Kim Gordon - The Collective (2024)

Ah thanks! dat was het dus, ja zonder Kim geen SY maar toch fijn dat ze even bij elkaar waren met zijn 3-en. Thurston ook paar keer gezien met meer improvisatie, zeg maar wat ie met Branca al deed, moeilijk doorheen te komen

Sonic Youth had altijd een cool. Een voorliefde voor no wave noise en daaronder begraven mooie liedjes. Zaken die mij aangrepen als tiener. Ik draaide en draaide Daydream nation kapot. Elk stuk leerde ik op een ander moment in mijn leven appreciëren. Ik ben niet voor de Dirty- SY fase. IK hou wel van The Diamond sea, maar vooral het stuk van Confusion is sex tot Daydream nation.

Ik dacht altijd : Kim is de coolfactor, de rest is de muzikale factor.

Nu we al een hele tijd voorbij Sonic Youth zijn en er nieuwe zaken uitkomen zie ik dat Kim Gordon meer was. Ze was de katalysator die nieuwe zaken in gang stak. Want Thurston zijn solo-albums zijn niet slecht, maar het blijft een Sonic Youth light. We hebben het allemaal wel eens gehoord, en beter (Zie ook Pixies, waar een andere Kim solo een betere plaat maakte dan de overblijvende Pixies tot nu toe deden, of Franck Black solo).

Ik vind het echt fantastisch dat ze zichzelf in deze fase van haar carrière nog zo blijft vernieuwen.

Ik geef toe; van haar vorige album No Home Record was ik niet kapot van. Helemaal anders bij deze plaat. Een plaat die me weet te overdonderen zelfs. Mijlenver verwijderd van Sonic Youth en toch helemaal Kim Gordon. Ik zou iets kunnen schrijven over op haar leeftijd nog met zo'n vernieuwende plaat afkomen en het nakijken geven aan vele andere jonge artiesten. De muziek is ruw (alsof Trent Reznor er een hand in had) en weet de sfeer perfect te vatten van deze ontregelende tijden.
In combinatie met de zang van Kim Gordon krijg je een plaat die gewoon heel erg nu klinkt en nergens nostalgisch.
Hoogtepunten genoeg maar Bye Bye, I Don't Miss My Mind, I'm A Man, Trophies, Psychedelic Orgasm en The Believers zijn de songs die ik graag in mijn favorieten lijst zwier.

Ik vind dit verreweg de beste plaat van een Sonic Youth lid na het opheffen van de band. Buitengewoon vette beats, her en der scherp gitaarspel en een stem uit duizenden. Ook op haar 70ste is Kim Gordon übercool. Heb Sonic Youth heel erg vaak gezien, vanaf begin jaren 90. Heb spijt niet naar Kim solo te zijn gegaan. Maar gelukkig deze fijne plaat bij de hand.