Michael Head & The Red Elastic Band - Loophole (2024)

Sterke Love-invloed op Ciao Ciao Bambino, deze week kwam Shirl's Ghost uit.

Album, net als de voorganger, geproduceerd door Bill Ryder-Jones, die zelf ook al een puike nieuwe plaat uitbracht in dit nog altijd prille jaar.

The Red Elastic Band met als muzikaal brein Michael Head heeft zijn oorsprong in The Pale Fountains (80-ties) en Shark (90-ties). In die 40 jaar heeft hij vanuit thuisbasis Liverpool meer gemiddelde albums gemaakt dan uitblinkers, maar is nu productiever dan ooit. Er zit maar 2 jaar tussen het vorige album ‘Dear Scott’ dat opviel door karaktervoller songwriting, een heel album vol.
‘Loophole’ gaat in dat spoor door, maar is ook veel diverser in de muzikale invulling,
want naast Folk getokkel en jazzy Bossa-nova is er ook dixieland of ragtime gebruikt.
Accenten worden dan weer gezet met trompet, fluiten of weelderige strijkers.
Een bijzonder rijk album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Michael Head & The Red Elastic Band - Loophole - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Michael Head & The Red Elastic Band - Loophole
Michael Head is misschien niet zo heel bekend, maar behoort absoluut tot de grote songwriters uit de Britse muziekgeschiedenis, wat hij ook weer laat horen op het met The Red Elastic Band gemaakte Loophole

Dear Scott van Michael Head & The Red Elastic Band werd twee jaar geleden terecht overladen met positieve recensies en dook bovendien op in menig aansprekend jaarlijstje. Het was het zoveelste uitstekende album van de Britse muzikant, die desondanks onbekend is gebleven bij het grote publiek. Het deze week verschenen Loophole gaat daar waarschijnlijk geen verandering in brengen, maar ook op zijn nieuwe album zijn Michael Head en The Red Elastic Band in topvorm. Loophole staat vol met geweldige popsongs. Het zijn popsongs die flarden van een aantal decennia Britse popmuziek laten horen, maar Michael Head geeft ook altijd een bijzondere twist aan zijn songs. Unieke muzikant.

Voor een glansrijke carrière in de popmuziek moet je niet alleen beschikken over het nodige talent, maar moet je ook een beetje geluk hebben. Met het talent zit het bij Michael Head wel goed, maar aan geluk heeft het de Britse muzikant vaak ontbroken, al was dat ook deels zijn eigen schuld. De naam Michael Head zal daarom bij het grote publiek helaas geen belletje doen rinkelen, maar dat hij behoort tot de grootheden binnen de Britse popmuziek valt op basis van zijn indrukwekkende oeuvre niet te ontkennen.

Michael Head maakte in de jaren 80 deel uit van de Britse band The Pale Fountains. Het is een band die met een beetje meer geluk was uitgegroeid tot een van de allergrootste bands uit de jaren 80, maar het liep, mede door de drugsverslaving van Michael Head, anders. Vervolgens maakte de Britse muzikant vanaf het eind van de jaren 80 albums met zijn band Shack, waar ook zijn broer John deel van uitmaakte.

Het leverde in een periode van een kleine twintig jaar vijf uitstekende albums op, waarvan zeker de laatste vier wat mij betreft hadden moeten uitgroeien tot klassiekers. In de tussentijd maakte Michael Head ook nog een uitstekend album met zijn band The Strands, maar geen van de albums van de Britse muzikant werd door een groot publiek op de juiste waarde geschat.

Een volgende verslaving, aan alcohol dit keer, wierp de Britse muzikant weer ver terug, maar in 2017 dook Michael Head, samen met zijn band The Red Elastic Band, op met het wederom uitstekende Adiós Señor Pussycat. Het album deed, zoals zoveel albums van Michael Head, niet heel veel en dat had wederom niets te maken met de kwaliteit van het album, want Michael verkeerde bij zijn terugkeer in een grootse vorm.

De erkenning kwam dan eindelijk in 2022 met het album Dear Scott, dat werd bejubeld door de critici, maar dat ook in wat bredere kring de aandacht trok, al heeft ook dit album Michael Head niet wereldberoemd gemaakt. De opvolger van Dear Scott heeft gelukkig niet heel lang op zich laten wachten, want deze week is het wederom samen met The Red Elastic Band gemaakte Loophole verschenen.

Loophole ligt in het verlengde van het terecht zo geprezen Dear Scott en werd net als zijn voorganger geproduceerd door Bill Ryder-Jones. Ook dit keer komt Michael Head op de proppen met een album dat zich laat beschrijven als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast.

Het is een platenkast die goed is gevuld met alles dat de Britse popmuziek de afgelopen decennia leuk maakte, al gaat de voorkeur dit keer uit naar de melodieuze gitaarpop uit de jaren 80 en de psychedelica uit de twee decennia die hier aan vooraf gingen. Michael Head beperkt zich wat betreft invloeden niet helemaal tot het Verenigd Koninkrijk, want ook de briljante popsongs van de Australische band The Go-Betweens klinken nadrukkelijk door op Loophole.

Iedereen die het oeuvre van Michael Head koestert zal ook weer in zijn of haar nopjes zijn met Loophole, dat niet onder doet voor de andere albums van de muzikant uit Liverpool aan dat ook weer iets toevoegt aan zijn unieke oeuvre. Aan de ene kant hoop je dat Michael Head na al die decennia ploeteren nog een keer wereldberoemd wordt met zijn geweldige songs, maar aan de andere kant heeft het ook wel wat om de pareltjes van deze cultmuzikant slechts in kleine kring te delen en te koesteren. Dear Scott haalde twee jaar geleden terecht flink wat jaarlijstjes en Loophole is zeker niet minder. Ga dat horen! Erwin Zijleman

Oei oei Michael wat doe je me nu aan? Als longtime follower slik ik al decennia lang alles naar binnen wat je uitbrengt en daar heb ik nog nooit spijt van gehad, tot vandaag. Ik moet het album nog wat in laten zinken maar de eerste indruk is toch matig. Het klinkt allemaal wat futloos en en zelfs wat onvast en wiebelig qua stem (Ambrosius, Tout Suite!). De man heeft een zeer beroerde tijd achter de rug maar schijnt (gelukkig) weer opgeklommen te zijn uit het dal der verslavingen. Ik heb (en hou) altijd een groot zwak voor deze Britse singer songwriter maar dit album valt toch wat tegen. Ik ga er komende week nog wat uitgebreider voor zitten.