Sam Lee - songdreaming (2024)

Het lag voor de hand dat de samenwerking met producer Bernard Butler een vervolg zou krijgen na de bijzonder fraaie voorganger Old Wow. Een album dat bedolven werd onder lovende recensies. The Daily Telegraph concludeerde “A sublime album that demands to be heard in the 21st century” en The Observer omschreef het album als “A dazzling fusion of nature and song”. Ook op zijn vierde album songdreaming is de natuur een belangrijk thema.

Dat blijkt al uit opener Bushes and Briars, gemaakt in combinatie met de documentaire “The Nightingale’s Song” met Sam Lee, die vanaf mei 2024 online te zien is via Emergence Magazine. Voor deze bestaande traditional Bushes and Briars, schreef Sam een nieuwe tekst. Het is een ode aan de nachtegaal, die helaas in het Verenigd Koninkrijk met uitsterven wordt bedreigd. Naast documentairemaker is Sam activist en is hij een moderne uitvoering van Alan Lomax en Cecil Sharp, die allebei oude songs vastlegden.

Regelmatig haalt hij inspiratie uit die stokoude traditionals, zo ook voor het andere, reeds vrijgegeven nummer Meeting Is a Pleasant Place. Hierop wordt Sam begeleid door het Londense gospelkoorTrans Voices, bestaande uit transgenders. De basis van de songs op songdreaming wordt gevormd door contrabas, percussie en viool, maar daarnaast hoor je de nodige andere instrumenten, waaronder uitheemse als de Arabische Qanun en Zweedse Nyckelharpa.

Uiteraard werden de songs andermaal mede gearrangeerd met James Keay. Vaak zijn het voortmeanderende songs, soms op akoestische basis en soms ondersteund door drones soundscapes. Het album is rijk aan muzikaliteit en inventiviteit. Maar als altijd is de herkenbare, wat zalvende stem van Sam de kers op de taart. Voor mij als balsem voor de ziel. Songdreaming is andermaal een grote stap voorwaarts voor Sam. Liefhebbers van vernieuwende, vooruitstrevende folk weten volgens mij genoeg.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

ik ben zeer benieuwd de eerste 2 nummers zijn prachtig! De productie is echt ongelofelijk sterk van Bernard Butler. begint 1 van mijn favorieten van dit moment te worden, plus ik heb een zwak voor koren

Benard Butler en Sam Lee hebben weer een schitterend, tijdloos folkalbum afgeleverd.
Een album, nog meer dan Old Wow, waar je echt even de tijd voor moet nemen, maar dan heb je er ook beeldschone muziek voor terug.
Eerste en laatste nummer zijn voorlopig mijn hoogtepunten, maar het album als geheel doet maar heel weinig onder als die van de voorganger.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sam Lee - songdreaming - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sam Lee - songdreaming
Sam Lee maakt wat traditioneel aandoende Britse folk, maar geeft wel een fascinerende draai aan het genre met geweldige zang, wonderbaarlijke arrangementen en razend knap in elkaar zittende songs

songdreaming van de Britse folkmuzikant Sam Lee is een album om ademloos naar te luisteren. Het is een album dat begint bij de wat traditionelere Britse folk, maar dat vervolgens de grenzen opzoekt. songdreaming valt op door de geweldige zang van de Britse muzikant, die zijn songs een bezwerend karakter geeft. Dat wordt nog eens versterkt door de prachtige instrumentatie, de betoverend mooie arrangementen, de fraaie productie van Bernard Butler en de hoge spanningsbogen die zijn verstopt in de songs op het album. Sam Lee was me eerlijk gezegd nog niet zo opgevallen, maar songdreaming is echt in alle opzichten een fascinerend en hoogstaand album.

Eerder deze week besprak ik The Living Kind van de mij tot dusver onbekende Britse folkmuzikant John Smith, die op zijn nieuwe album aan de hand van topproducer Joe Henry wat opschuift richting Amerikaanse rootsmuziek. Ook Sam Lee is een Britse folkmuzikant, waarvan ik de naam volgens mij wel eens eerder heb gehoord, maar wiens vorige albums mij tot voor kort onbekend waren. Net als John Smith maakte Sam Lee in het verleden behoorlijk traditioneel klinkende Britse folkmuziek, maar in tegenstelling tot John Smith is Sam Lee het genre trouw gebleven op zijn nieuwe album songdreaming.

Nu ben ik over het algemeen niet zo gek op traditionele Britse folkmuziek, maar wat is songdreaming van Sam Lee een opwindend album. De Britse muzikant werkte op zijn vorige album samen met Bernard Butler, ooit de stergitarist van Suede, maar de afgelopen jaren, buiten een uitstapje met Jessie Buckley, vooral actief als producer. Bernard Butler heeft ook songdreaming voorzien van een prachtige productie, waarin Sam Lee de traditionele Britse folk trouw blijft, maar ook continu de grenzen van het genre opzoekt.

Naast Bernard Butler speelt ook componist en arrangeur James Keay een belangrijke rol op het nieuwe album van Sam Lee. De in de basis sobere en traditioneel klinkende folksongs van de Britse muzikant zijn voorzien van fascinerende arrangementen en zo nu en dan groots en meeslepend klinkende klankentapijten. Het contrasteert prachtig met de meer ingetogen delen van de songs van Sam Lee, die beschikt over een stem die gemaakt is voor traditioneel klinkende folk. Het is het soort stem waar ik normaal gesproken geen zwak voor heb, maar de zang op songdreaming is echt geweldig en geeft de songs van Sam Lee een indringend of zelfs bezwerend karakter.

