Ride - Interplay (2024)

De Ride? Doen die nog wat? Met gitaren of zo…

Zowaar met gitaren: Ride - Peace Sign live

Album is geïnspireerd door The Unforgettable Fire en The Hurting, geen invloeden die ik zag aankomen…

Dat hoor ik in de opener bepaald niet. Zet voor nu het debuut maar weer eens op…

Toch stoppen ze stiekem op al die nieuwe albums wel een paar pareltjes. Deze ga ik t.z.t. wel eens opzetten om die eruit te vissen.

Zeker een album waar ik naar uitkijk. De drie vrijgegeven songs zijn top. Zeker het aanstekelijke 'Monaco'.

op basis van de vooruit geschoven singels waren er weinig positieve verwachtingen
maar Midnight Rider & vooral Portland Rocks zijn zeer geslaagde songs.
Verre van tegenvallend album dus.-

Ik las dit in een interview met Mark Gardener, maar ik hoor dat niet terug op dit album. New Order is echter nooit ver weg en dat lijkt muzikaal meer een invloed te zijn, Last Frontier had zomaar op Low Life kunnen staan. Midnight Rider en Portland Rocks grijpen weer meer terug op hun jaren negentig geluid.
Best heel aardig album, onverwachts eigenlijk.

Idd - die Last Frontier had zo een out-take van Waiting for the Sirens' Call kunnen zijn (en een vleugje Electronic ligt ook om de hoek). Da's niet echt een fave NO album - mij echt te tam.

Zal album wel eens beluisteren.

Ik vond de singles mooie nummers en lekker in het gehoor liggen. Dat vind ik niet meer genoeg door de overvloed aan goede muziek. Dat is mijn mening.

Ja hun eerste 2 albums waren briljant. Daar kunnen hun overige albums niet tegenop. Misschien heb ik steeds te hoge verwachtingen bij Ride. Ze blijven in ieder geval ruim boven de middelmaat. Gelukkig zijn er songs zoals Light In A Quiet Room en I Came To The Wreck die het album omhoog tillen. Dus na de vorige 2 albums uiteindelijkt toch aangenaam verrast.

Kende deze band totaal niet tot afgelopen week maar dit is wel heel erg New Order op sommige momenten zeg. Vooral Last Frontier en Monaco. Tegen het eind van de plaat worden de songs net iets minder catchy voor mijn gevoel maar dat haalt niks van mijn beoordeling omlaag, een plaat die ik de komende weken nog vaak op ga zetten.

De shoegazers van Ride doen meer van hetzelfde. Niet slecht, maar wat mij betreft ook niet bijzonder.

Aan de horizon van de hedendaagse muziekscene doemt opnieuw een schim op van een band die ooit de verpersoonlijking was van shoegaze: Ride. Deze Britse formatie, die haar wortels diep in de vroege jaren '90 heeft, heeft zich met de loop der jaren ontworsteld aan de nevelige klanken die hen ooit typeerden. Hun recente werk, en in het bijzonder het album 'Interplay', uitgebracht op de laatste adem van maart 2024, is een testament van deze evolutie.

De openingstrack 'Peace Sign' zet de toon met een bedrieglijke eenvoud, een indie-rocknummer dat flirt met de grandeur van hun vroegere werk, maar nooit volledig het verleden omarmt. Het is aangenaam, doch mist de rauwe intensiteit die Ride ooit kenmerkte.

'Last Frontier', daarentegen, herinnert ons aan de dromerige dagen met een subtiele shoegaze invloed die zich als een sluier om de melodie wikkelt. Het is een nummer dat balsem biedt voor de ziel met zijn melodieuze schoonheid.

Vervolgens leidt 'Light in a Quiet Room' ons door een introspectieve reis die uitmondt in een explosie van geluid, een stille storm die zijn kracht vindt in terughoudendheid. 'Monaco', een spoor verder, blijft echter onopgemerkt in zijn kalmte, zonder de harten van luisteraars echt te beroeren.

De reis door 'Interplay' brengt ons bij 'I Came to See the Wreck' en 'Stay Free', beide nummers die zich comfortabel nestelen in de middelmaat, zonder echter de diepere lagen van emotie te raken die Ride voorheen wist te ontginnen.

Een hernieuwde vitaliteit wordt gevonden in 'Last Night I Went Somewhere to Dream', een nummer dat zich ontplooit als een levendige droom, vol van textuur en kleur. 'Sunrise Chaser' en 'Midnight Rider' slingeren tussen de polen van middelmatigheid en lichtpuntjes, waarbij vooral de laatstgenoemde een gruizige nostalgie oproept.

'Portland Rocks' verheft zich boven het maaiveld als de kroonjuweel van dit album, een nummer dat de essentie van Ride's muzikale reis vangt en herdefinieert. 'Essaouira' daalt af naar de meer poppy diepten van hun sonische spectrum, en ondanks zijn vlotte klanken, misstaat het binnen de cohesie van het album.

Afsluitend biedt 'Yesterday Is Just a Song' een ingetogen epiloog aan 'Interplay', een fluistering die ons achterlaat in een staat van contemplatie. Hoewel 'Interplay' verre van een magnum opus is, toont het een band in transitie, zoekend naar nieuwe expressievormen zonder volledig te breken met hun verleden. Dit album, hoewel het de vurige bezieling van hun vroege dagen mist, biedt momenten van heldere schoonheid en een belofte van wat nog kan komen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl