St. Vincent - All Born Screaming (2024)

Die is echt aan het groeien. Staat nu al sinds gisteren non stop op. Dat zelfgeproduceerde doet het echt goed, realiseer ik mij. Wat je zelf doet, doe je beter. Track by track :

Hell is near zweeft wat met van die airy, luchtige, reverb zang en harmonieën. Goed nummer als intro, rustig opbouwen.

Reckless : het begint met piano maar ik krijg kippenvel als reckless openbloeit met die industrialachtige NIN beat. Zweepslag EBM beat noemden we dat vroeger.

Broken man is gebaseerd op grunge, ik hoor Tori Amos en PJ Harvey maar dan die "bas" die invalt rond 1m10. In mijn ogen niet het beste nummer maar wel goed. Het meest rechttoe - rechtaan.

Flea gaat verder op dat grungeachtige, zachte en harde stukken maar ik hoor er ook Zappa fusionrock in. Poef. Annie heeft er zin in.

Big Time Nothing heeft die Prince/Wendy & Lisa invloed. Die gitaar die er dan in komt.

Violent Times : een beetje orchestraal er in? Het heeft wat weg van Monty Norman en Goldfrapp haar eerste.

The power's out heeft het ritme van Bowie zijn Five years, en een soort acopalyptische boodschap, hoewel als einde : "That’s why I never came home", wat mij dan weer doet twijfelen aan de boodschap.

Sweetest fruit klinkt als vintage Annie dan weer, met een deewee synth in het begin die dan open bloeit, en mijn favoriet tot nu toe.

So many planets heeft dan weer een soort reggaeritme. Je hoort dat ze samen met David Byrne een plaat gemaakt heeft. Talking heads is niet ver weg hier. Hij is een fan, en dat is wederszijds.

All born screaming is dan een 7 minuten trip. Je hoort het nummer van een indie-opening naar iets grootsers en op een stevig ritme gebaseerd gaan: op de laatste momenten van het album gaat de BPM omhoog en wordt de beat meedogenloos.

Toen het stopte dacht ik : AGAIN. Geef mij een 15 minuten durende versie!

Haar beste werk tot nu toe. Ik ben spaarzaam met 5*, daarom 4,5*. 5* dan moet je ook de tijdtest doorstaan, maar ik zie niet in waarom dit niet zou komen. Het heeft zoveel invloeden en klinkt tegelijk ook zo St. Vincent. It is what it is, en ik wil meer.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: St. Vincent - All Born Screaming - dekrentenuitdepop.blogspot.com

St. Vincent - All Born Screaming
Natuurlijk klinkt de muziek van Annie Clark op haar nieuwe album All Born Screaming weer anders dan op alle vorige albums, maar je hoort in alle songs ook onmiskenbaar het unieke stempel van St. Vincent

Annie Clarke heeft zich de afgelopen vijftien jaar ontwikkeld tot een muzikale kameleon die vaker en indrukwekkender van kleur verschiet dan haar soortgenoten. Het is dus altijd weer even afwachten waarmee ze op de proppen komt en ik denk niet dat velen op voorhand een album als All Born Screaming zouden hebben voorspeld. Het is een album dat in alle opzichten een St. Vincent album is, maar toch klinkt het weer flink anders dan op bijvoorbeeld MASSEDUCTION of Daddy’s Home. Het kan op All Born Screaming alle kanten op, want St. Vincent beperkt zich zeker niet tot één genre en kan haar songs net zo makkelijk verrijken met invloeden uit de industrial als met invloeden uit de funk. Fascinerend album weer.

De Amerikaanse muzikante Annie Clark maakt inmiddels ruim vijftien jaar buitengewoon fascinerende muziek als St. Vincent. Met Marry Me (2007), Actor (2009), Strange Mercy (2011), het samen met David Byrne gemaakte Love This Giant (2012) en St. Vincent (2014) leverde ze een handvol behoorlijk ongrijpbare albums af, die steeds weer net wat anders klonken.