In de meer ingetogen passages domineert de fascinerende zang van Sam Lee, maar let ook zeker op de prachtige instrumentatie, waarin bijzondere baslijnen centraal staan en waar de andere grotendeels akoestische instrumenten prachtig omheen draaien. Het is een instrumentarium dat past bij Britse folk, maar ze zijn dit keer ingepast in een razend spannend geluid. Het is een geluid dat veel grootser klinkt wanneer de strijkers aanzwellen, wat de songs van Sam Lee voorziet van hoge spanningsbogen.

Omdat ik niet zo heel vaak naar dit soort folk luister moest ik er even aan wennen, maar ik vind songdreaming minstens net zo spannend als de albums van Lankum en ØXN, waarvan met name de laatste heel hoog in mijn jaarlijstje stond vorig jaar. Zeker wanneer de muziek van Sam Lee donker en dreigend klinkt is hij niet zo heel ver verwijderd van de muziek van de twee Ierse bands, maar songdreaming is een stuk veelzijdiger en kan ook flink gas terug nemen.

Het album bevat negen songs, waaronder een aantal langere songs, en het zijn songs die zeker bij eerste beluistering en zowel door de zang als door de instrumentatie en de productie behoorlijk overweldigend over kunnen komen, al heeft het album ook zeker zijn rustpunten. Ook na meerdere keren horen blijf ik me verbazen over alle rijkdom in de zang en de muziek en over het gevoel die in de stem en de instrumenten zijn gestopt en iedere keer als ik naar songdreaming van Sam Lee luister ben ik weer wat meer onder de indruk van dit buitengewoon fascinerende album. Erwin Zijleman

Hoi Lura ik zag dat Sam Lee ook een bijdrage leverde aan het album "Banish Air from Air" van Ben Walker. zijn albums en de duo albums met Josienne Clarke en haar solo albums wil ik eens uitproberen. vraagje aan jou met welke albums te beginnen? Tja, er staat zoveel op MuMe. zag ook zeer positieve recensies bij albums van de mij onbekende Colleen Raney. zijn haar albums ergens verkrijgbaar? trouwens het 1e album van Katherine Priddy vind ik prachtig, haar 2e een stuk minder. hou meer van de akoestische, ingetogen folk, een beetje experiment is okay maar ook niet weer teveel

Allereerst zou ik je dit album willen aanbevelen, potjandosie : Nessi Gomes - Diamonds & Demons (2016) - MusicMeter.nl Op het titelnummer zingt Sam Lee een duet met Nessi Gomes.

De albums van Colleen Raney zijn te koop op Bandcamp, vooral haar album Here This is Home vind ik prachtig. De verzendkosten zijn minder dan 7 euro, dus dat valt mee. Kreeg pas van een promotor een cd toegestuurd uit Amerika en de verzendkosten daarvan bedroegen meer dan 21 Dollar.

Bij Josienne Clarke zou ik beginnen met haar debuut One Light is Gone. In All Weather behoort ook tot mijn persoonlijke favorieten. Het is het eerste album na de breuk met zowel Ben Walker als ook met haar toenmalige vriend. Sindsdien woont ze grotendeels op het Schotse eiland Bute, waar haar moeders familie vandaan komt. Van de albums samen met Ben Walker behoort zeker Fire & Fortune tot mijn favorieten.

Clarke heeft trouwens met haar goede vriendin Samantha Whates in de groep PicaPica gespeeld. Zeker ook de moeite waard. Waiting Room van Samantha Whates was trouwens een van mijn favoriete albums van 2019.

Ik heb overigens hoge verwachtingen van Clarke's nieuwe album Parenthesis, I. De eerst vrijgegeven single Most of All, doet een sober, ingetogen album vermoeden.

Soms kijk ik weken niet op MusicMeter en vraag ik me af waarom ik een account heb. Als ik dan vervolgens weer even kijk en gebruikers als Lura en erwinz volg dan weet ik weer waarom. Sam Lee is voor mij een nieuwe ontdekking en wat voor één. Wat een prachtig album. De door erwinz genoemde John Smith beluister ik wel al langer en kan ik erg waarderen. Sam Lee is echter inderdaad traditioneler, maar wat een pracht. Dank maar weer voor een goede tip!

Misschien is dit album ook wel wat voor jou , MartijnW : Allen Temple - Anam Na Mara (2024) - MusicMeter.nl ?

Dank voor de tip Lura eerste paar luisterbeurten zijn zeer positief. Dit is een debuut begrijp ik! Erg sterk!

Dit album begint te groeien bij mij. In eerste instantie vond ik hem minder dan vorige mooi album maar deze is toch gevarieerdeer. En de productie van butler is zeker op koptelefoon magic! Beter dan zijn onlangs verschenen eigen album. 8 december staat Sam Lee in het Paard op het Hinkfestival waar ik zelf ook optreed met The Bulfight. Dus ik ga zeker Sam Lee daar beluisteren