Fink - Distance and Time (2007)

Hoorde deze plaat opstaan in de Fnac en toen ik ging vragen wat er aan het spelen was, kreeg ik een naam te horen die bij mij geen enkel belletje deed rinkelen: Fink. Als je de Engelse th- niet zo goed kan uitspreken, wordt wel eens geopperd dat je die dan best als een f- uitspreekt, en om misverstanden te vermijden toch maar gevraagd hoe je Fink spelt. De plaat op basis van de 2,3 nummertjes die ik in de winkel hoorde meteen meegenomen, en wat is dat een goeie zet gebleken!

Distance And Time is een sfeervolle parel, die net als For Emma, Forever Ago van Bon Iver (een vergelijkbaar album naar mijn gevoel) niet overal het angstaanjagend hoge niveau weet aan te houden, maar altijd blijft boeien. Overigens kunnen bepaalde songs misschien nog wat groeien.

De opener Trouble's What You're In is meteen denderend mooi: de stem van Fin vinden sommigen hier blijkbaar wat "zeikerig", maar ik vind de Brit vocaal behoorlijk hemels. Somber en desolaat, gespeend van pathos dus, maar te mooi om te gaan vervelen.

This Is The Thing is minder onvergetelijk, maar nog steeds klasse, waarbij opnieuw de hese vocalen het hartje stelen. Had je me nu gezegd dat dit een nieuw nummer was van Bon Iver, 'k had je niet eens argwanend bekeken. Dus fans van de Canadees, waag je ook maar eens aan Fink!

Iets hoopvoller klinkt het wondermooie (dit liedje krijgt me zo verdomd stil!) If Only, een song zo eenvoudig dat een goede melodie écht wel genoeg blijkt voor een geslaagd nummer. Vaak slagen singer-songwriters er bij mij niet in om me beet te nemen dat ik geen kant meer uitkan. Meestal is het "wel mooi" zonder dat hun muziek aan de vrijblijvendheid kan ontsnappen. If Only doet dat wel, en bijzonder overtuigend!

Blueberry Pancakes greep mij ook al zo vast toen ik ronddwaalde in de Fnac en heeft meer temperament dan al het voorgaande samen. Een elektrische gitaar pompt deze song op uitgekiende wijze naar een onvermijdbare climax. Één van de toppers!

Get Your Share, waarin Fin opeens verdacht veel klinkt als Lucky Fonz III, is ietsje minder dan de twee voorgaande juweeltjes, en als ook Under Your Same Stars en het soulvolle So Many Roads minder gedenkwaardig voor de dag komen, is de magie eventjes weg.

Het atmosferische Make It Good, misschien wel het allerbeste dat op Distance And Time te vinden is, breekt de ban en doet elk lichaamshaartje opveren. Ook de afsluiter mag er wezen en klinkt net als Make It Good iets dreigender en grimmiger.

Een echte ontdekking en 'k ben benieuwd naar Biscuits for Breakfast!