Fink - Distance and Time (2007)

Ben benieuwd, de vorige vond ik echt te gek!

Hij is geweldig! echt super lekker.. weer lekker basic met gitaar en super mooie teksten!

Nu in de Luisterpaal

De tekst van Make It Good zong Fink ook al op het laatste album van Bonobo.

Ik kreeg meteen al een Bonobo gevoel bij deze plaat. Oke ze komen beide uit de Ninja stal, maar toch vind ik dit toch niet echt hetzelfde. Luisterd wel lekker weg, geinig poppy plaatje, maar soms wat te zeikerig.

Eigenlijk is dit heel wat anders dan de rest van Ninja Tune. Dit is meer singer-song writer.
Volgens mij is het eerste album van Fink wel meer electronischer.

Heel mooi inderdaad. Even wachten nog met definitief antwoord (kans bestaat altijd dat dit na een tijdje ferm gaat vervelen) maar voorlopig zeker een 4....

Fink heeft eerste 10 jaar lang geproduceert als DJ met een 2 albums ook uitgekomen.. dit is 2e singersongwriter album.. Zelf noem ik hier weinig poppy's aan.. en inderdaad de stem kan wat zeikerig overkomen.. maar het is zo heerlijk! :d

Eens met veel boventaande: gewoon een heerlijk muziekje; uiteraard op ninja tunes...

Stem blijft zeikerig. Heb zo'n 10 x geprobeerd om dat niet te vinden via het draaien van weer een ander nummer. Helaas......

vanavond in de platenzaak de vinylversie hier van beluisterd.. en ik zweer het daar klinkt ie nog veel en veel mooier op! heb zelf nog geen LPspeler, maar zou hem hiervoor spontaan aan kunnen schaffen

Mooi plaatje, toch prefereer ik het vorige album; 'Biscuits for Breakfast'.
(CD van de week in de nieuwe revu. Leon Verdonschot geeft dit album 5 van de 5 sterretjes.)

Dit is best wel een puik plaatje.

Als je deze puik vindt, dan ben ik benieuwd wat je van 'Biscuits for Breakfast' vindt. Die is nog een streepje puiker

Wel een lagere score

Ik wil mij er wel aan wagen. Zal em eens pindakazen.

Ik denk dat naarmate er meer stemmen zullen komen, voor beide albums, dit album toch lager uit zal pakken.

Ik bedoel dus dit album, niet BfB (de vorige).

weinig stemmen hier. mooi album.

ik begin met een 3,5 maar het heeft zeker groeimogelijkheden

Mooi album, echter is er voor mij maar één nummer dat er echt uitspringt. (If Only)

Heb 'm afgelopen zondag in Paradiso gezien en vond het erg mooi. Vooral z'n stem is echt prachtig.

3,5*

heb hem live gezien op north sea jazz. Was niet zo onderste boven van hem. Maar toch het album gekocht en zeker met de koptelefoon is het een eigenlijk een pracht album. stem en die electonica passen zo mooi bij elkaar. voor mij is This is the Thing is voor mij het hoogtepunt van de cd. Zijn wat vrolijkere nummers spreken mij wat minder aan.

Ook bij mij spreken de 'vrolijke' nummers minder aan dan de andere.. Ik kan je aanraden dit op vinyl te beluisteren! Het blijft na bijna een jaar een heerlijke plaat!

hummm vinyl dat betekent nog een apparaat erbij........ Hou het op cd's en mp3. Maar snap dat het mooier klinkt op vinyl.

Tja, neem de moeite en doe test. Kijk eens hier

BTW: Fink op Northseajazz gehoord: wel ok, maar 't was niet echt mijn kopje thee!

Hoorde deze plaat opstaan in de Fnac en toen ik ging vragen wat er aan het spelen was, kreeg ik een naam te horen die bij mij geen enkel belletje deed rinkelen: Fink. Als je de Engelse th- niet zo goed kan uitspreken, wordt wel eens geopperd dat je die dan best als een f- uitspreekt, en om misverstanden te vermijden toch maar gevraagd hoe je Fink spelt. De plaat op basis van de 2,3 nummertjes die ik in de winkel hoorde meteen meegenomen, en wat is dat een goeie zet gebleken!

Distance And Time is een sfeervolle parel, die net als For Emma, Forever Ago van Bon Iver (een vergelijkbaar album naar mijn gevoel) niet overal het angstaanjagend hoge niveau weet aan te houden, maar altijd blijft boeien. Overigens kunnen bepaalde songs misschien nog wat groeien.