Met het met heel veel synths opgetuigde MASSEDUCTION trok Annie Clark in 2017 zowaar de aandacht van een groot publiek, dat massaal viel voor de grootse podium act van de Amerikaanse muzikante. De songs van MASSEDUCTION werden in uitgeklede vorm vertolkt op het prachtige MassEducation uit 2018, dat goed liet horen hoe knap de songs van St. Vincent zijn. In 2021 ging de muziek van St. Vincent vervolgens weer een hele andere kant op, want samen met producer Jack Antonoff nam de Amerikaanse muzikante de luisteraar op Daddy’s Home mee terug naar de jaren 70.

St. Vincent keert deze week terug met haar nieuwe album All Born Screaming en het zal niemand verbazen dat de muziek van St. Vincent weer anders klinkt dan in het verleden. Direct vanaf de eerste noten van het album is duidelijk dat Annie Clark na twee wat organischer klinkende albums de synths weer van stal heeft gehaald. De Amerikaanse muzikante produceerde haar nieuwe album grotendeels zelf, al schoof Cate Le Bon voor een aantal tracks aan.

De muziek van St. Vincent is vaak ongrijpbaar, maar All Born Screaming is, zeker voor St. Vincent begrippen, een behoorlijk toegankelijk album. Het is een album met een serie aansprekende songs, die op fraaie wijze zijn ingekleurd. Veel songs zijn rijkelijk versierd met synths, maar het geluid van St. Vincent blijft eigenzinnig.

Zeker de door piano en synths gedomineerde tracks op het album doen me in muzikaal opzicht wel wat denken aan de latere albums van Kate Bush, maar de stem van Annie Clarke zorgt er voor dat de songs in vocaal opzicht totaal anders klinken. De Amerikaanse muzikante zingt zoals altijd zeer expressief, maar ik vind de zang op het album erg mooi.

De instrumentatie is in een aantal songs zeer sfeervol, maar All Born Screaming is ook een album vol dynamiek, met een aantal bijna industriële uitbarstingen met een hoop lawaai en zwaar aangezette drums, maar ook volop ruimte voor experiment en wat soulvolle en funky uitstapjes, waarvoor Prince zich niet zou hebben geschaamd. Ook de muziek van David Bowie heeft absoluut invloed gehad op het nieuwe album van St. Vincent, dat ook stevig kan rocken, maar Annie Clark drukt zelf het meest nadrukkelijk haar stempel op het album dat hier en daar teruggrijpt op de muziek die ze in het verleden heeft gemaakt, maar ook weer nieuwe stappen vooruit zet.

Ik heb persoonlijk het meest met de toegankelijke, wat ingehouden en melodieuze songs op het album, al ontleent ook All Born Screaming een deel van zijn kracht aan de onvoorspelbaarheid, gekte en dynamiek in de songs. Er gebeurt van alles op het album, waardoor je All Born Screaming meerdere keren moet horen voor alles op zijn plek valt, maar sinds ik het album de afgelopen twee weken meerdere keren heb beluisterd ben ik absoluut onder de indruk van het nieuwe album van St. Vincent, die in het verleden vaak veel meer tijd nodig had om me te overtuigen. Erwin Zijleman

Tevreden blikt Annie Clark op Daddy’s Home terug. Een waardige hommage aan haar vader en tevens een mooi eerbetoon aan het New York van de vroegere jaren zeventig. St. Vincent bewandelt die oude straten waar ze in aanraking komt met glamrock, soul, funk en disco. Vanuit de achterdeur van nachtclub Studio 54 belandt ze uiteindelijk bij de beschimmelde voorzijde van het CBGB punkhol, en daar komt het verhaal tot een einde. Nu het verleden een plek heeft gekregen is het tijd om aan de toekomst te werken. Dan merkt Annie Clark op dat ze in het heden gevangen zit. Een leegte die tijdens het aan de pandemie refererende The Power’s Out tot stilstand komt.

