Einstürzende Neubauten - Rampen (APM: Alien Pop Music) (2024)

Aha,dat werpt een nieuw licht op de aankomende tour

Heel benieuwd

Ist Ist is vanaf vandaag te beluisteren.

Begint in de stijl van Kalte Sterne. Muzikaal ook wel richting beginperiode. Richting natuurlijk, niet hetzelfde. Fijn dat er op het artwork weer het oude lettertype gebruikt wordt voor de bandnaam.

Ooit begonnen als experiment, als “kijken hoever dit kan gaan”, zijn de Neubauten doorgegroeid tot reguliere band van formaat. Sinds 1982 met de vaste formatie Bargeld-Einheit-Unruh-Hacke-Chung, die zo’n vijf studiowerken lang muziek maakten die door velen als vernieuwend en geniaal werd bestempeld.

Sinds 1993, of daaromtrent, zijn Chung en Einheit uit de boot gesprongen. De band stond ook op knappen, maar op tijd werden vervangers gevonden in Arbeit en Moser. Vanaf 1997 is dat de vaste bende, tot op de dag van vandaag.

En dat is niet niks, naast enkele studiowerken maakten de mannen ook nog vier albums onder het pseudoniem “Musterhaus”, want de muziek was iets te experimenteel voor Neubauten. Of zoiets.
Na het album “Alles Wieder Öffen” (2008) leek het over te zijn met de band, maar een laatste oprisping kwam toch nog. In 2014 werd, op uitnodiging van…, een conceptalbum over de Eerste Wereld Oorlog gecomponeerd. “Lament” was een veel uitgevoerde set, ik heb het tweemaal mogen meemaken. Dit is misschien het hoogtepunt in hun bestaan. Geweldig.

Toch was de koek niet op, en vlak voor het feest van Corona kwam nog een nieuw album uit: Alles In Allem.

Het concert zou ik juni 2020 zien, maar dat werd uitgesteld tot juni 2021, maar dat werd uitgesteld tot juni 2022, maar dat werd uigesteld tot november 2022.
Het was een geweldig concert. En ondertussen werkten de mannen aan weer een nieuw album, en ondertussen werd het geluid van de mannen weer langzaam teruggedraaid naar het geluid uit de beginjaren.
Prachtband.

Ist Ist, een stoomtrein die doordenderd, net als de band.

DoordenderT.

Bah, in mails of iets maal ik daar niet om, maar in een net bericht moet ik mijn eisen hoger stellen, en mag ik best balen van zo'n domme d/t-fout.

Ze flikken het gewoon weer. Waar een band van naam na decennia alleen nog met herhaling aankomt en de fans pleziert, weten de Neubauten nu al voor de tweede keer op rij met een verrassend album te komen, en de fans terug te plaatsen in de tijd. Alles in Allem was al een kick down, dit nieuwe album is helemaal back to basic. Heerlijk.

Geweldige plaat inderdaad!

Waar de Neubauten in de jaren negentig toch een stapje terug deden (nou ja, mijn mening), met, na het nog wel erg sterke Tabula Rasa, het wat gezapige Ende Neu, en dit niet echt goed wisten te maken op Silence is Sexy, kwam er eerlijk gezegd na het begin van deze eeuw echt wat de klad in.
Perpetuum Mobile is niet heel erg spannend, en ook op Alles Wieder Offen skip ik toch vaak wel wat nummers.
Gelukkig waren er wat extra's, zoals de supporters-CD, het Grundstueck-avontuur, en de Musterhausserie. (Jewels is ook al niet altijd even sterk).

Toen lange tijd niets, en toen was er opeens Lament, het geweldige conceptalbum van de mannen, dat je pas echt gaat waarderen als je de live-uitvoering hebt genoten (wat ik gelukkig twee keer heb mogen doen).

Ook daarna was het weer stil. En dan in 2020 was er opeens Alles in Allem. Een album dat weer heel fris was, alsof ze de urgentie uit hun beginjaren hadden hervonden. Het beste album van ze sinds eind jaren tachtig Haus der Luege het licht zag.

En dan nu dit. Rampen. Genoemd naar de naam die ze altijd geven aan hun eigen live-improvisaties tijdens concerten. In de jaren '80 waren eigenlijk de gehele concerten live-improvisaties rond muzikale ideeën, later werd er veel meer gecomponeerd en vastgeklonken. Maar niet voor niets heet dit album Rampen. Het klinkt weer als in de echte begindagen van de band. Natuurlijk veel rustiger, en de stem van Blixa is voller en de schreeuw is eigenlijk niet meer aanwezig, maar de zoektocht naar wat je kunt maken als je de bestaande structuren negeert of herschikt, die is er weer.

De Neubauten zijn er altijd geweest, maar het lijkt alsof ze definief uit een drie decennia lange winterslaap zijn ontwaakt.

Trilobiten is mijn favoriete liedje. Onheilspellend, melancholisch, hypnotisch, en vooral heel erg Neubauten avant la lettre.

Trilobieten. Een onooglijke diersoort die honderden miljoenen jaren (probeer dat voor te stellen, die tijd) de meest succesrijke diersoort op aarde was.

Een geleedpotig beestje, diertje, dat in vele verschijningsvormen (er waren uiteraard verscheidene soorten, die ook in die vele miljoenen jaren evolueerden) het leven op aarde overheerste. Niet zoals de mens nu doet, maar het had zomaar die kant op kunnen gaan. De trilobieten waren overal en bijna onverslaanbaar. Sterke beestjes.

Maar dan zijn ze ook al weer miljoenen jaren (probeer een miljoen jaar voor te stellen) verdwenen, en dan komt er een bandje dat een liedje maakt met trilobieten als onderwerp.

Denk nu nog eens over hoe de wereld over bijvoorbeeld een 200 miljoen jaar eruit ziet. En die tijd komt. Echt, die tijd komt.

Na enige tijd: Aus den Zeiten, Gesundbrunnen, Everything will be fine, Trilobiten, Wie Lange Noch...
Alleen al daarvoor. De rest is klasse, maar deze vijf zijn buitencategorie.

Drie van mijn top vijf speelden ze gisteravond in Utrecht. Gesundbrunnen, Everything will be fine, Trilobiten. Heerlijk.