Midas Fall - Cold Waves Divide Us (2024)

De 2 prachtige You Tube clips beloven veel goeds.

En ook de clip van de 3e single toegevoegd. I am Wrong.

Wat een geweldige zangeres !

(doet me bij vlagen denken aan Cammie Gilbert van Oceans of Slumber, al maakt die nog net wat meer indruk... )

Cold Waves Divide Us. Een aardsverschuiving drijft ons uiteen. Midas Fall schetst het beeld van een in verval geraakte planeet, die met een oerknal tegen het hemelse paradijs botst. Kilte transformeert de aarde in een winterse bevroren wereld, waar koud contactgestoordheid heerst en egocentrisme de emoties van gevoel zuivert. De Schotse emocore progrockers flikken het om op hun vijfde studioplaat een soundtrack van het hedendaagse nu in elkaar te knutselen.

Zonder de zang van Elizabeth Heaton blijft er een geraffineerd in elkaar geschept muzikaal diepgrijs landschap over. Maar als je dan toch zo’n prachtstem in het bezit hebt, buit deze dan ook uit. Vergeet echter niet dat de vocalist tevens het talent bezit om de plaat van verschillende opbouwende lagen te voorzien. Samen met Rowan Burn draagt ze de verantwoording over het fundament, en de twee multi-instrumentalisten dames krijgen hierbij hulp van mannelijk evenbeeld Michael Hamilton, die met zijn bas de brokstukken aan elkaar lijmt.

Een buitenstaander refereert Midas Fall aan de gothicrock, vooral de sprookjesachtige In This Avalanche en Monsters ballads liggen in het verlengde van het betere Within Temptation en Nightwish werk. Een insider kijkt echter verder dan deze theatrale melancholie en hoort vooral een vernietigend down to earth geluid terug. Cold Waves Divide Us heeft niks optimistisch, het symboliseert de leegte en maakt uit de asresten zandkastelen, welke weer net zo eenvoudig uit elkaar spatten.

Midas Fall, het koninkrijk op de rand van de afgrond. Geluk is niet te koop, winst is niet af te dwingen, slechts de zekerheid van het verlies heerst. Cold Waves Divide Us heeft nog meer zeggenschap dan het eerder werk, is nog breekbaarder, nog goddelijker, met nog meer emotionele diepgang.

Elizabeth Heaton buit haar rol als treurende Moeder Aarde volledig uit, en als geen ander weten de Schotten hun traditionele folkroots in die intense natuurbeleving om te zetten. Want daar ligt de kern, de basis. Het zijn gevoelsdieren, Fish van Marillion, Elizabeth Fraser van Cocteau Twins, Mike Scott van The Waterboys, Sharleen Spiteri van Texas, noem ze maar op. Muzikanten die niet alleen zingen, maar ook hun hart laten spreken.

Voeg daar Elizabeth Heaton maar aan toe. Elizabeth Heaton overstijgt zichzelf door zich niet meer ten gunste van de songs op te stellen. De warme droefenis is bijna menselijk, gemeend ontroerend. Nog steeds gaat ze spaarzaam met woorden om, gebruikt ze korte zinnen op de meest krachtige wijze, betovert ze de luisteraar die met een onbehaaglijk brekend gevoel achterblijft.

Piano en songsmit drums leiden In the Morning We’ll Be Someone Else in, de transformatie tussen nacht en dag. Smekend zoekt Elizabeth Heaton naar een rustpunt, een ijkpunt voor haar onrustige gedachtegang. Een wervelwind aan opeenvolgende climax extases, gevangen in een wervelwind aan shoegazer noise. Het verraderlijke bedrog en twijfel roepen de keerzijde van het bestaan in I Am Wrong op.

Door zelfkennis en de Salt verbittering verrijk je jezelf, kun je vervolgens andere wegen inslaan. I Am Wrong heeft het militante opzwepende van jaren tachtig postpunk, hoopvolle dominante percussie verzacht door dromerige gitaarstructuurlijnen. Het instrumentale Point Of Diminishing Return voegt synthpop echo’s toe en begeeft zich op de rand van de jaren negentig. Het vergevende Salt tranendal biedt vooral troost en vrede.

