Emergency - Martial Law (1989)

Gladde eighties metal. "Äcross the desert sands" springt er wel uit!

" Across the Desert Sands" is zelfs nog te horen geweest in het le-gen-da-ri-sche Vara's Vuurwerk als demo van de week. Vond het een erg goed nummer.

Ja, daar kende ik m ook van! Wel n andere versie overigens.

Ik zit dit album nu te luisteren. Kwam 'm in de cd kast tegen. Wist niet eens meer dat ik 'm had. Ben bij het vierde nummer maar dit klinkt lang niet verkeerd. De vocalen van Pete Lovell mogen er zijn. Het is typische 80's hardrock. En laat ik daar nou net heel erg van houden

Whooo... Toetsentapijten en koortjes.
Inderdaad typische eind jaren 80 hardrock. Gladjes en melodieus.
Zanger Pete Lovell heeft ook bij Picture gezeten. En schreef alle teksten.
Ook heel lang geleden dat ik dit gedraaid heb, maar beviel me misschien wel beter dan vroeger.
De rustige nummers Across The Desert Sands en Please, Say Please Me bevallen me voorlopig het beste.
De zanger is goed.

Even op Youtube geluisterd, best heel leuk en inderdaad goeie zanger, knappe productie. Ik zag hier in de platenzaak een exemplaar van de cd, die is voor bovengetekende, mocht hij er morgen nog liggen.

Deze kom je inderdaad zelden meer ‘in het wild’ tegen. Ik heb zelf de CD destijds bij verschijnen gekocht en ben er nog steeds blij mee. Hoewel het lang geleden is dat ik hem gedraaid heb. Melodieuze hardrock van Nederlandse bodem, dat zie je sowieso niet vaak. Deze plaat kan zich niet helemaal meten met de internationale concurrentie van die tijd, maar het is zeker een moedige poging. Al met al is dit een album dat best geslaagd uitpakt. Er wordt prima gespeeld, de productie is hoogstaand en het songmateriaal is heel behoorlijk. Slechte nummers staan er niet op, het is over de hele linie vrij sterk. Uitschieter is voor mij het fraaie, beetje oosters aandoende Across the desert Sands.

Als dit je bevalt check dan ook zeker 1st Avenue - Tears and Triumph (1992) even! Was ik ook uit het oog verloren maar is ook prima melodieuze hardrock van eigen bodem.

Inmiddels gehaald en een paar keer beluisterd. Bevalt me goed, zelfs de obligate ballades zijn bovengemiddeld interessant en Across the Desert Sands is inderdaad een lekker episch nummer, met wat Bijbelse beeldtaal, ideaal voor deze zondag.

Ben vooral onder de indruk van de zang, Peter Lovell. Hij is verder bekend van Picture en zijn eigen band Lovell's Blade, dankjewel Google. Eerst dacht ik dat hij me aan Bob Catley van Magnum deed denken, maar ineens viel het kwartje: Peter Goalby! Ook de achtergrondkoortjes (vooral Running out of miracles) doen me denken aan het Uriah Heep van de jaren 80, en ik denk dat liefhebbers van Abominog en Head First dit Martial Law wel kunnen waarderen.

Ik had destijds voor korte tijd contact met gitarist Frans Limonard, die net als ik in Dordrecht woonde. Het bekende verhaal: een hoopvolle band, die er alles aan gelegen was om een goed album neer te zetten, inclusief een kraakheldere productie van Erwin Musper, die toen kennelijk nog betaalbaar was (later o.a. Def Leppard en Van Halen). De bekende manager Henk van Antwerpen (o.a. Picture) droeg ertoe bij dat ex-Picture-zanger Pete Lovell bij de band kwam.

Martial law sloot in elk geval goed aan bij de heersende mode van destijds, met inderdaad de verplichte 'rock ballad' en een prominente rol voor de keyboards. De vergelijking met Bon Jovi en Europe ligt voor de hand, maar ik zie ook overeenkomsten met Survivor: stevig rockende songs, zonder de melodie uit het oog te verliezen.

Hiding in the shadow was volgens mij de single, die een enkele keer ook op de radio werd gedraaid. Maar mijn inschatting - achteraf is het gemakkelijk praten - is dat ze iets meer kans gehad zouden hebben met een van die twee ballads: Please say, please me. Of misschien Across the desert sands. Maar of het veel uitgemaakt zou hebben, betwijfel ik. Per saldo belandden er nou ook weer zo heel veel hard rockende nummers in onze hitlijsten. Emergency heeft uiteindelijk geen potten kunnen breken en de band hield na één album op te bestaan.

EDIT: Please say please me blijkt als tweede single te zijn uitgebracht, zie ik net op Discogs. Inderdaad: het maakte dus allemaal weinig uit.

Die is inderdaad ook niet verkeerd. Ik vond ook hun tweede album, Daily Battle, nog behoorlijk goed, al wint de eerste het op punten.

Ik kwam er pas véél later achter dat ze nog een tweede album hadden gemaakt. Kun je nagaan Doodzonde dat dit soort bands eigenlijk te laat waren met best goede platen. Hetzelfde geldt voor het geweldige The great escape van Zinatra. Deden weinig tot niks onder voor andere bands die met dit soort muziek de hitlijsten wél haalden. Nee, Nederland ging niet al te best om met getalenteerde hardrockbands van eigen bodem in die jaren.

Van alle genoemde albums vind ik The great escape van Zinatra wel veruit de beste. Een stuk beter dan hun eerste en echt een album dat het in zich had om internationaal aan te slaan. Maar het liep allemaal anders…

Helaas wel ja.

Op Discogs betaalt men gewoon 15 -20 euro voor een gebruikt exemplaar zag ik net!

Ja dat zag ik een tijdje terug ook inderdaad.

Ik had willen schrijven 'alles wat oud is en nooit heruitgegeven (en kwalitatief goed genoeg is om in trek te zijn bij een selecte groep liefhebbers) stijgt in waarde. Maar het valt me nog mee: een originele Ariola-CD (VG) heb je al vanaf een euro of 15, althans binnen Nederland. Liefhebbers van elders zijn duurder uit; een Italiaan vraag voor een nieuw exemplaar zelfs 143 euro op dit moment van schrijven.

En laat ik nou altijd gedacht hebben dat Martial Law alleen maar in Nederland en wellicht omringende landen was uitgebracht, maar nee: Discogs laat zien dat er in 2016 een heruitgave is geweest van een Amerikaanse label. Dat vind ik dan wel weer heel bijzonder. Tuurlijk, deze plaat klinkt op en top Amerikaans, van het soort muziek zoals dat eind jaren tachtig gangbaar was, maar die zag ik niet aankomen. Divebomb is kennelijk zo'n labeltje dat zich heeft gespecialiseerd in obscure metal en melodieuze hardrock, van waar ook ter wereld. Bijzonder...