The Mysterines - Afraid of Tomorrows (2024)

Sink Ya Teeth is alvast weer erg tof.

Best een goed album, alternatief maar zeker toegankelijk voor een groter publiek.

Het tweede album van de Grunge rockers uit Liverpool is een goede sprong vooruit ten opzichte van het beetje eenvormige debuut. Want nu zijn er 2 songs die ver boven de rest uitsteken: Stray & Sink Ya Teeth. Maar dit zijn ook precies de 2 vooruitgeschoven singels en dan kunnen de album tracks snel in de slagschaduw komen te staan. En qua songwritering doen ze dat ook, maar gelukkig is In de productie er alles aan gedaan om de rest ook beluisterwaardig te maken. Zo lijken de bombastische gitaren niet gerecord in een cleane studio maar in een gruizelige vochtige kelder en zijn een deel van de vocals van Lia Metcalfe opgenomen met een bijna kapotte mic uit de vorige eeuw, als tegenhanger van haar pompeuze zang.
De grootste variatie zit in de laatste songs, waar de grunge sound volledig vervangen is voor een meer akoestische. Het valt bovendien op dat nergens iets van de roots uit Liverpool te horen is, De sound is veel meer geïnspireerd op de Amerikaanse voorbeelden. Al met al dus een album die snel een 2de draaibeurt waardig is om verrassende details te ontdekken.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Mysterines - Afraid Of Tomorrows - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Mysterines - Afraid Of Tomorrows
De Britse band The Mysterines klonk op haar debuutalbum uit 2022 nog niet heel onderscheidend, maar heeft in Los Angeles samen met topproducer John Congleton een fraai en interessant eigen geluid gevonden

“Lekker, maar niet heel bijzonder” was en bleef twee jaar geleden mijn oordeel over het debuutalbum van The Mysterines uit Liverpool. Hoe anders is het twee jaar later, want met Afraid Of Tomorrows heeft de band wat mij betreft wel een bijzonder album afgeleverd. Het is een album waarop flink wat gas wordt teruggenomen, maar de muziek van The Mysterines kan ook nog altijd flink gruizig klinken. De donkere tinten en alle dynamiek in het nieuwe geluid van de Britse band vragen wat meer van de zang en die is bij frontvrouw Lia Metcalfe in goede handen. Afraid Of Tomorrows is een duister album vol onderhuidse spanning, maar er komt ook heel veel schoonheid aan de oppervlakte.

The Britse band The Mysterines debuteerde in het voorjaar van 2022 met Reeling. Ik vond het best een aardig album, maar ook niet veel meer dan dat. Op haar debuutalbum maakte de band uit Liverpool lekker stevige rockmuziek met invloeden uit de 90s indierock en de grunge. De band viel vooral op door de venijnige zang van frontvrouw Lia Metcalfe, waardoor het debuutalbum van The Mysterines vooral deed denken aan de muziek van een jonge PJ Harvey en de muziek van Hole, al konden de songs van de Britse band zich op een enkele song na niet meten met die van de grote voorbeelden.

We zijn inmiddels ruim twee jaar verder en na het verschijnen van het tweede album van The Mysterines kunnen we nagaan hoe het staat met de ontwikkeling van de Britse band. Ik durf inmiddels wel te beweren dat het met de ontwikkeling van The Mysterines wel goed zit. Ik vind het deze week verschenen Afraid Of Tomorrows echt klassen beter dan het debuutalbum van de band. Op basis van dat debuutalbum werd de band al een mooie toekomst voorspeld, maar na de release van het tweede album staat niets een hele mooie toekomst meer in de weg.

The Mysterines werkten op hun debuutalbum samen met de ervaren producer Catherine Marks (boygenius, PJ Harvey, Manchester Orchestra, Wolf Alice), maar kozen voor hun tweede album een van de meest gewilde producers van het moment. Afraid Of Tomorrows werd immers opgenomen in de gloednieuwe studio van John Congleton (St. Vincent, Angel Olsen, Sleater Kinney, Black Pumas) in Los Angeles.

Ik vond het debuutalbum van The Mysterines ruim twee jaar geleden lekker gruizig en ruw klinken, maar ik vond de muziek van de Britse band ook wel wat eenvormig en weinig onderscheidend. Op Afraid Of Tomorrows heeft de band om te beginnen wat meer dynamiek ingebouwd in haar geluid. The Mysterines wisselen op hun tweede album tussen ingehouden passages en ruwe uitbarstingen, wat de songs van de band een stuk spannender maakt. Ik vind persoonlijk de zich wat langzamer voortslepende en behoorlijk donkere songs op het album het mooist. In deze songs komen de gitaarmuren bijna in slow motion uit de speakers en ook de zang van Lia Metcalfe heeft in deze songs iets bijna beangstigends en bezwerends.

John Congleton kan het geluid van een band flink glad strijken, maar de ervaren producer heeft Afraid Of Tomorrows voorzien van een lekker ruw geluid zonder opsmuk. Gitaren staan centraal in het muzikale palet van The Mysterines, waarna de ritmesectie vooral het tempo aangeeft. Het combineert echt prachtig met de stem van Lia Metcalfe, die met name in de wat meer ingehouden en bijna folky klinkende tracks laat horen dat ze een zangeres is met een fascinerend eigen geluid.

Het is een geluid dat me nog steeds doet denken aan dat van een jonge PJ Harvey, maar in de meest bezwerende momenten hoor ik ook wel wat van Patti Smith. In muzikaal opzicht doet het album me ook wel wat aan Placebo en Garbage denken. Ik kan me voorstellen dat liefhebbers van het rechttoe rechtaan rockgeluid van The Mysterines het nieuwe album van de band in een aantal tracks wat aan de saaie kant vinden, maar ik vind het nieuwe geluid van de band uit Liverpool echt veel interessanter. Reeling was in 2022 voor mij een twijfelgeval dat het uiteindelijk niet haalde, maar over het prachtige Afraid Of Tomorrows heb ik echt geen moment getwijfeld. Prachtalbum. Erwin Zijleman

Voor de liefhebber

The Mysterines. Dinsdag 29 oktober in Tolhuistuin Amsterdam

Mij onbekend, maar getipt door een muziekvriend. En dat is een goede tip geweest. Heerlijk gitaargedrevene plaat, die op alle momenten stuwend en bevlogen overkomt. Noisy, fuzzy gitaren en semi-accoustische kampvuurliedjes wisselen elkaar af. De openingstrack grijpt je meteen bij je lurven en laat niet meer los. Leuk verrassing. Nu nog even de voorganger 'Reeling' checken.

Bij het horen van track 2 had ik het idee tegen een of andere mid 90's-track aangelopen te zijn die ik vooralsnog over het hoofd gezien had (destijds draaide ik zulke muziek sowieso maar zeer zelden); eentje op zo'n niveau van bekendheid dat veel andere mensen het wél kennen. Maar dat was het dus niet.

Erg pakkend liedje iig. Het herhaaldelijk afspelen na het geshazamd te hebben is sowieso een positief signaal.