Het is de kracht van de zangeres om je met het zelf geschepte slachtveld te confronteren. De Cold Waves Divide Us tribal regendans is een rouwende boetedoening voor de vreselijke daden, een schuldbekentenis. De wereld is verscheurd en niet meer te helen. We hongeren onszelf uit en voeden ons niet langer met vertrouwen en liefde. Enkel de Atrophy treurzang heeft die hypnotiserende kracht om te verleiden. Nou, dan mag wel wat positiever. Nee, juist niet, de schoonheid zit hem dus in die beladenheid. Deze zoektocht brengt je uiteindelijk bij de perfect uitgespeelde Little Wooden Boxes onweersbui waarachter een gouden regenboog zich schuilhoudt. Om dan toch nog met de verdovend Mute softpop ruis te eindigen dwingt respect af.

Midas Fall - Cold Waves Divide Us | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dit is er eentje in het rijtje van 'hoe vaker je hem hoort hoe beter die bevalt'. Muzikaal is het heerlijke sfeervol en die zang maakt het daarbij wel af. Die combinatie doet het voor mij hier erg goed merk ik. Waardoor ze mij al snel helemaal weten op te nemen in het geheel.

Mooie plaat. Goeie zangeres, Midas Fall klinkt weer tof.

Erg fijne plaat. Kabbelt idd een beetje door, maar wel erg aangenaam.

Mee eens. Ik heb geloof ik Midas Fall ontdekt door de ALT 152. Toen 2 albums aangeschaft. In de vergetelheid geraakt. Nu weer herontdekt. I Am Wrong is een fijn nummer!

Betoverend en onontkoombaar, het Britse ensemble Midas Fall heeft de muzikale grenzen opnieuw gedefinieerd met hun nieuwste album, Cold Waved Divide Us, een meesterstuk net vers uitgebracht. Met dit album, geworteld in de progressieve postrock traditie, voert de band de luisteraar mee op een auditieve ontdekkingsreis vol onvoorspelbare wendingen.

De inleidende compositie, In the Morning We'll Be Someone Else, dient als een perfecte introductie tot het sonische landschap van het album, waarbij robuuste vocale harmonieën de boventoon voeren. De muzikale expressie wordt verder verrijkt in het tweede nummer I am Wrong, dat culmineert in een fraaie apotheose.

Salt, een toonbeeld van ingetogenheid, benut de menselijke stem als een intrigerend instrument, geleidelijk opbouwend tot een sonische explosie, een karakteristiek element van de postrock esthetiek. In schril contrast hiermee staat This Avalanche, de ballade van het album, die de harten van de luisteraars beroert met zijn lyrische tederheid.

Vervolgens onthult Point of Diminishing Return zich bijna geheel als een instrumentaal narratief, gedragen door melodieën die de ziel strelen en tot meditatie aanzetten. In het nummer Monsters wordt de diepte van de progrock verkend.

De hemelse zang in Atrophy omhult de luisteraar in een serene omhelzing, en behoud dit vreedzame aura tot de laatste noot. Terwijl het titelnummer, Cold Waved Divide Us, zich moeilijk laat klasseren binnen strikte muzikale categorieën, biedt het een unieke ervaring die buiten de gebaande paden treedt.

De voorlaatste track, Little Wooden Boxes, presenteert zich als een melodische progrock compositie, eindigend met een onheilspellend slot dat de ziel raakt. Het slotakkoord, Mute, manifesteert zich als mijn persoonlijke favoriet; een ode aan prachtige melodieën verweven met ruwe, gruizige gitaarklanken die het album tot een bevredigend slot brengen.

Cold Waved Divide Us is niet slechts een album; het is een epische saga, verpakt in muziek, die de grenzen van de progressieve postrock uitdaagt en de luisteraar uitnodigt tot een diepe introspectie. Midas Fall heeft wederom een meesterwerk afgeleverd!

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl