My Dying Bride - A Mortal Binding (2024)

Ik volg in de voetsporen van Apollo, My Dying Bride is een band die met een nieuwe release mij altijd wel hyped krijgt voor de nieuwe muziek alleen weet je wat er gaat komen. De vraag is dan; hoe brengt de band het. Deze plaat is zeker niet slecht alleen is het een herhaald formule en kennen we het wel. Ik heb de plaat nu één keer geluisterd en heb nu al het gevoel dat ik niet snel weer zou grijpen naar deze plaat, dan haak ik toch liever aan op het oudere werk zoals The Angel and the Dark River.

Het is allemaal bekend werk, zeker de eerste twee/drie nummers zijn wat saai en merk ik dat ik mijn concentratie snel kwijt raak. The Apocalyptist vind ik de uitschieter, dat vind ik oprecht een hele toffe track maar, daar blijft het ook wel bij. De plaat kent nergens hoogvliegers, meer bekende noten die we wel gewend zijn, en ik wordt er niet echt warm van eigenlijk.

Wat My Dying Bride al jaren doet, komt in sterke mate opnieuw terug in 'A Mortal Binding '. Daarmee is de plaat wat mij betreft zeker niet afgeschreven. Want als de vloedgolf van tranen eenmaal via het relatief pittige 'Her Dominion' is het weer heerlijk zwelgen in de kenmerkende melancholische sfeer waarop de band uit Halifax het patent heeft.

'Thornwyck Hymn' brengt de boel in wat kalmer vaarwater. Het is één van de nummers die vooraf werd vrijgegeven en etaleert vooral de evolutie van de zangkunsten van Aaron Stainthorpe. Heel flexibel en gemakkelijk wurmt hij zich door zijn zanglijnen heen. Het sterkst blijft hij als hij op sinistere wijze begint te declameren. Maar met zoiets moet je gedoseerd omgaan.

'The 2nd Of Three Bells' brengt de band in spannender vaarwater want dit is weer zo'n prachtig compositie waar de gelatenheid zich meester van de luisteraar maakt. De melodieën kronkelen om elkaar heen van verdriet en zet de luisteraar op het puntje van de stoel. Vooral de ingezette koren doen hun werk goed hier. Het is diezelfde spanning die ook terugkomt in een nummer als 'L'Amour Détruit' van 'A Line Of Deathless Kings'. Het navolgende 'Unthroned Creed' heeft diezelfde toon maar dan net wat spaarzamer.

Daarna wordt je via een uiterst verdrietig treurwilgenintro op brute wijze het monumentale 'The Apocalyptist' ingeslingerd. Woede, pijn en wanhoop in de traditie van nummers als 'Turn Loose The Swans' of 'Return Of The Beautiful'. Al wordt dat niveau net niet gehaald.

Het navolgende 'A Starving Heart' is dan met al haar facetten net wat te gewoontjes om op te vallen tussen dit geweld. Niettemin is het toch geen vervelend nummer. Waardig afsluiten doet men met 'Crushed Embers' waarin opnieuw gelatenheid doorklinkt in het traag gezongen middenstuk. Dit is Stainthorpe op zijn best. Niet teveel de grenzen van zijn kunnen opzoekend. Wel jammer dat het zo abrupt tot stand wordt gebracht.

Eigenlijk ben ik erg tevreden met de nieuwe Bride. Ten opzichte van The Ghost Of Orion is er meer van die klassiek romantische sfeer aanwezig om je in onder te dompelen. Toch weer een album om lekker sikkeneurend de regen mee in te gaan de komende dagen.

Aanvankelijk zat ik in het kamp van de users hier die A Mortal Binding ietwat tegen vond vallen en zelfs een beetje saai. Inmiddels ben ik daar toch enigszins op teruggekomen.

Het album komt wat moeizaam op gang. De eerste drie nummers (kant A) zijn weliswaar prima, maar het is vanaf het vette Unthroned Creed dat deze plaat pas echt opbloeit (verwelkt?). De gitaren worden wat meer aangezet en het riffwerk wordt wat imposanter. Het epische en grandiose The Apocalyptist is daarna helemaal een voltreffer. Ook het afsluitende Crushed Embers is een heerlijke klaagzang zoals alleen MDB die kan maken.

Vanwege de mindere kant A: 3,5 sterren.

Hieronder volgt mijn recensie van het album 'A Mortal Binding' van de Britse groep My Dying Bride, dat recent verschene is. Dit werkstuk wordt gekenmerkt door een mix van fascinerende muzikale structuren, die echter soms overschaduwd worden door een zangstijl die niet iedereen kan bekoren.

Her Dominion – De track opent met een verbluffende gitaarriff die direct de aandacht grijpt. Het is echter jammer dat het grunten de schoonheid van de muziek enigszins tenietdoet. Het contrast tussen de verfijnde instrumentatie en de ruwe vocalen creëert een boeiende, doch polariserende luisterervaring.

Thornwyck Hymn – Dit nummer is typisch My Dying Bride: langzaam, dreigend en gevuld met een donkere atmosfeer. De zwaarmoedige melodieën weven een tapijt van melancholie dat naadloos aansluit bij de algehele esthetiek van de band.

The 2nd of Three Bells – De track onderscheidt zich met een prachtige melodie die door de lucht zweeft als een sombere, maar betoverende mist. Wederom wordt de ervaring echter enigszins vertroebeld door het onnatuurlijke grunten dat door de serene klanken breekt.

Unthroned Creed – Een wat zwakkere opening maakt dit nummer aanvankelijk minder overtuigend. Echter, het tweede deel van het nummer herpakt zich met krachtige arrangementen die zowel reflectie als kracht tentoonspreiden.

The Apocalyptist – Dit nummer faalt helaas om volledig te overtuigen. De zang voelt wederom misplaatst tegenover de complexe en boeiende instrumentale achtergrond die My Dying Bride zo kenmerkt.

A Starving Heart – Begint met een subtiele, ingetogen introductie die de luisteraar zachtjes meevoert naar een krachtigere doorstart. De dynamiek tussen de rustige en intense segmenten is meesterlijk uitgevoerd.

Crushed Embers – Mijn favoriet van het album. Dit nummer illustreert perfect het vermogen van de band om diepe emotionele thema’s te verkennen met hun kenmerkende geluid. Echter, de inhoudelijke vormgeving van de stijl wordt naarmate het album vordert ietwat voorspelbaar.

Samengevat biedt 'A Mortal Binding' zowel momenten van muzikale genialiteit als momenten waarop de vocale keuzes de ervaring kunnen hinderen. Fans van My Dying Bride zullen veel waarderen in deze nieuwe toevoeging aan hun discografie, hoewel het grunten duidelijk niet voor iedere luisteraar is weggelegd.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl