderson zelf ontwikkelde "muziekinstrumenten" als een versterkte bril 'sounds' ten beste geeft. Dan weer gebruikt ze haar lichaam als klankkast, dan haar hoofd als drumstel.
Verder gebruikt ze tape-loops, vocoders, synclaviers, een 'gewone' viool, en de eerder genoemde 'Tape-Bow Viool", waar de brug vervangen is door een opnamekop van een taperecorder, en de haren van de strijkstok een stuk tape bevat, met verschillende stukken tekst of geluiden op de band, die net als bij een 'echte viool'gestreken worden, maar dan over de onamekop. Door de snelheid en positie te varieren onstaan zo woorden, zinnen of geluiden.
Een aantal microfoons naast elkaar, met verschillende vocoder afstellingen geeft de mogelijkheid om telefoongesprekken en hele dialogen in haar eentje uit te voeren.
Op de hoes is een piepklein stukje van het het visuele aspect van de show te zien ( the light in mouth).

Ik heb het geluk gehad Laurie met een soort samenvatting ( the highlights) van United States ooit een keer live te zien, dat optreden van ook goed drie en een half uur , herinner ik me als de dag van gisteren, het draaien van deze plaat zorgt dan als vanzelf voor de 'beelden'.

De muziek varieert van een soort 'avant-garde pop, tot knappe staaltjes jazz, dan weer minimal music. Van alleen een stem begeleid door een keyboard of tape-loop, tot mooi samenspel met het ensemble, waarbij voor mij persoonlijk drummer David van Tieghem de show steelt.

Laurie Anderson, al sinds '95 samen wonend met Lou Reed,
is en blijft voor mij een vrouw die ik enorm bewonder, er is bijna geen kunstrichting die zij niet op haar zeer eigen wijze gebruikt, om haar boodschap over te brengen, en wat mij betreft in ieder geval altijd boeiend en uniek, vaak prachtig, en soms geniaal.

Daarnaast heeft ze een gevoel voor 'humor' die mij erg aanspreekt:
geen dijenkletser, maar humor met diepgang en een soort sophisticated 'cool', een voorbeeld daarvan:

National Debt.

maar het is meer dan humor alleen, de serieuze ondertoon, haar kijk op de dingen, ik vind het vaak verfrissend, soms ontwapenend, maar altijd in hoge mate zichzelf.