Arab Strap - I'm Totally Fine with It 👍 Don't Give a Fuck Anymore 👍 (2024)

Dit album is wel aanzienlijk minder verrassend dan de voorganger, want alles waarmee de band hun lange stilte daarop doorbrak komt hierop terug. Qua uitwerking echter is deze plaat minstens zo briljant; een perfectionering van wat al zo perfect leek. De thematiek van de existentiële leegtes die het informatie-/smartphonetijdperk met zich meebrengt is op zich niet zo origineel te noemen, maar doorgaans wordt daar op een meer sardonisch/tragedische wijze over gezongen (Father John Misty's Pure Comedy bijvoorbeeld) of met een melancholische bevreemding (Damon Albarn's Everyday Robots), maar wat deze plaat-met-heerlijke-titel zo fucking uniek maakt: de pijnlijk herkenbare fysieke walging zoals Moffat dit als geen ander kan verwoorden en samen met Middleton op zulke eigenzinnig bezwerende klanken weet te zetten die je opslokken en weer uitspugen. Het leed van de moderniteit verwordt daarmee tot iets tijdloos primitiefs. Waanzinnig consistent vormgegeven ook, met alle lyrics als whatsappberichten. Deze band weet altijd zo sterk tegenstrijdige emoties over te brengen en op deze plaat nog wel meer dan ooit: bijzonder benauwend indringend maar toch ook altijd met net voldoende lucht en humor, zodat de schoonheid van dit alles des te harder binnenkomt. Een plaat om je door te laten verzwelgen.