Wolves in the Throne Room - Two Hunters (2007)

Erg goed album.

soms hard, soms rustig, boeiend, sfeervol, prachtig,melancholiek, mooi, episch en zelfs soms lelijk.

ben hier helemaal gek op.

meer black metal geweld van wolves ittr

inderdaad, soms hard, soms rustig, boeiend, sfeervol, prachtig,melancholiek, mooi, episch en zelfs soms lelijk.

black metal op z'n best.

ik ben dan niet zo in de blackmetal thuis, ik vind dit een fijn plaatje. de "zang" kan me nog niet zo heel erg bekoren.....de "metal" waarin ik veel shoegazing paralellen hoor boeit me mateloos en maakt het een plaatje waar ik goed naar kan luisteren.

fatpulseboy

probeer hun debuut "diadem of twelve stars" ne keer. die is nog 2 keer zo goed....

Net ontdekt.. en ik moet zeggen..
niet verkeerd niet verkeerd!

Vind iedereen dit? Ik ken die, maar deze niet. Redelijk goed album, maar niet super in mijn ogen. Deze heeft wel een hoger gemiddelde, dus ben benieuwd

Ik heb ook geen idee. Dit is de eerste plaat die ik beluister van WITTR. Deze klinkt in elk geval goed genoeg voor 3.5*. Ik vind de vergelijkbare groep Agalloch stukken beter.

Vaker luisteren werpt zijn vruchten af bij deze plaat, 4*.

Nog maar een maand geleden ontdekt, vorige week live bewonderd @ Trix Antwerp. Meteen aan de toog maar twee cd's gekocht. Atmosferische Black Metal van de zuiverste soort.
Ik gon hier comments op krijgen maar ik vind het wel iets hebben van een kruising tussen GYBE! & Decide.
God Speed You! Black Metal als het ware.
Op het concert hebben ze iedereen in trance gespeeld met hun natuurdronez, iets wat je evengoed thuis kan overkomen als je deze cd in de tray steekt.
No drugs No alcohol, pure drone

muziek die je terugvoert naar natuur en oergevoelens.........prachtig

Het debuut gaat er voorlopig nog niet zo in bij mij, maar deze opvolger vind ik magistraal. Hij duurt ook niet zo lang, misschien ligt het daar aan. De sfeer wordt in ieder geval drie kwartier lang verzorgd, van hels kabaal tot bloedmooie stiltes.

Hemeltergend goed.

Waanzinnig mooi album inderdaad.

Wow!, dat is het eerste dat bij mij opkomt. Prachtige grootste, welhaast gotische spanningsbogen. Erg sterk riffwerk. De grunts zijn rauw, maar goed verstaanbaar en de sfeervolle passage zorgen voor voldoende afwisseling.

Het is maar goed dat ik dit album niet ontdekte toen het uitkwam, omdat ik rond 2007 / 2008 nog niet bepaald uit de voeten kon met black metal (ergens rond die tijd luisterde ik wel voor het eerst Emperor, maar kwam ik van een koude kermis thuis). Ondanks dat is mij wel duidelijk dat ik al die tijd al op een album als dit heb gewacht.

Los van de stijl / het genre waarin het zich begeeft is dit voor mij een uniek album in haar sfeerzetting en verhaalvertelling. Het voelt als een ultiem statement van vrijheid, ongerepte natuur met bij vlagen een mytisch, vervlogen tijden toefje op de slagroom. Vooral die eerste twee elementen houden mij, in een wereld waarin dat bijna niet meer lijkt te bestaan, al heel lang bezig en hoewel dit zeker niet het eerste album is dat die elementen in mijn belevingswereld met elkaar samensmelt, heb ik het zelden zo bekoorlijk gevonden als op dit album.

Muzikaal gezien is dit album wat mij betreft overigens niet heel bijzonder, waardoor voor mij des te meer blijkt hoe weinig nodig is om sfeer en emotie op een prachtige wijze om te zetten in geluid, waar ik uiteindelijk ook veel meer waarde aan hecht in muziek. Bij gebrek aan religie (voor zover ik dat mis in mijn bestaan, eigenlijk niet) kan muziek die leemte soms opvullen, al is muziek als op Two Hunters eerder een spirituele dan een religieuze ervaring. Elke seconde op deze ruim drie kwartier durende reis is raak. Van de field recording met typerende avondgeluiden in het prille begin tot de getjirp van een vogel en het geluid van de wind in de ochtend als einde. Daartussen voltrekt zich een epos over tijden van weleer, het verval van instituties en beschaving, de duistere krochten van de menselijke psyche en wedergeboorte (zij het door het loslaten van persoonlijke kwellingen dan wel (vrede met) de dood).

Niets minder dan lof voor wat Wolves in the Throne Room op dit album heeft neergezet. Een totaalervaring zoals ik het zelden heb gehoord.

Deze plaat heb ik voorbij laten komen in mijn top 100 metalsongs, vrij hoog in mijn lijst en daar heb ik misschien achteraf steeds meer spijt van. Want deze plaat, en vooral het nummer 'I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots' is waanzinnig, meer dan dat zelf; in mijn ogen één van de beste blackmetal songs in de wereld. Het is achttien minuten lang puur genot, kei hard en rauw maar ook rustig en vredelievend. En zo komt deze band de hele de hele plaat uit zijn voegen, het is waanzinnig, black met al op zijn beste.

Prachtige atmosferische blackmetal van een torenhoog niveau, dat is hoe deze plaat het beste te omschrijven is. Dankzij de top 100 metalsongs van Kondoro0614 kwam ik in aanraking met deze plaat en sindsdien raak ik hier maar niet op uitgeluisterd. Je waant je door de diepe Scandinavische bossen met ijskoude temperaturen en een knisperend vuurtje om je handen op te warmen. Wolves in the Throne Room weet als geen ander hoe je deze menselijke oergevoelens in muziek moet vertalen en doet dat dan ook met verve.

Weergaloos zijn de sfeervolle, rustige instrumentale stukken vol met natuurgeluiden die dit album voor mij van een extra glans voorzien en het niveau een extra trede hoger weten te leggen. Dia Artio en het eerste gedeelte van Cleansing zijn om je muzikale vingers bij af te likken en zorgen ervoor dat je helemaal in de desolate, leem-aandoende landschappen van Wolves in the Throne Room wordt gezogen. Koppel dit aan de rauwe blackmetalsound van de band, met overigens voldoende ruimte voor melodie en afwisseling, en je zit naar een top blackmetalplaat te luisteren waar er maar een handje vol van zijn. Uitschieter op deze plaat is, hoe kan het ook anders, het afsluitende beest van een song: I Will Lay Down My Bones Among the Rocks and Roots. Misschien, zoals hierboven reeds vermeld, wel één van de beste blackmetalsongs allertijden, waarin de trip van de luisteraar centraal staat. Ik krijg er keer op keer rillingen over mijn lijf van.

Two Hunters is een muzikale reis door de oergevoelens die in ons allen herbergen. Wanneer je je open durft te stellen voor dit album zal je merken hoezeer Wolves in the Throne Room deze (oer)gevoelige snaren weet te raken en te bespelen. Waanzinnig goed, deze plaat, die zomaar eens kan uitgroeien tot een maximale score.

Een goed album. Ik moest er echter wel even inkomen, maar dat maakt de ontdekkingsreis eigenlijk alleen maar mooier. Fijn album.