Om vooruit te snellen, breekt ze met haar opgebouwde leventje. Onderliggende trauma’s dringen zich in het zacht sensuele Hell Is Near op en luiden een gitzwarte Big Time Nothing periode in. Als een duiveltje op de rechterschouder fluistert Tricky haar de Hell Is Round the Corner woorden in. Aan de linkerkant voorspelt Beth Gibbons haar de nodige Sour Times dagen. Dit alles in het broeierige beklemmende Mezzanine decor van Massive Attack. Een groot gedeelte van All Born Screaming bevindt zich aan de scheidingsrand van de industriële triphop en bestrijdt de duisternis om uiteindelijk het licht te omarmen. Het is een proces waar St. Vincent alleen doorheen moet komen. En dan is het gebruikelijk dat ze hierbij zelf de lijnen uitzet en als producer die eindverantwoording draagt.

Er zit dus veel jaren negentig in All Born Screaming verweven. Vrijwel alle imponerende krachtvrouwen komen aan bod. Er zit veel dromerige Tori Amos mystiek in Hell Is Near, veel potige PJ Harvey agressie in Broken Man, veel Sharleen Spiteri van Texas divasoul in Sweetest Fruit en veel gedurfde Björk elektronica in het funkende Big Time Nothing. Vanuit een opbouwende door Nine Inch Nails geïnspireerde pianobasis zet ze het indrukwekkende Reckless neer. Hoe kwetsbaar moet je je opstellen voordat de industriële beats dat laatste stukje aan zelfrespect vermorzelen? St. Vincent rouwt al voordat het verlies optreedt en bereidt zich op dat onvermijdelijke afscheid voor. Het is de angst om de controle over de emoties kwijt te raken, de angst voor haar eigen verdriet.

Toch is dit exact dezelfde St. Vincent die vervolgens in het feministische Broken Man zo stevig rockend van zich afbijt en die daar in het vernederende Flea nog een forse schep bovenop doet. So Many Planets is een krautrock reggae variant op de murder ballad die je normaal eerder aan een genre als country of blues zou linken. Het filmische met toeters en blazers opgesierde Violent Times is een regelrechte sollicitatie om de volgende James Bond titelsong te vertolken. Natuurlijk verlangt Annie Clark ook naar die grote internationale doorbraak.

Verder zoekt ze haar heil in een geconcentreerde lage dosering aan psychedelische drugs, die dan weer een helend effect oproepen, maar net zo gemakkelijk een bad trip veroorzaken. In die voorbereidende fase gaat ze met synthesizers en drumcomputers aan de slag. Die laatste verruilt ze vervolgens voor echte slagwerkers. Het is echter wel zo dat elke track om een andere aanpak vraagt en zo leveren Josh Freese (Foo Fighters), Dave Grohl (Nirvana), Mark Guiliana (David Bowie), Stella Mozgawa (Warpaint) en Cian Riordan elk hun specifieke visitekaartje af.

Sweetest Fruit verwijst naar de trieste omstandigheden waarbij de iconische muziekproducent en invloedrijke transgender SOPHIE om het leven komt. Een tragisch ongeval of een weloverwogen keuze voor de dood? Het poppy Sweetest Fruit viert vooral het leven, de laatste tribal dance in het verblindende maanlicht. Cate Le Bon is haar steun en toeverlaat, waarmee ze Big Time Nothing schrijft en met wie ze het All Born Screaming titelstuk zingt. Cate Le Bon gaat helemaal los in haar hallucinerende buitenaardse baspartijen. In deze afsluitende track vinden de twee powerdames elkaar, een waanzinnig eindoordeel van deze kosmische reis.

St. Vincent - All Born Screaming | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Net terug van mijn eerst St Vincent concert. Man man man wat is dit goed. Ik kon haar albums veelal al waarderen, maar live gaan alle registers open. Los Ageless met geweldige gitaren, Broken Man is venijnig, en ze rebelleert op de snaren met haar gitarist (die ook nog de nodige zoenen kreeg als beloning). Alles rockt meer, steviger, intenser. Wat een vrouw, wat een artieste!