DIIV - Frog in Boiling Water (2024)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: DIIV - Frog In Boiling Water - dekrentenuitdepop.blogspot.com

DIIV - Frog In Boiling Water
De Amerikaanse band DIIV borduurt op Frog In Boiling Water, na een stilte van bijna vijf jaar, voort op het geluid van voorganger Deceiver, maar kiest ook voor een nog wat melodieuzer en dromeriger geluid

Ik was in 2019 behoorlijk enthousiast over het derde album van de Amerikaanse band DIIV. Op Deceiver verwerkte de band flink wat invloeden uit zowel de shoegaze als de indierock en maakte het indruk met een dromerig geluid vol dynamiek. De verschillen tussen hard en zacht zijn wat minder groot op Frog In Boiling Water, maar het levert zeker geen saai album op. DIIV verrast dit keer met heerlijk dromerige songs, die zich vooral in een laag tempo voortslepen. De dynamiek is er nog altijd, maar het geluid van de Amerikaanse band is wel wat subtieler geworden. Het geluid is ook wat melodieuzer geworden, waardoor Frog In Boiling Water wat mij betreft een bijzonder sterk album is geworden.

De eerste twee albums van de Amerikaanse band DIIV vond ik zeker interessant toen ik ze voor het eerst beluisterde, maar uiteindelijk vond ik de albums met een mix shoegaze, grunge en 90s indierock toch onvoldoende toevoegen aan alle muziek die ik al in de kast had staan. Dit veranderde in 2019 met de release van Deceiver, dat ik in muzikaal opzicht een stuk interessanter vond dan zijn twee voorgangers.

Op Deceiver combineerde de band uit Brooklyn, New York, dromerige en wat melancholische klanken met veel stevigere en gruizigere passages, wat zorgde voor een album vol dynamiek. Het album, dat nadrukkelijk de aandacht trok met prachtig gitaarwerk, deed me af en toe wel wat denken aan de muziek van The Smashing Pumpkins in hun beste dagen, al waren invloeden van My Bloody Valentine ook nooit ver weg.

We zijn inmiddels bijna vijf jaar verder, maar deze week is eindelijk de opvolger van het uitstekende Deceiver verschenen. DIIV heeft lang gewerkt aan haar vierde album en het was naar verluidt zo’n lastig proces dat het voortbestaan van de band enige tijd onzeker was. DIIV bestaat gelukkig nog en heeft ook met Frog In Boiling Water weer een aansprekend album afgeleverd.

Het is een album dat op het eerste gehoor in het verlengde ligt van het vorige album. Ook op Frog In Boiling Water worden dromerige passages afgewisseld met gruizige gitaarmuren, wat zorgt voor de nodige dynamiek. Ook het vierde album van DIIV roept vrijwel onmiddellijk associaties op met de muziek van The Smashing Pumpkins, op de voet gevolgd door My Bloody Valentine.

DIIV slaat op haar nieuwe album zeker geen nieuwe wegen in, maar toch is Frog In Boiling Water ook zeker geen kopie van Deceiver. Vergeleken met het vorige album hebben de meer ingetogen en wat benevelende passages in de muziek van DIIV wat aan terrein gewonnen en Frog In Boiling Water klinkt ook wat verzorgder dan het vorige album van de New Yorkse band. Dat zal lang niet iedere liefhebber van dit soort muziek zien als een pre, maar zelf ben ik erg gecharmeerd van het geluid op het nieuwe album.

Frog In Boiling Water bevat een serie melodieuze songs en het zijn songs waarin vaker gas wordt teruggenomen dan op het vorige album. In de dromerige passages zijn fraaie bijdragen van gitaren en synths te horen, maar het is vooral de zeer aangename zang, die vaak in meerdere lagen is opgenomen, die het lome en melodieuze karakter van de nieuwe muziek van DIIV versterkt.

Het wordt ook dit keer gecontrasteerd met stevige riffs en gruizige gitaarmuren, al is het gitaarwerk minder stevig en zijn de gitaarmuren minder hoog dan op Deceiver. DIIV verruilt de inmiddels van de band bekende invloeden uit de shoegaze en de indierock met enige regelmaat voor invloeden uit de dreampop of zelfs de slowcore en dat gaat de New Yorkse band verrassend goed af.

Ik kan me voorstellen dat liefhebbers van het wat stevigere werk Frog In Boiling Water wat gezapig vinden klinken, maar luister met wat meer aandacht en je hoort heel veel moois in de songs op het nieuwe album van DIIV, dat bij vluchtige beluistering misschien wat eenvormig klinkt, maar dat wel degelijk is volgestopt met subtiele wendingen en fraaie details, waardoor het vierde album van de Amerikaanse band alleen maar interessanter wordt. Erwin Zijleman

De grillige gemoedsstemmingen en verslavingsdrang van Zachary Cole Smith zijn zeer bepalend voor de sound van DIIV. Hij overleeft ternauwernood de befaamde club van 27 maar het kost nog de nodige tijd voordat hij van zijn heroïne afhankelijkheid onder controle heeft. Blijkbaar zit hij nu in een stabiel vaarwater, al weet je dat nooit helemaal zeker. Helaas gaat het eens een junkie altijd een junkie principe vaak op, en maken ze er een kunst van om de omgeving voor te liegen. De angst dat het indrukwekkende Deceiver de zwanenzang van DIIV had kunnen worden heerst gelukkig niet meer, en met Frog in Boiling Water is de New Yorkse band eindelijk weer terug.

