ProGNerD schreef:
En...? Heb hier hoge verwachtingen van, maar wacht tot vrijdag...
Mark Deeks gaat verder met Arð waar hij gebleven was. De epische doom ademt middels stemmige melodielijnen, koorzangen en 'spoken word' een liturgische atmosfeer uit, en illustreert zodoende op sfeervolle wijze een afgelegen gotisch klooster op een hoge heuveltop.
Echter is dat dan ook alles wat je gedurende deze 43 minuten mee zult maken. Elk nummer doet en klinkt min of meer hetzelfde, en daardoor wordt het vrij snel saai. Nog een puntje van kritiek is dat de koorzangen soms te overheersend aanwezig zijn, waardoor andere instrumenten worden overstemd. Dat is bijvoorbeeld goed te horen op de tweede helft van track 2 'Name Bestowed'.
Liefhebbers van het debuut zullen opnieuw uit Mark Deeks zijn hand eten, maar ik mis variatie op dit album. Dat gevoel bekroop mij bij het debuutalbum ook, maar die nummers vind ik net ietwat afwisselender en bevatten over het algemeen sterkere, geleidelijk opbouwende composities. Op dit album vind ik de meeste composities nogal vlak: het begint zoals het eindigt, of valt spontaan met de deur in huis en laat weinig spanning over voor wat nog zou kunnen komen. Als het debuut nog vers in je geheugen ligt zul je voor weinig verrassingen staan op dit album. Dat kan zowel goed als slecht nieuws zijn, afhankelijk van je mening over het debuut.