Monster Magnet - 4 Way Diablo (2007)

Ietwat tegenvallend album, niet slecht maar een beetje ongeïnspireerd en vlak. Wyndorf is ook niet echt heel goed bij stem, vind ik. Geen slechte songs, maar te weinig echte uitschieters. De teksten zijn gelukkig vaak wel weer lekker ironisch en 'spacy'.

Verlaagd van 3,5* naar 3*. Vergeleken bij eerder werk is het toch wat standaard.

Monster Magnet is een band waarvoor ik me een beetje schaam. Het is zo Amerikaans, simpel en machoachtig. Maar gelukkig wordt dit met een flinke dosis zelfspot en ironie gebracht. En bovendien, alles rocktzo belachelijk hard! Neem het eerste nummer van deze plaat: Die riff!!!! Onbetaalbaar!

Verder is dit ook gewoon een prima comebackplaat!

Wel wat standaard idd en ook wat minder psychedelisch/space.
Maar moddervet , poepiestrak en retegroovy.

MM (en gelijkgestemden) laat al die andere moderne rockbandjes kilometers achter zich.

Dave Wyndorf laat zien dat een kleine setback niet hoeft te betekenen dat je hoeft stil te zitten.

Blijft een sterke plaat.
Minder aardverschuivend en hard als Monlithic, maar deze plaat herbergt toch genoeg echt goede nummers, zoals het uptempo 4 Way Diablo en de psychedelische ballad Cyclone.

De Stones-cover is erg goed gedaan.

Iets rustiger en minder bombastisch dan ander werk van Monster Magnet, for now bevalt me dat wel eigenlijk.....

Goed album, iets minder dan opvolger Mastermind/
Thousand Stars, 4 way Diablo zijn zeer goed maar wat mij betreft springt Cyclone er bovenuit. Wat een bombastisch en goed opbouwend nummer is dat

Een slecht album zou ik 4-Way Diablo niet noemen, maar het voelt ergens toch aan alsof Wyndorf na zijn overdosis zoekende was naar hoe de band qua sound verder moest gaan. Er staat echt nog steeds prachtig materiaal op (Cyclone, A Thousand Stars), maar met You're Alive ook het eerste Monster Magnet nummer dat ik echt oprecht kut zou noemen. Na dit nummer wordt het allemaal wel weer beduidend beter en rockt het bij vlagen ook weer wat, maar het voelt alsnog in zijn geheel alsof het gaspedaal niet ingedrukt mag worden. Ik moet toegeven dat ik me van dit album ook niet heel veel herinnerde, terwijl het toch al een paar jaar in de kast staat, en begrijp nu toch iets meer van waarom dit was. Nog steeds niet verkeerd, maar het is wel verreweg het minste album tot nu toe.

Tussenstand:
1. Powertrip
2. Dopes To Infinity
3. God Says No
4. Monolithic Baby!
5. Spine Of God
6. Superjudge
7. 25... Tab
8. 4-Way Diablo

Het zijn geen beste jaren voor Monster Magnet. In deze periode had ik me toch al nooit verdiept (kwam pas met Last Patrol) en nu mag ik concluderen dat ik weinig gemist heb. 4-Way Diablo begint zelfs ontzettend beroerd. Met name Wall Of Fire en You're Alive heeft de band zowaar twee draken van songs. Dat ben ik niet gewend, want de minimum van Monster Magnet was altijd wel redelijk. Die redelijkheid komt daarna wel. Pas op A Thousand Stars hoor ik weer wat oude glorie terug. Minus de slechte songs is dit van hetzelfde niveau als Monolithic Baby. Zoals wel vaker leveren muzikanten die drugs- en drankvrij zijn wat saaiere platen af. Dat wordt ook hier weer bewezen.


Tussenstand:
1. Powertrip 5*
2. Spine Of God 4,5*
3. God Says No 4*
4. Superjudge 4*
5. Dopes To Infinity 4*
6. 25 TAB 4*
7. Monolithic Baby 3,5*
8. 4-Way Diablo 3*

Ik verbaas me soms toch hoe mensen naar deze plaat kijken. In meerdere nummers snijdt Dave Wyndorf hier zijn mentale en verslavingproblemen aan, en zijn problemen met volgens mij zowel een geliefde als met de muziekindustrie die alleen geïnteresseerd is in verdienen. Allemaal zaken die uiteindelijk dus hebben tot de 'overdosis'. Dat ging niet over een foutje met lsd oid maar om een vol potje slaappillen. Het woord zelfmoordpoging heeft ie in interviews geloof ik nooit letterlijk uitgesproken en het fijne hiervan zal hij denk ik niet snel loslaten, maar hij ging niet bepaald door een gemakkelijke periode, zoveel is voor mij toch wel duidelijk. Dit komt wmb ook duidelijk terug in de teksten, waarin hij enerzijds over zijn innerlijke demonen schrijft, maar ook kennelijk het leven weer omarmt. Dat de plaat behoorlijk persoonlijk is blijkt wellicht ook wel uit het feit dat hij deze songs volgens mij nooit live heeft willen spelen.

In de platen die hierop volgden heeft MM een redelijk bewuste keuze gemaakt voor een minder commercieel geluid, daar waar Dave zijn hart meer in zat maar waarmee hij ook terug gegleden is in de marge. Dus om nu te spreken van een gezapige plaat van een drugsvrije ongetroubleerde muzikant, nee, ik zie het niet.