Oceans of Slumber - Starlight and Ash (2022)
mijn stem
21 stemmen
Verenigde Staten
Metal
Label: Century Media
-
The Waters Rising (4:22)
-
Hearts of Stone (3:56)
-
The Lighthouse (3:34)
-
Red Forest Roads (4:08)
-
The Hanging Tree (4:03)
-
Salvation (5:04)
-
Star Altar (5:55)
-
The Spring of 21 (3:20)
-
Just a Day (6:03)
-
House of the Rising Sun (4:23)
-
The Shipbuilders Son (4:58)
0
geplaatst: 19 juli 2022, 19:41 uur
Ik kijk hier wel naar uit vrijdag. Deze band in de gaten gehouden sinds hun album Winter, waarvan ik de titeltrack een fantastische mix van prog/death metal en haast R&B achtige zang vond.
Het voorgaande self-titled album bevatte ook nog death metal invloeden, maar sloeg bij mij niet erg aan. Dit album schijnt alle growls achterwege te laten, maar afgaande op de eerste vier singles heeft de band nu echt een eigen sound gevonden.
Het voorgaande self-titled album bevatte ook nog death metal invloeden, maar sloeg bij mij niet erg aan. Dit album schijnt alle growls achterwege te laten, maar afgaande op de eerste vier singles heeft de band nu echt een eigen sound gevonden.
0
geplaatst: 22 juli 2022, 10:21 uur
Nog niet omver geblazen door het hele album maar hij kan nog groeien. Eerste indruk is prima!
In ieder geval onder de indruk van de geslaagde radicale transformatie van grof gezegd metal naar rock. De band noemt het zelf New Southern Gothic, een vrij treffende omschrijving. Het duistere sfeertje zit er nog steeds helemaal in.
In plaats van nummers met allerlei vertakkingen wordt er nu gekozen voor solide beats (hier en daar met haast triphop achtige productie), sterke refreinen en gelaagde, maar spaarzame instrumentatie. Er is veel meer nagedacht over sound en dat maakt dat de band in één klap veel serieuzer te nemen is wat mij betreft. Dit is muziek waar een groter publiek van zou kunnen genieten, en daar is niets mis mee.
In ieder geval onder de indruk van de geslaagde radicale transformatie van grof gezegd metal naar rock. De band noemt het zelf New Southern Gothic, een vrij treffende omschrijving. Het duistere sfeertje zit er nog steeds helemaal in.
In plaats van nummers met allerlei vertakkingen wordt er nu gekozen voor solide beats (hier en daar met haast triphop achtige productie), sterke refreinen en gelaagde, maar spaarzame instrumentatie. Er is veel meer nagedacht over sound en dat maakt dat de band in één klap veel serieuzer te nemen is wat mij betreft. Dit is muziek waar een groter publiek van zou kunnen genieten, en daar is niets mis mee.
0
geplaatst: 22 juli 2022, 14:04 uur
Staat zeker op het lijstje dit weekend. De al uitgekomen cover van House of the rising sun vind ik echter redelijk overbodig. Lees verder vooral wat wisselende recensies dus ben benieuwd.
1
geplaatst: 23 juli 2022, 01:23 uur
In de Tour van 2022 baart Wout van Aert opzien met zijn enorme prestaties. Hij lijkt werkelijk alles te kunnen, gaat voorop in de bergen en rijdt in de groene sprinterstrui Parijs binnen. Prachtig om als sportliefhebber naar te kijken, maar het ultieme doel van een ronderenner, de Gele Trui, zal hij als 'alleskunner' op deze manier niet winnen. Daarvoor moet hij volgens de kenners zijn trainingsprogramma aanpassen en gewicht verliezen.
Oceans Of Slumber liet op hun vorige albums horen een soort muzikale Wout van Aert te zijn. Brute death metal en doom werden afgewisseld met sterke progressieve metal en op andere momenten klonk de band juist heel ingetogen en klein. Alles op een bijzonder hoog niveau, maar daardoor soms ook erg onevenwichtig. Met name het titelloze album uit 2020 klonk daardoor een beetje richtingloos.
De band lijkt zich dit zelf ook gerealiseerd te hebben en met Starlight and Ash kiest de band voor een veel eenduidiger geluid en veel meer focus op hun grootste kracht, Cammie Gilbert, die op dit album meer dan ooit de ruimte krijgt om te schitteren.
Weg zijn de blastbeats, de drukke progressieve passages en de deathgrunts. Dit alles ten faveure van de sfeervolle gothic- en doom metal waarin de band altijd al het sterkste leek te zijn. Het levert een bijzonder krachtig album op! Ik ben benieuwd of Oceans Of Slumber met hun afgeslankte bandgeluid een groter publiek weet te bereiken. Het is ze in ieder geval van harte gegund.
