J. Bernardt - Contigo (2024)

Lekker plaatje dit hoor, dat echter wel zoals sommigen hier ook opmerken minder onderscheidend is ten opzichte van Balthazar dan de eerste Bernardt dat was. Ironisch wel, toentertijd vond ik Jinte's solowerk juist onderscheidender dan dat van Maarten, want hoe tof die eerste twee Warhaus-platen ook zijn vond ik dat toch ook wel behoorlijk dicht tegen het 'moederschip' aanliggen. Maar nu lijken de rollen omgedraaid: want de laatste Warhaus is dan weer (in mijn beleving althans) een stuk opzichzelfstaander. Wat beide platen wel gemeen hebben, en toch een fraai accentverschil geven, is het filmische gebruik van strijkers. En ach, Balthazar's platen kwamen ook wel steeds meer in elkaar verlengde te liggen, dus misschien is het ook wel logisch dat de verschillende leden (ik beperk me nu tot de leadzangers, maar voor een Zimmerman geldt dit ook wel min of meer) hierop blijven voortborduren. Ook al is het allemaal misschien weinig verrassend, dit album klinkt wel weer als een klok en de nummers bevatten veel schwung en sfeer. Prima om op te zetten als je even niet weet wat je op moet zetten, maar zin hebt in iets wat goed in elkaar steekt maar niet teveel aandacht vraagt, en zulke platen zijn toch ook altijd meer dan welkom.