Amatorski - Curves and Bends, Things Veer (2024)

Hun debuut was destijds toch wel een kleine hype hier. Daarna zijn ze volledig van mijn netvlies verdwenen. Misschien dat deze comeback nog wat leuks brengt.

Klopt was idd ook een goed album. Zag ze toen ook op Marktrock in Leuven.
10 jaar lang radiostilte. Nu een nieuw album, ben toch benieuwd.

Ik ook. Debuut draai ik op gezette tijden nog steeds.

Door een tweede album, dat een behoorlijke teleurstelling was, ben ik het Gentse geschelschap wat kwijt geraakt. Dus een comeback album na 10 jaar, ik ben nieuwsgierig....

Ik ga deze met veel aandacht beluisteren. Het debut vond ik overrompelend maar daarna net als de andere luisteraars volkomen uit het oog verloren

Intrigerend dreampop album. Mooie sfeer. Hoewel de korte duur van de nummers (met soms een vrij abrupte fade out) de sfeer op momenten tekort doet. Nog een paar keer luisteren. Maar een prima return, zo op het eerste gehoor.

Paar keer geprobeerd. Heeft helaas niet meer de kwaliteit van het debuut. Had op meer gehoopt na 10 jaar afwezigheid.

Anders dan bij TBC wordt ik niet gelijk betoverd. Dat kan zijn omdat het album niet vergelijkbaar is met eerder werk en mijn brein dit wel verwacht/hoopt. Ik vermoed echter dat er gewoon wat geduld nodig is. En na een lange pauze van de band ben ik blij met nieuw werk en alleen al daarom wilde ik het nog wat laten weken, alvorens een waardering te geven en te zien of mijn eerste gevoel (die niet geweldig was) is veranderd.

Het is te prijzen dat dezelfde paden niet worden bewandeld en het experiment wordt gezocht. Over het geheel vind ik de instrumentatie erg mooi (waarbij bij elke volgende luisterbeurt weer andere elementen opvallen). Er is daarnaast iets met de zang van Inne wat ik nog niet kan grijpen. Sacraal (als dat het goede woord is) en kil zijn de eerste associaties die ik erbij heb. Het lijkt wel of het zingen op TBC meer vanzelf ging. Het klinkt op dat album soepeler of iig uitnodigender.

De opener 20/04 is fijn, luchtig en maakt mij nieuwsgierig naar de rest.

Years to Come oogt als een niemendalletje maar er gebeurt muzikaal zoveel interessants.

Na de eerste nummers valt me op dat de zang me nog steeds minder bekoort dan op eerdere albums. Bij Come to dust staat het me simpelweg tegen en bij Daitomea bekruipt me zelfs na een seconde of 40 het gevoel dat er een beugel klem begint te zitten? (Ik bedoel dit niet lullig maar luister zelf en oordeel)

Maar ik stop met zeuren want er gaat nog veel moois komen.

Welcome nodigt uit om er voor te gaan zitten. Dat is niet onterecht want vanaf dit nummer wordt ik meer gegrepen en lijkt de zang meer in harmonie met de muziek, minder kil en meer open…we werken toe naar een hoogtepunt….Echo Variations.
Er is veel instrumentale ear candy aanwezig hier. Je hoort dat er veel aandacht aan besteed is. Kwa sfeer komt het in de buurt van Broadcast. Ook hoor ik in de verte; Air.
Dat het nummer net wat langer is werkt positief in de luisterervaring

Ik merk dat mijn eerste mening dus wel degelijk is veranderd…. Ik vind het echt een album om aandachtig te luisteren. Wel blijven de meeste nummers aan de korte kant (wat ook voor het gehele album geldt) maar het code woord is; geduld.

Mijn favoriete nummers op dit moment (ruim 14 minuten puur genot):
1 Echo variations
2 Welcome
3 Nebula
4 20/04

Toch weer erg aangenaam, heerlijk nostalgisch geluid.
Diatomea springt er als buitenbeentje positief uit