Oceans Of Slumber liet op hun vorige albums horen een soort muzikale Wout van Aert te zijn. Brute death metal en doom werden afgewisseld met sterke progressieve metal en op andere momenten klonk de band juist heel ingetogen en klein. Alles op een bijzonder hoog niveau, maar daardoor soms ook erg onevenwichtig. Met name het titelloze album uit 2020 klonk daardoor een beetje richtingloos.
De band lijkt zich dit zelf ook gerealiseerd te hebben en met Starlight and Ash kiest de band voor een veel eenduidiger geluid en veel meer focus op hun grootste kracht, Cammie Gilbert, die op dit album meer dan ooit de ruimte krijgt om te schitteren.
Weg zijn de blastbeats, de drukke progressieve passages en de deathgrunts. Dit alles ten faveure van de sfeervolle gothic- en doom metal waarin de band altijd al het sterkste leek te zijn. Het levert een bijzonder krachtig album op! Ik ben benieuwd of Oceans Of Slumber met hun afgeslankte bandgeluid een groter publiek weet te bereiken. Het is ze in ieder geval van harte gegund.
0
geplaatst: 24 juli 2022, 21:42 uur
Het nadeel van het omvormen van je metal roots naar een gothic sound is dat je er ook fans mee verliest. Ik zit tevergeefs te wachten op wat vuurwerk. Ben nog niet zo overtuigd dat deze bij mij goed gaat vallen. Voor mijn gevoel duurt het album enorm lang maar dat blijkt in de praktijk mee te vallen.
0
geplaatst: 25 juli 2022, 20:11 uur
1e indruk: enerzijds "jammer" van het steeds verder verlaten van de metal sound, maar ze doen het wel erg mooi en sfeervol; wat een geweldige zangeres is die Cammie Gilbert toch... 
Gaat zeker nog vele rondjes draaien
Gaat zeker nog vele rondjes draaien
2
geplaatst: 30 juli 2022, 19:04 uur
Ik vind het een prima plaat geworden. Bij tijd en wijle nog wel stevig maar gelukkig zijn de grunts uit het verleden verdwenen. Ik kan grunten pirma hebben maar bij Oceans of Slumber vond ik ze soms afbreuk doen aan een vaak mooi nummer.En dat terwijl je gewoon een geweldige zangeres tot je beschikking hebt. Nu is er vooral veel sfeer en intensiteit voor in de plaats gekomen.
0
geplaatst: 31 juli 2022, 02:20 uur
Moet hem zelf ook nog wat vaker draaien. Om heel eerlijk te zijn was ik nog niet echt weggeblazen door de plaat, slecht is hij ook niet.
0
geplaatst: 1 augustus 2022, 23:44 uur
Een flinke stijlbreuk vergeleken met het eerdere werk van de band. Weg zijn de gitaren en de grunts; daarvoor in de plaats gekomen is een broeïerig, Portishead-achtig geluid. Het album zit knap in elkaar en zangeres Cammie Gilbert weet wederom te overtuigen, maar er zijn slechts een handjevol echt sterke tracks en gaandeweg kakt de boel behoorlijk in. Hopelijk een eenmalig experiment, maar ik vrees het ergste.
0
geplaatst: 4 augustus 2022, 18:20 uur
Was érg enthousiast in het begin, en de eerste helft is zeker sterk. Helaas zakt het in de tweede helft toch behoorlijk in, het My Immortal achtige nummer Just A Day weet me niet te raken en ook de afsluiter is nou niet bepaald overweldigend. The Hanging Tree is een chill electronica nummer maar haalt uiteindelijk gewoon onwijs de vaart uit de boel.
Een ruime 3,5, voorlopig. De eerste drie tracks vind ik het sterkste werk van de band sinds ik ze ontdekte met het werkelijk fenomenale nummer Winter. In die stijl zijn ze daar m.i. nooit overheen gegaan, maar deze nieuwe muzikale richting belooft veel goeds.
Een ruime 3,5, voorlopig. De eerste drie tracks vind ik het sterkste werk van de band sinds ik ze ontdekte met het werkelijk fenomenale nummer Winter. In die stijl zijn ze daar m.i. nooit overheen gegaan, maar deze nieuwe muzikale richting belooft veel goeds.
0
geplaatst: 25 december 2022, 08:26 uur
Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.
Nog steeds klinkt Starlight And Ash erg sterk, al geldt dat vooral voor kant A. En de cover van House Of The Rising Sun had achterwege mogen blijven.