Voor mij blijft Deceiver het cruciale antwoord op Gish, het waanzinnige debuut van Smashing Pumpkins. Eindelijk staat er weer een band op die dreampop met grunge gitaarnoise en shoegazer combineert er een eigen draai aangeeft, al is Loveless van My Bloody Valentine de heilige Graal waartoe alles te herleiden is. Die invloed zit er bij Frog in Boiling Water wel heel dik geplamuurd bovenop, waardoor het minder eigen dan de voorganger aanvoelt. Daarbij etaleert Zachary Cole Smith zijn persoonlijke worstelingen niet echt in de teksten en richt hij zijn vizier op de boze kapitalistische maatschappij die de schuld van alle ellende is. Bij een gemiddelde andere band kan ik dit erg waarderen, bij DIIV komt het een beetje als goedkoop scoren over.

Door die afzijdige houding klinkt het ook net wat rustiger, ingehouden en minder essentieel. Het zijn nog steeds wonderschone liedjes, dat schrijverstalent is Zachary Cole Smith zeker niet verleerd. Door het slaap wiegend geluid komt de boodschap ook niet helemaal over. Maar heeft een fragiel figuur als Zachary Cole Smith de capaciteit om met wereldwijde oplossingen te komen? Dat moet je niet van hem verwachten, hij is zich in Amber in ieder geval van de opwarming van de aarde en de overige rottigheid om hem heen bewust, een teken dat hij niet meer geheel in een roestoestand verkeert.

In Amber opent met dreigende repeterende drijfzand gitaarakkoorden waarna de storm al snel gaat liggen en de serene rust het overneemt. Een meesterlijke zet om hiermee af te trappen. De frontman wil zich distantiëren van de naderende dag des oordeel, verdwijnen en vluchten. Dan hou ik mijn hart vast, want hoe ontwijkt hij in het verleden dit soort problemen? Precies…

Het verdovende Brown Paper Bag heelt de pijntjes. Dit is het cafeïne rijke ochtendkoffie paracetamol ontbijt om de kater mee weg te spoelen. Luie bijna luchtgitaargolven en verzachtende vocalen. Raining on Your Pillow stapt uit die comfortzone en voegt er verkwikkende eighties postpunk aan toe. Raining On Your Pillow speelt met het surrealistische beeld van een denkbeeldig vredelievend paradijs, zonder machtsmisbruik en zonder conflicten. In gevechtstenue bewapenen we ons in het grimmige Frog in Boiling Water titelstuk. Blijkbaar is geweld een pure noodzaak om glimlachend onze radicale doelen te verwezenlijken. Het is de donderwolken ommezwaai die zich halverwege de song inzet en waarin de magie van DIIV verscholen zit. Het moment dat de duisternis alles bedekt en zich als een inktvlek verspreidt.

Het licht gewichtige Everyone Out is wat hoopvoller. Er wordt speels met een breed klankenpalet geëxperimenteerd, en in de verte zijn strijkers hoorbaar. Reflected is de spanning voor het onbekende en die spanning zit hem enkel in de lyrics. Een misselijkmakend maar ook een bevredigend gevoel. DIIV zit gevangen in een trip, waar soms beestachtige geluiden uit ontsnappen. Toch hebben we dit in een grijs verleden al eerder en beter bij het eerder aangehaalde Smashing Pumpkins en My Bloody Valentine gehoord. Ik krijg de indruk dat het ook voor producer Chris Coady een gemakkelijke klus is, en dat hij lui achteroverleunend tevreden toekijkt. Somber the Drums is een tikkeltje gruiziger, met flarden aan herfstige Seattle buien, prachtig uitgebalanceerde gitaarakkoorden, verdwaalde madchester beats en zorgvuldig ingecalculeerde tapeloops.

Het kleingehouden Little Birds pakt een grote kwestie aan. Hoe verantwoord je de zinloosheid van oorlogen welke vooral jonge kwetsbare slachtoffers opeisen? Niet alleen onder de burgers, maar net zo goed onder de soldaten. Een hekel vraagstuk waar veel muzikanten zich niet aan durven te wagen. Toch verlang je vooral naar die oprechte innerlijke strijd van het zich normaal zo goed verwoordende boegbeeld. Die gemiste persoonlijke toetsing openbaart zich pas in Soul-net, waar Zachary Cole Smith tussen de regels door zijn ziekelijke bevredigende drang naar drugs en sensatie benoemt. Een negatieve bezieling met verraderlijke weerhaakjes. Het zacht landende Fender on the Freeway sluit het geheel goedkeurend af. Frog in Boiling Water trotseert op de automatische piloot het luchtruim, het gehoopte spanningsveld is helaas vaak ver weg.

DIIV - Frog in Boiling Water | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Een sterk album, maar alleen als je er naar wilt luisteren. In alle andere gevallen komt er een brei van geluid voorbij met fluisterzang die totaal niet op zal vallen. De oren echt open zetten wordt ruimhartig beloond, met allerlei geluiden, riffjes en melodieën die bij eerste beluistering niet tevoorschijn komen. Groeibriljant derhalve.