De opener Trouble's What You're In is meteen denderend mooi: de stem van Fin vinden sommigen hier blijkbaar wat "zeikerig", maar ik vind de Brit vocaal behoorlijk hemels. Somber en desolaat, gespeend van pathos dus, maar te mooi om te gaan vervelen.

This Is The Thing is minder onvergetelijk, maar nog steeds klasse, waarbij opnieuw de hese vocalen het hartje stelen. Had je me nu gezegd dat dit een nieuw nummer was van Bon Iver, 'k had je niet eens argwanend bekeken. Dus fans van de Canadees, waag je ook maar eens aan Fink!

Iets hoopvoller klinkt het wondermooie (dit liedje krijgt me zo verdomd stil!) If Only, een song zo eenvoudig dat een goede melodie écht wel genoeg blijkt voor een geslaagd nummer. Vaak slagen singer-songwriters er bij mij niet in om me beet te nemen dat ik geen kant meer uitkan. Meestal is het "wel mooi" zonder dat hun muziek aan de vrijblijvendheid kan ontsnappen. If Only doet dat wel, en bijzonder overtuigend!

Blueberry Pancakes greep mij ook al zo vast toen ik ronddwaalde in de Fnac en heeft meer temperament dan al het voorgaande samen. Een elektrische gitaar pompt deze song op uitgekiende wijze naar een onvermijdbare climax. Één van de toppers!

Get Your Share, waarin Fin opeens verdacht veel klinkt als Lucky Fonz III, is ietsje minder dan de twee voorgaande juweeltjes, en als ook Under Your Same Stars en het soulvolle So Many Roads minder gedenkwaardig voor de dag komen, is de magie eventjes weg.

Het atmosferische Make It Good, misschien wel het allerbeste dat op Distance And Time te vinden is, breekt de ban en doet elk lichaamshaartje opveren. Ook de afsluiter mag er wezen en klinkt net als Make It Good iets dreigender en grimmiger.

Een echte ontdekking en 'k ben benieuwd naar Biscuits for Breakfast!

Breek nou me klomp, Bon Iver is helemaal geen Canadees! Maar dat verandert natuurlijk niets aan het feit dat Distance And Time niet van het poezeke is!

In mei verschijnt z'n nieuwe plaat, getiteld Sort of Revolution. Benieuwd!

De eerste drie nummers zijn echt te mooi.

Ik draaide 'This is the Thing' laatst achter de bar, ik zag dat het buiten hard aan het sneeuwen was, ik was moederziel alleen; er waren nog geen klanten. Hoei, kippenvel..

Fink - Distance and Time (2007)

Het eerste album van Fink wat ik tot nu toe geluisterd heb, en het bevalt me niet echt heel erg. Het album start goed met 'Trouble's What You're In' en 'This Is the Thing' en met die twee tracks had ik zeker zin in de rest van het album, maar in plaats van dat dat niveau wordt vast gehouden, werd het eigenlijk met de track saaier, met als absoluut dieptepunt 'Under the Same Stars'. Het nummer duurt maar vier minuten maar het leken er wel tien, niet echt een goed teken.

Op de eerste twee tracks vond ik Fink zijn stem ook nog wel redelijk fijn om te horen, al klinkt het allemaal wel monotoon. Maar storen deed ik mij er niet aan. De rest van de tracks merk je toch wel dat Fink een vrij beperkte vocalist is. Maar goed dat hoeft niet altijd een probleem te zijn. Op het laatste nummer gaat Fink nog wel even los en dat nummer sluit het album toch nog enigzins op een positieve manier voor mij af. Echt heel slecht is het niet en muzikaal gezien steekt het allemaal meer dan redelijk (erg goed) in elkaar maar echt spannend word het nergens mij inziens.

Het is vast al eerder iemand opgevallen, maar het is toch geen toeval dat de zanglijn van ''Get Your Share'' zo op Prince's ''Sign Of The Times'' lijkt?

Via Hard Believer mijn weg aan het terugwerken. Deze blijft om een of andere meer hangen dan de andere. Waarschijnlijk omdat ik zijn verleden als DJ toch hoor doorsijpelen in sommige nummers, het maakt de ogenlijk rustige gitaarnummers onderhuids nog spannender.

Via Hard Believer mijn weg aan het terugwerken. Deze blijft om een of andere reden meer hangen dan de anderen. Waarschijnlijk omdat ik zijn verleden als DJ toch hoor doorsijpelen in sommige nummers, het maakt de ogenlijk rustige gitaarnummers onderhuids nog spannender.

Mijn absolute favoriet is de eerste track, maar alle nummers hebben wat.
Lekker album.