Score: 85/100
1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
12. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
12. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
12. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
16. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
16. Sigh - Shiki (83)
16. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
19. Voivod - Synchro Anarchy (82)
19. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)
namsaap schreef:
In de Tour van 2022 baart Wout van Aert opzien met zijn enorme prestaties. Hij lijkt werkelijk alles te kunnen, gaat voorop in de bergen en rijdt in de groene sprinterstrui Parijs binnen. Prachtig om als sportliefhebber naar te kijken, maar het ultieme doel van een ronderenner, de Gele Trui, zal hij als 'alleskunner' op deze manier niet winnen. Daarvoor moet hij volgens de kenners zijn trainingsprogramma aanpassen en gewicht verliezen.
Oceans Of Slumber liet op hun vorige albums horen een soort muzikale Wout van Aert te zijn. Brute death metal en doom werden afgewisseld met sterke progressieve metal en op andere momenten klonk de band juist heel ingetogen en klein. Alles op een bijzonder hoog niveau, maar daardoor soms ook erg onevenwichtig. Met name het titelloze album uit 2020 klonk daardoor een beetje richtingloos.
De band lijkt zich dit zelf ook gerealiseerd te hebben en met Starlight and Ash kiest de band voor een veel eenduidiger geluid en veel meer focus op hun grootste kracht, Cammie Gilbert, die op dit album meer dan ooit de ruimte krijgt om te schitteren.
Weg zijn de blastbeats, de drukke progressieve passages en de deathgrunts. Dit alles ten faveure van de sfeervolle gothic- en doom metal waarin de band altijd al het sterkste leek te zijn. Het levert een bijzonder krachtig album op! Ik ben benieuwd of Oceans Of Slumber met hun afgeslankte bandgeluid een groter publiek weet te bereiken. Het is ze in ieder geval van harte gegund.
In de Tour van 2022 baart Wout van Aert opzien met zijn enorme prestaties. Hij lijkt werkelijk alles te kunnen, gaat voorop in de bergen en rijdt in de groene sprinterstrui Parijs binnen. Prachtig om als sportliefhebber naar te kijken, maar het ultieme doel van een ronderenner, de Gele Trui, zal hij als 'alleskunner' op deze manier niet winnen. Daarvoor moet hij volgens de kenners zijn trainingsprogramma aanpassen en gewicht verliezen.
Oceans Of Slumber liet op hun vorige albums horen een soort muzikale Wout van Aert te zijn. Brute death metal en doom werden afgewisseld met sterke progressieve metal en op andere momenten klonk de band juist heel ingetogen en klein. Alles op een bijzonder hoog niveau, maar daardoor soms ook erg onevenwichtig. Met name het titelloze album uit 2020 klonk daardoor een beetje richtingloos.
De band lijkt zich dit zelf ook gerealiseerd te hebben en met Starlight and Ash kiest de band voor een veel eenduidiger geluid en veel meer focus op hun grootste kracht, Cammie Gilbert, die op dit album meer dan ooit de ruimte krijgt om te schitteren.
Weg zijn de blastbeats, de drukke progressieve passages en de deathgrunts. Dit alles ten faveure van de sfeervolle gothic- en doom metal waarin de band altijd al het sterkste leek te zijn. Het levert een bijzonder krachtig album op! Ik ben benieuwd of Oceans Of Slumber met hun afgeslankte bandgeluid een groter publiek weet te bereiken. Het is ze in ieder geval van harte gegund.
Nog steeds klinkt Starlight And Ash erg sterk, al geldt dat vooral voor kant A. En de cover van House Of The Rising Sun had achterwege mogen blijven.
Score: 85/100
1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
12. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
12. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
12. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
16. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
16. Sigh - Shiki (83)
16. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
19. Voivod - Synchro Anarchy (82)
19. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)
0
geplaatst: 5 juli 2023, 10:34 uur
pos schreef:
Ik vind het een prima plaat geworden. Bij tijd en wijle nog wel stevig maar gelukkig zijn de grunts uit het verleden verdwenen. Ik kan grunten pirma hebben maar bij Oceans of Slumber vond ik ze soms afbreuk doen aan een vaak mooi nummer.En dat terwijl je gewoon een geweldige zangeres tot je beschikking hebt. Nu is er vooral veel sfeer en intensiteit voor in de plaats gekomen.
dat dus Ik vind het een prima plaat geworden. Bij tijd en wijle nog wel stevig maar gelukkig zijn de grunts uit het verleden verdwenen. Ik kan grunten pirma hebben maar bij Oceans of Slumber vond ik ze soms afbreuk doen aan een vaak mooi nummer.En dat terwijl je gewoon een geweldige zangeres tot je beschikking hebt. Nu is er vooral veel sfeer en intensiteit voor in de plaats gekomen.
en vanuit stukje in progwereld waar Ayreonfreak
“Starlight And Ash” gaat ongetwijfeld fans van het eerste uur kwetsen.
niet dus * denotes required fields.
* denotes required fields.